4 Şubat Çarşamba günü, ikindi namazından sonra Çınaraltı'nı geçip İbrahim Abi ile beraber her zamanki masamıza oturup daha çaylarımızı yeni söylemişken bir yerlerden Selahattin çıkageldi... Çeşitli vesilelerle Selahattin'i bu sütuna çok misafir etmişliğimiz vardır, fakat biz yine de hafızaları güncellemek babında bir iki cümle konuşmak durumundayız... O Selahattin ki; Darüşşafaka Lisesi'ni ve Boğaziçi Üniversitesi'ni iyi dereceyle bitirmiş biri olarak, İngilizce çok iyi olmak üzere 3 Avrupa dilinde okur-yazar biriydi... Bir zamanlar başta Erward Said'in 'Oryantalizm' Toshihiko Izutsu'nun 'Kur'ani Kavramlar' gibi derinlikli kitaplarını tercüme ederken... Şimdi o Selahattin uzun zamandan bu yana ağır bir şizofreni ile malul... Haftalık ödemeyi isteyince Selahattin, İbrahim Abi'den izin alarak onunla başka bir masaya geçtik... Nasılsın? Hayat nasıl gidiyor diye sordum başlangıç niyetine... Akşamları işte bu masalardan birine başımı koyarak uyuyabiliyorum, karnım da doyuyor... O kadar... Daha ilerisi yok ki... deyiverdi. Sonra yüzü o tuhaf hallerinden biriyle tekallüs ederken... Nasıl hayatta kalabildiğimi bilmiyorum... diye ilave etti... Gel de sarsılma... Hayat gerçekten bu kadar mı?.. Peki o kavgaların, yarışların, sevgilerin, öfkelerin, ağlamaların, gülmelerin, geçmişe kahırlanmaların, geleceğe duyulan güvensizliklerin anlamı ne, amacı ne, motivasyonu ne, ne, ne?.. Havayı değiştirmek amacıyla bu kez; geçmişe dair bir şeyler hatırlıyor musun diye sorunca; satır satır her şeyi... deyiverdi... Beni ilk kez buraya getirip, buradakileri takdim ettiğin günden başlayayım mı?.. diyordu gözümün içine bakarak... Kalsın... dedim. Onun söyleyeceklerinden mi, kendi geçmişimden mi korktum, kaçmak istedim bilmiyorum... Nedense, pat diye; hiç namaz kıldın mı? diye sordum bu sefer... Tabii ki... diye cevapladı... Daha sizinle tanışmadan evde bir seccadem vardı, sonra kayboldu, ara sıra namaz kılar rahatlardım... Sonra Mekke'de çalıştığım seneler özellikle sabah namazlarını kılardım... Sonra bir iğva geldi, bıraktım... Birkaç kez camide de kıldığım olmuştur diye cevapladı... Sonradan İbrahim Abi söyledi, Mehmet Çifteoğlu'nun annesinin cenazesinde yan yana namaz kılmışlar... Bu minval üzre sohbet devam ederken birden... sana da Allah kolaylık versin... deyiverdi... Sanki sohbeti bitirmek ister gibi... Bense inat ederek, bitmesin diye; ben, kolaylık dilenecek bir şey yapmıyorum ki... der demez... yok yok sen başbakansın... dedi pat diye... Ben de ona; ben senin krallığında başbakanlık yapacağım... diye cevap verince... mekandaki bütün başların dönüp bize bakmasına sebep olacak kadar yüksek bir sesle kahkaha attı... ve böylece sohbet de bitmiş oldu...