1 Ocak. Tanışıklıkları geçmişe dayanan, yılda bir veya iki kez bir araya gelen eğitimli bir grup genç kadın buluşuyor. Bir kısmı cemaat kurumlarında çalışmış, cemaat aidiyetleri güçlü kadınlar. Bir kısmının cemaatle ilişkisi ara sıra bağış yapacak kadar... Diğer kısım ise sıkı AK Parti taraftarı. Erdoğan’ın Türkiye için büyük şans olduğunu düşünüyorlar. Aralarında meseleye tarafsız bakma eğiliminde olanlar da var. Grubun en önemli özelliği, dostluklarını parti ve cemaat meselesinin üstünde tutan kişilerden oluşması.
Gündem belli; 17 Aralık Operasyonu. Herkes meseleye farklı açıdan yaklaşıyor. Arada şaka yollu ‘siz-biz’ atışması yapılıyor. Tartışma hararetlendikçe ‘tartışalım ama bu kapıdan çıkarken birbirimizin yüzüne bakamayacak şeyler söylemeyelim’ uyarısı yapılıyor. Bana düşense, tarihçiliğimden mülhem vakanüvislik... Tarih genelde siyasi aktörler üzerinden yazılır, oysa tarihi anlatı halklarla tamamlanıyor.
İşte o günden satırbaşları:
Tartışma, ‘Bir hükümetin sivil bir oluşumla böyle bir mücadeleye girmesi normal mi? Orantısız bir mücadele değil mi bu?’ sorusuyla başlıyor.
Cevap gecikmiyor; ‘İşte sorun da tam bu zaten! Cemaat siyaseti dizayn etme çabasında. Siyaset yapmak istiyorsa parti kursun, bu daha ahlaki olur!...’
Tartışmayı başlatan genç kadın; ‘Bizim siyaset yapmak gibi bir derdimiz yok, Başbakanımızı da seviyoruz ama yolsuzluğa göz mü yumulsun’ diyor.
Diğeri karşılık veriyor; ‘Başbakanın yolsuzluklar konusunda tavrı net. Zaten adı bu meseleye karışanlar da tasfiye edildi. Üstelik siz 30 yıldır hangi haksızlığa ses yükselttiniz de, şimdi yolsuzluk peşinde koşar oldunuz... Seçilmiş iradeye karşı hazırlanmış büyük bir oyuna alet oluyorsunuz’ diyor.
Gruptakiler erkek olsa tartışmanın fitili ateşlenmişti... Neyse ki kadınlar daha sakin...
Birisi; ‘Komplo teorileriyle yolsuzluğu gölgelemeyin. Hem cemaat hükümeti neden karşısına alsın?...’
Cevabı yine kendisi veriyor; ‘Hükümet cemaatin can damarı dershaneleri kapatıyor, cemaat tabii ki kendi kazanımlarını koruyacak...’
Grubun en sessizi devreye giriyor; ‘Yani dershane meselesi gündeme gelmese bu operasyon yapılmayacaktı!!!... Bu nasıl bir ahlak!?’
Bir ara sesler birbirine karışıyor; ‘kamu malını koruma ahlakından, hükümetin yolsuzluğun üstüne gitmesi gerektiği’nden söz ediliyor, bir yandan da ‘cemaatin hoşgörü-diyalog siyasetinin onları uluslararası güçlere tavizkâr ve bağlı konuma getirdiği’nden söz ediliyor.
Grubun yaşça en olgunu uluslararası güçlerin operasyonun arkasındaki desteğine atıf yaparak ‘Daha derin okumalar yapın’ çağrısında bulunuyor.
Bir diğeri lafa karışıyor; ‘madem pusuda bekleyen uluslararası güçler var, o zaman siyaset de daha dikkatli olsun!’...
Toplantıya geç gelenlerden biri başka bir bahis açıyor; ‘cemaat ‘biz’ merkezli. Şimdiye kadar ümmetin hiçbir derdine ortak olmadı, şimdi de bu ülkenin bütün kazanımlarına ihanet ediyor, bundan sonra himmette bulunur muyum bilmiyorum!’...
Bir anlık sessizlikten sonra; ‘Bizim rıza-i ilahiden başka bir amacımız yok. Şahsi mal-mülk bile edinmiyoruz, lütfen hakkaniyetli olun...’ cümleleri sıralanıyor.
Bir diğeri ‘Ama cemaat medyasının operasyondaki tutumu rıza-i ilahi ile izah edilemez’ diyor.
Ve tartışma böyle sürüp gidiyor. Çoğunun ittifak ettiği bir cümle var; ‘devlet içinde devlet varsa ayıklanmalı ama cemaatin masum tabanı bunlarla karıştırılmamalı...’ İttifak edilmiş bir diğer cümle; ‘cemaat adına tartışma yürütenlerin üslubu cemaat ruhunu temsil etmiyor.’
Görünen o ki, toplum bazında mesele farklı kaygılar barındırıyor.
Genç kadınlar cemaatin siyasetten uzak durmasının hayrı üzerinde konuşarak ‘kalplerimizde iman edenlere karşı hiçbir kin bırakma Allah’ım!’ duasıyla ayrılıyorlar...