Biz kadınlar, anne olunca anlıyoruz da, erkekler baba olunca anlamıyor mu? Anlıyorlar elbet! Evlat, nasıl başka hiçbir şeye benzemiyorsa, anne-babalık da öyle; başka hiçbir şeye benzemiyor.

Hülya Yıldırım
İnsan, çoğu kez basit ama derin bir bilgiyi, anne-baba olmanın dünyasına dalınca anlıyor. Kendi çocuklarımıza emek verirken fark ediyoruz ki, kendi anne-babamız da bize böyle emek vermiş, belki de hala veriyor...
Yine de en büyük travmalarımızın kaynağı, yine anne ve babalarımız. Ne garip; varoluşumuzun sebebi de onlar, hayat boyu sırtladığımız travmaların da. Anne ya da baba her şeyden sakındığı yavrusuna, onu büyütme süreci içinde farkında dahi olmadan zarar verebiliyor. Çocukken öğrendiğimiz her şeyi eğrisiyle doğrusuyla kendi çocuklarımıza aktarıyor, travmalarımız dahil anne-babamızın üzerimizde bıraktıkları pek çok etkiyi çocuklarımız aracılığıyla gelecek kuşaklara taşıyoruz.
Bu hafta, Babalar Günü vesilesiyle annelerden ziyade babalardan söz etmek istiyorum. Babalar bence hala çocukları için ne derece vazgeçilmez ve hayati önemde olduklarını derin düzeyde bilmiyorlar. Baba için deniyor ki, 'Anne gibi değil, annenin yerini tutmaz'. Ama şu unutuluyor: Anne de babanın yerini tutmuyor aslında. Ne anne ne de baba, çocuğun hayatında birbirinin muadili olabiliyor. Çocuk için hayatındaki her yetişkinin yeri ve önemi ayrı.
Ben de anneyim biliyorum; anne kendine dahi itiraf etmese de aslında yavrusunu kimseyle, babayla bile paylaşmak istemez. Koruma ve yaşatma içgüdüsüyle atmaca gibidir. Buna bir de öğrenmişlikleri eklenince, çocuklar daha bebeklikten başlayarak genellikle babalarına hasret büyüyor, öyle ki aile içi iletişim çoğunlukla anne üzerinden yürüyor. Bu durumun sorumlusu ne sadece anne ne de baba... Durumu eşitlemek için anneye de babaya da çok fazla görev düşüyor.
Son yıllarda bu konuda yapılan bütün çalışmalar, çocuğun babayla mutlu bir ilişkisi olmasının, hayattaki başarısı üzerinde olumlu bir etkisi olduğunu ortaya koyuyor. Anne karnından itibaren babalarından kaliteli ilgi gören çocuklar, ayrıca sağlıklı bir büyüme ve gelişme seyri izliyor. Babanın babalığa ruhsal anlamda hazır şekilde, isteyerek çocuk sahibi olması ise çocuğuna daha etkin bir babalık sunmasını sağlıyor. Baba; hayranlığın, örnek olmanın ve özgürlüğün sembolü bir çocuk için. Bu yüzden bir baba kendi yoluna sahip olmak konusunda model olmalı çocuğuna...
ANNE KÖPRÜ OLUYOR
Babalar, anneler gibi çocukla doğar doğmaz iletişime geçemeyebiliyor. Hatta ebeveynlik rolüne uyum sağlamaları annelerinkinden çok daha uzun sürüyor ve çocuklarıyla ilişkileri genellikle eşleri üzerinden yürüyor. Eğer anne ve babanın arası bozuk ise ya da anne, babanın çocuğuyla olan ilişkisi için artı bir çaba sarf etmezse, babanın da çocukla ilişkisinde sıkıntılar ortaya çıkıyor. Özellikle de boşanmış ebeveynlerde babaların genellikle çocukla ilişkisinin yok denecek kadar az olmasına bu sebep oluyor. Anneler bu duruma üzülüp kızsa da, farkındalığı olmayan erkeğin doğası böyle... Kadın, baba-çocuk ilişkisinde köprü olmadığında ya da olamadığında, 'o babayı ara da bul' durumları yaşanıyor.
Aynı şekilde çift ilişkisinin yükünü de çoğu kez çocuklar taşımak zorunda kalıyor. Baba, anneye öfkeliyse, anne ile çocuğu bilinçaltında genellikle bir bütün olarak algıladığından, anneyi cezalandırmak isterken, çocuğa zarar verdiğini göremiyor.
RUHU DA DUYMALI
Çocuğuyla ilişkisi üç yaştan sonra da anne üzerinden yürüyen babalara hatırlatmak isterim ki, çocuklarının onların babalığını bilmeye, hissetmeye, deneyimlemeye çok ihtiyacı var.
Eğer bir çocuk babasına doyamadığından, onunla geçirdiği sürenin azlığından yakınıyorsa, bu noktada baba, çocukla ilişkisine daha dikkatle eğilmeli... Çünkü bazen çocukla bütün bir gününüzü de geçirseniz, bu çocuğa yetmeyebiliyor. Bu yüzden çocuk kuvvetle muhtemel duygusal olarak da doymuyor ve daha derin, daha anlamlı, daha kaliteli bir baba-çocuk ilişkisini özlüyor.
Baba, çocuğun tanrısıdır, babayı örnek alır, onun açtığı yoldan ilerler ve böylece kendi özgür yolunu yaratır. Fakat bu süreçte hep babasının güvenli kollarına, kapsayıcılığına, arkasında olduğunu bilmeye ihtiyaç duyar.  Çocuk adeta babasına tapmak ister. Bu ihtiyacı giderilmediğinde, ne yazık ki bir ömür boyu içindeki açlıkla yaşamak zorunda bırakılmış olur.
Bu Babalar Günü'nde de çocukların babalarıyla olan ilişkilerinde doyuma ulaşmasını diliyor, baba olmayı anlayan, anlamak için emek sarf eden babaları kutluyorum. Siz bir babasınız, her konuda çocuğunuza örnek olmalısınız. Onun sadece karnını değil, ruhunu da doyurmalısınız. Bunun için de her anınızı farkındalıkla, seçimlerinizin sorumluluğunu alarak yaşamalısınız. Haydi, babalar görev başına!