1

Abdülkerim Suruş’tan dinlemiştim, eğer hafızam beni yanıltmıyorsa;

Uçsuz bucaksız bir tarlada tek başına bütün görkemi ve görünürlüğüyle bir ağaç düşünün. Biz aklen biliriz ki o ağacın varlığının ve yaşamasının temel nedenlerinden bir tanesi etrafını saran havadır. Hayatidir ama biz o havayı görmeyiz. O varlığını ve önemini dayatmaz ve bağırmaz.

2

Ne zaman televizyonlarda salt ilahiyatçıların katılımıyla yapılan programlara rastlasam yukarıdaki benzetmeyi hatırlarım.

Görünür olmak için kalın sesli harflerle konuşan, bol bol söylediklerinin altını çizme ihtiyacı duyan ve hatta bağıran bir din algısıyla karşılaşırız bu tür toplantılarda,

Oysa din hayatımızda ağacın etrafını saran hava gibi olmalı değil mi?

Şeffaf, naif, bağırmayan ama o olmaz ise hayatta yok, öylesine lüzumlu ve önemli.

Böyle bir din doğrusu salt talim ve terbiye yolu ile elde edilecek kazanımdan öte bir şeydir.

Bir hava gibi bizim etrafımızı saracak din talim edilmekten çok bir çevreye ait olmak ve bir çerçeve içinde bulunmakla elde edilebilir.

Bu nedenle ihtiyacımız olan kalın laflar etmek, iddialı cümleler kurmak değil;

İnsanları cezbedecek ve özgürleştirecek hayat pratikleri ortaya koyarak bir çerçeve, bir habitat oluşturmaktır.

O zaman görülecektir ki Müslüman ve dindar olmayanlar bile o çerçeve içinde bulunuyor olmak nedeniyle Müslümanlar gibi konuşacak, onlar gibi giyinecek hatta onlar gibi düşünecektir; tıpkı şu anda, Müslümanlar da dahil bütün dünyanın Avrupalılara benzer yaşaması gibi.