Dikkat edin, çoğu insan, iyi gitmeyen-sorunlu kardeşlik ilişkisinden dem vuruyor. Büyüyünce mi böyle hissediyoruz? Hiç sanmıyorum… Sanırım, ailelerimizde, daha ilk günden itibaren kardeşlik ilişkisine yeterince özenli hazırlanılamıyor. Bir hay huy içinde doğuyor çocuklar ve büyüyorlar işte!.. Oysa kardeşlik nasıl da özel ve hiç kopmayacak bir bağ…
Anne bebeğine 9 ay boyunca hazırlanıyor. Bu vesileyle baba ve yakın çevre de bebeğe hazırlanıyor. Peki ya büyük çocuk, yeterince hazırlanabiliyor mu kardeşine?.. Ya da biz büyükler, onun kardeşine hazırlanmaya, bu süreçte yaşadığı duyguları anlamaya ve paylaşmaya ihtiyacı olduğunun farkında mıyız?..

“KARDEŞİNİ KISKANMA!”

Ben küçükken de öyleydi, şimdi de öyle; bir kardeş geleceği zaman, büyük çocukla ve büyük çocuk hakkında hemen konuşmalar yapılmaya başlanıyor. “Aman inşallah kıskanmaz kardeşini”, “Sakın ha kıskanma kardeşini, hele hele kıskanıp da zarar vereyim deme”…
Sanki büyük çocuk, çocuk değil de canavar!..Yahu o da çocuk… Üstelik, kıskançlık hepimizin zaman zaman yaşadığı, doğal bir duygu. Ama kıskançlığın, kıskançlık yaşayana ve yaşadığına zarar vermemesi için fark edilmesi ve kabul edilmesi gerekiyor. Yoksa ne bizler, ne de duygularımız birer canavar değil. Ama
kendimizi ve duygularımızı olduğu gibi kabul edip anlamadığımızda ve şifalandıramadığımızda hem bize hem de çevremize zarar verici hale gelebiliyorlar.

“PABUCUMUN GÜNAHI NE?”

Öte yandan, büyük çocukların dakika bir gol bir kardeş gelecek diye kıskançlıkla yaftalanmalarının yanı sıra, çevreleri tarafından, “Ay, kardeş gelince senin pabucun dama atılacak” şeklinde alaycı bir tavra maruz kalmaları da çokça yaşanıyor. Çocuklar, bu tip cümlelerle karşı karşıya kaldıklarında kafaları karışıyor. Neden pabuçlarının dama atılacağını anlamaya çalışan o kadar çok çocuk var ki… Belki de geçmişimizde alt edemediğimiz duyguları çocuklarımıza böyle böyle aktarıyoruz, belki çocuklarımızın
baş edemeyeceğinden korktuğumuz
duygular kendi baş edemediklerimizdir.

KARDEŞİ KARDEŞE YÜK YAPMAYIN!

Bir de büyük çocukların bakıcı yerine kullanılması var ki, sormayın. Yahu, büyük çocuktan yaşına uygun küçük yardımlar
istemek başka, kardeşinin bakımına ortak etmek başka bir şey… Lütfen aradaki sınırı aşmayın sevgili anne-babalar. Ülkemiz kardeşinin bakımına el vermekten kendi çocukluğunu yaşayamamış, yaşının çok üstünde sorumluluklar almış ve bu nedenle de çeşitli sıkıntılar yaşayan insanlarla dolu…
Sonuçta, eve yeni bir bebek gelecek olduğunda, bu bebeğe büyük çocuğu da sevgiyle, bilgiyle, sabırla, hazırlamak şart! Hem Allah aşkına, hangi çocuk anne babasını kardeşi bile olsa bir başka çocukla paylaşmak ister? Anne ve baba bir çocuğun her şeyidir, kralı-kraliçesidir. O nedenle kardeşler arasındaki dengeyi kurmak da anne-babalara düşüyor. Evde kardeş kıskançlığından kaynaklanan sorunlar ve kardeş kavgaları yaşanmasını istemiyorsanız, ortamı en iyi şekilde dengelediğinizden ve yeni bebeğe her açıdan hazır olduğunuzdan emin olmalısınız. Unutmayın, her çocuk biricik ve benzersiz, kardeş bile olsalar… Ve her çocuk anne ve babasının gözünde bu biricikliği görmek ve onurlandırılmak istiyor.

Çocuğunuz kardeşe hazır mı?