Türkiye, 1 Kasım seçimlerini %49 gibi sürpriz bir sonuçla neticelendirdi. Kamuoyu araştırma şirketlerinin dahi izahta zorlandığı bir tablo ortaya çıktı. Türkiye’nin son aylarda yaşadıkları üzerinden iktidar partisinin daha zararlı çıkacağına dair genel siyasal teori çöktü. Türkiye her haliyle yine ilginç bir sosyal ve siyasal laboratuvar görünümünde. Siyaset teorisyenleri yeni fikirler inşa ede dursun, önümüzde iktidar ve muhalefet için dört yıllık bir inşa dönemi var.

Şu bir gerçek ki, muhalefet kendini nefret sarmalında mesnetsiz muhaliflikten kurtarmadığı sürece fonksiyonunu icra edemez. Bunun için de bir vizyona, bir fikriyata ihtiyacı var. HDP’nin, MHP’nin, CHP’nin geçici geçişkenliklerle de olsa birbirine karıştığı ilginç bir sosyoloji çıktı ortaya. Kimyaları bozulan bu partilerin fabrika ayarlarına dahi dönmeleri yetmez. Zira etnik milliyetçilik, toplumda AK Parti yorumu bir ‘milliyetçilik’ fikriyle alaşağı edildi. Vesayet ve seçkincilikle özdeş, şirazesinden çıkmış sol, AK Parti’nin uydudan araba üretimine uzanan geniş yelpazeli ‘yerlilik’ teklifiyle itibarsızlaştı. Bu partilerin fabrika ayarlarının dahi, 2019 ufkunda hiçbir karşılığı yok. Kendilerini, Türkiye’nin değişen sosyolojik ve düşünsel yapısını hesaba katarak ve zamanın ruhunu yakalayarak güncellemeleri gerekir.
Gelelim iktidara... 90 yıldır ölü toprağı serpilmiş bir coğrafyada yeniden ‘özne ve özgün’ bir ülke olma ruhunu canlandırmış bir parti olmanın AK Parti’ye getirdiği bir dinamizm var. 13 yıldır ülkeyi kalkındırmış olmanın gururu var. Aynı zamanda önünde bir fırsat var; 2019’da, 2002’den 2019’a uzanan 17 yıllık iktidar tecrübesiyle, 2023 ufku için yeniden oy isteyebilecek bir gelecek tasavvuru var. Ama aynı zamanda büyük bir sorumluluğu var.

Üstelik bu sorumluluk, sadece halka değil. Özellikle son seçim başarısını yaygın şekilde ‘Allah’ın lütfu’ olarak gören çekirdek kadro ve seçmenin Hakk’a karşı sorumluluğu var. Bir ideal partisi olan AK Parti’nin ve tüm destekçilerinin de, 13 yıldır birikmiş sorunları telafi yolunu öncelemesi ve bozulmalara dair de fabrika ayarlarına dönmesi gerekiyor. Niyetlerin sahihliği, iş ahlakının yeniden tanzimi, her türlü tercihte ehliyetin birinci kriter olarak benimsenmesi gibi...
Ekonomi, Ulaştırma, Güvenlik gibi alanlarda çok önemli ve kritik yatırımlar yapan iktidarın bundan sonra insani ve ontolojik boyutu önceleyerek, Milli Eğitim, Kültür ve Sosyal Politikalar alanında inşaî bir tutum takınması gerekiyor. Milli Eğitim ‘talim-terbiye’sinin, personel işleriyle örülü bakanlık bürokrasisini aşarak eğitime esaslı bir yön vermesi hayati önem taşıyor.

Önümüzdeki on yılda, Türkiye’de kimlik siyasetini aşmış, insani ve evrensel bir ilerleme vizyonunu içselleştirmiş bir toplumsal yapıyı var etmek üzere AK Parti’nin kurumsallaşması gerekiyor. Sözgelimi, 2023’te ailenin sadece kadına ihale edilmediğine işaret babında, erkeklerin de ‘Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı’na adayı olabileceği ya da kadınların da tüm alanlarda profesyonelleştiğinin göstergesi babında, kadınların da mesela ‘Adalet Bakanlığı’na adayı olabileceği bir toplumsal dönüşümü hedeflemek gerekiyor.