Fransız Ulusal Meclisi soykırım yasasını kabul ettiğinde, Ankara çok sert tepki gösterdi. Sonra herkes Senato'nun yasayı tartışmasını bekledi. Bazıları da 'Bu yasa Senato'dan geçmez' diyerek kendini avuttu. Yasa çıkınca bu kez çoğunluk sessiz kalmayı tercih etti. Yani hiç kimse ilk günlerde olduğu gibi 'keseriz, biçeriz' türünden tepki göstermedi, göstermiyor. Ankara umudunu Anayasa Mahkemesi'ne bağladı. Ankara'nın umut bağladığı bir başka güç ABD, Fransa ve dünyadaki Yahudi lobileri... Belki de bu nedenle TRT, Yahudi kökenli bir Türk'ü Türkiye'yi temsilen Eurovision'a gönderme kararı aldı. Belki de bu nedenle Başbakan Erdoğan, Sarkozy'nin dedesinin Osmanlı Yahudisi olduğunu hatırlatma gereğini duydu. Belki de bu nedenle TRT, Yahudi Soykırımı'nı anlatan 13 bölümlük belgeseli yayınlamaya başladı. Belki de Ankara, bu ve benzeri tutum ve davranışlarla Ermenilerin ABD Kongresi'nde olası çabalarını engellemeyi amaçlıyor.

KAVRAM HATIRLATILDI
Türkiye kendini hedef alan saldırıları kendi gücüyle değil başkalarının yardımlarıyla karşılamaya çalışıyor. Bunun için de Fransız Anayasa Mahkemesi'ne umut bağlıyor, bunun için Yahudi lobilerine şirin görünmek istiyor ve Fransa'ya karşı hiçbir siyasal, askeri, ekonomik karşı tedbir almıyor. Durum böyle olunca bundan sonra yaşanacak süreçlerin hiçbir anlamı kalmıyor ve kalmayacaktır. Çünkü yasa Fransız Meclisi ve Senatosu'ndan çıktı. Sarkozy onaylarsa Ermeniler amaçlarını gerçekleştirmiş olacak. Çünkü Ermeniler ve Ermeni lobileri yasayla ilgili yaratılan tartışmalarla dünyanın her yerinde soykırım kavramını insanlara bir kez daha hatırlatmış oldular. Ermeniler için bu çok önemlidir. Yani bizler birtakım konuları tartışıp birkaç gün sonra unutmayı bir gelenek ve alışkanlık haline getirirken Ermeniler, bu tartışmalarla bazı kanıları insanların beynine kazıyorlar. Bellek yani hafıza denilen organ, bu işe yarıyor. Belleği olmayan insanlar ve toplumlar hep kaybediyor. Belki de bu nedenle İsrail ve Yahudi lobileri Nazi döneminde soykırıma uğrayan Yahudilerin unutulmamasını istiyor. Ama aynı İsrail kendisinin Filistin halkına yönelik soykırımını kimsenin görmesini istemiyor. 2001'de Cenin katliamlarına soykırım diyen Rahmetli Başbakan Ecevit'in başına gelenleri belki de bugün hatırlayan kalmamıştır. Örneğin Ocak 2005'te dönemin Dışişleri Bakanı şimdiki Cumhurbaşkanı Abdullah Gül'ün Auschwitz'de yapılan Yahudi soykırım anma törenlerine katılmasından 6 ay sonra İsrail Gazze'ye saldırmış ve yüzlerce Filistinli'yi öldürmüştü. Ama hiç kimse İsrail'e 'ne yapıyorsun' demedi, diyemedi.

İSRAİL'E DUR DİYEN YOK
Diyemediği için de İsrail bir yıl sonra Temmuz 2006'da Lübnan'a 20 ay sonra da (Aralık 2008) tekrar Gazze'ye saldırarak binlerce insanı öldürdü ve yaraladı. Bir dönem sonra herkes, İsrail'in Mavi Marmara'ya saldırısını da unutacak. Ermenistan'ın Karabağ ve çevresindeki 6 Azeri kasabasını işgal etmesinden bu yana neredeyse 20 yıl geçti ama hiç kimse bunu konuşmuyor bile. Bir milyona yakın Azeri, 20 yıldır vagonlarda, çadırlarda, barakalarda yaşıyor. Batı dostu ve petrol zengini Azerbaycan, bu gücünü kullanarak bu soruna çözüm bulamıyor. Kendi sorunlarına sahip çıkmayan bir Azerbaycan, hiçbir gücü olmayan Ermenistan'la baş edemiyor. Azerbaycan'ı alt eden Ermenistan, yine hiçbir gücü olmamasına rağmen başta AB ülkeleri olmak üzere neredeyse tüm dünyayı Türkiye'ye karşı ayaklandırabilmektedir. Türkiye ise 60 kadar Fransız milletvekili ya da senatör'e 'ne olur bizi kurtarın' diye yalvarıyor.
Bu işte bir gariplik yok mu?