Ülkemizdeki sosyal bilimciler hakkındaki analizimize cuma günkü kaldığımız yerden devam edersek;

Söz konusu hocalar/akademisyenler 'din'in mutlak değişmezliğine inandıkları halde; ilerlemeci tarih anlayışı yörüngesinde bilimselliğin tartışılmazlığını savunurlar, ona dayanarak iş görürler. O kadar ki Kant'la beraber 'saf aklın eleştirisi'nde bulunurlar fakat öte yandan bilimselliğin icapları diye topluma 'sentetik önermeler' sunarlar, hatta dayatırlar.

Kitabi olanı okumuşlardır/okurlar, amenna. Lakin Montesquieu kadar/gibi tabiat kitabını, İbn-i Haldun kadar/gibi toplum kitabını okumakta pek başarılı olamadıkları gibi; yazıyı ve okumayı aşan, an gelip aklı yedeğe çeken hakikati ise hep ıskalarlar.

Bunlar bilimsellik adına 'gerçekçiliğe' çok önem verirler, bu nedenle kendi mahallelerini gerçeklikten kopmuş hayalci, hamaset sahibi, eskiye takılıp kalmış, tarihin dışına düşmüş kişiler/topluluklar olarak tanımlarlar. Böylece hakikati ya anlamsızlaştırırlar ya da yok sayarlar.

En ilgilileri hakikati nesnellikle kısıtlarlar/kayıtlarlar. Kısıtlı ve kayıtlı hakikat ise kucaklayıcılığını peşinen kaybetmiştir malumunuz...

Kendilerini dindar/İslamcı/muhafazakâr olarak tanımlayan sosyal bilimciler, tabii ki kadere inanırlar lakin ferde ve topluma taalluk eden olayları açıklarken katı bir determinist gibi hareket ederler; aşkın/müteal olan onlar için geçmişe ait bir mevize, bir masaldan başka bir şey ifade etmez, yaşanan dünyada karşılığı nedir sorusu söz konusu olduğunda, aklı kullanmanın faziletinden bahsederler.

Çoğu kez yakın/günlük kaderle, külli/bütüncül kaderi birbirine karıştırırlar. İmtihan olmanın gereği olarak, haklı olarak yakın kaderi insanın elinin yaptığına bağlarlarken, Sezai Karakoç'un veciz şekilde işaret ettiği "kaderin üstünde bir kader vardır" hakikatini göremezler...

Toplumsal/sosyal barıştan bahsederler çokça, lakin fertte başlayıp-biten 'sulh'u pek dillendirmezler, Tahsin Görgün'ün betimlemesiyle; belki de ikisinin arasındaki farkın idrakinde bile değillerdir. Malumunuz 'barış'ta dışsal faktörler söz konusuyken, 'salih' ve 'salah' ile aynı kökten gelen 'sulh'a ulaşmak için 'salih amel' gerekir...

Güne ait bütün yaptıkları görece geri kalmışlığımızdan hiza alarak bizim/Müslümanların yetersizliğini/akılsızlığını/değişimlere karşı direndiğini hatta ahlaksızlığını ortaya koyarken; Batı'nın çalışkanlığını, adanmışlığını öve öve bitiremezler.

Mesela, bu tipler, hocalar/akademisyenler/bilim adamlarının çoğunluğu bizimle Batı arasındaki farkı tebarüz ettirerek, demokrasiyi referans alarak dinde de çoğulculuktan yana tavır alırlar, buna karşılık bilimsel olanın yanlışlanabilir/reddedilebilir olması gerektiğini unuturlar ve kendi bilimsel varsayımlarına dayanarak kendilerine dokunulmaz bir koza örerler.

Zamanla bu akademisyenler arasında adı konulmamış, sınırları çizilmemiş, gevşek bir lobicilik oluşur, kozalarını korumak adına. Koruyuculuğun bir başka veçhesi muhtemel tehlikeleri itibarsızlaştırmaktır, malumunuz...

Bunların çoğu fikre/bilgiye/malumata/teferruata sahip olmakla bilgin/alim olmayı bilerek/bilmeyerek hep karıştırırlar. Böyle olunca bilgi sahibi olmakla bildirgeç geçmek, ilim kendini bilmek ile ilmi bir sıçrama tahtasına dönüştürmeyi birbirine karıştırırlar. Şeyler arasında vuku bulan nazari ve ameli, hafi ya da cehri olagelenleri birbirine karıştırırlar. Bu karışıklık/karıştırılmışlık halidir ki bilgiyi, bilgi sahibi olmayı meselelerin çözümü için bir araç olmaktan çıkarıp, bizzat amaç haline getirirler...

Nabi Avcı'nın deyimiyle bilgiyi öyle bir yere oturturlar ki hikmet kaybolur...

Sorsanız modernizme karşıdır çoğu, fakat neredeyse hepsi modernist paradigmaları kullanır bilimsellik adına...

Yani; anda var olanı dayatarak, olması gerekeni inşa etmeyi hayalperestlikle damgalarlar.

Bir sonraki yazımızda da kaldığımız yerden devam edeceğiz.