(MÜSTAKİL NOT: Suriye'deki son gelişmeler muvacehesinde; HTŞ derhal ismini değiştirmelidir. Mesela HBŞ - Hizb-i Biladü Şam... malum; bölge bu tür olaylara aşinadır.)

Pazar günkü yazımızı 'bilginin amaç haline gelmesi'nden bahsederek bitirmiştik. Kaldığımız yerden devam edersek;

İki yazıdır bahse konu ettiğimiz akademisyenler/hocalar; bilgiye sahip olmayı amaç haline getirince, bunu başarmış kişiler olarak kendilerini sıradan (!) insanlardan ayrıştırırlar. Sonra, üstte konumlanmış olmanın gereği olarak o sıradan insanlardan fikirlerine katılım, kendilerine itaat isterler...

Hani Tolstoy ne demişti Gandi'ye gönderdiği bir mektupta; eskiden bir iddianın önüne Kiliseyi koyduğunuzda kimse itiraz edemiyordu, şimdi de bilimsel dendiğinde aynı şey oluyor...

İç topluma karşı böyle üsttenlikçi davranırken; açıktan olmasa da dışarıdan/Batı'dan/gavurdan/tarihi olarak öteki taraftan takdis edilmeyi beklerler...

Her fırsatta muhafazakâr olduklarını söylerler, ama daha çok muhafazakarlığın gereği olan tedrici değişimi gözetmek yerine Fransız tipi devrimciliğe soyunurlar, istedikleri keskin/devrimci dönüşüm bir türlü gerçekleşmeyince de topluma küserler. Bunların devrim beklentisi, okumakla bisiklete binmeyi öğrenme isteğinden başka bir şekilde izah edilemez.

Yine, muhafazakarlığın gereği olarak aileye önem verdiklerini söylerler, lakin akademik kariyerlerinin kesintisizliği/sürekliliği için aile bireylerinin dahi kişilik haklarını görmezden gelebilirler.

Dedik ya, muhafazakâr olmalarına rağmen Fransız tipi devrimciliğe/akıl yürütmeye daha yatkındırlar diye; Fransız ihtilalini insanlık için bir dönüm noktası kabul ederken; daha olurken devrime karşı ağır eleştiriler getiren, muhafazakarlığın kurucu babalarından sayılan Edmund Burke'yi hiç gündemlerine almazlar.

Söz konusu hocalar/akademisyenler/abiler/üstatlar; o gün olması gerekeni, yapılması icap edeni yapmazlar/yapamazlar; hatta bu türden günlük işleyişle ilgilenmeyi küçümserler; ya geçmiş eleştirisi ya da gelecek güzellemesi ile vakit geçirirler. (Aksi de mümkün)

Sürekli İmam-ı Rabbani'nin vasıflandığı biçimiyle 'vahdet-i şuhud' halindedirler mesela, bir türlü 'abdiyet' makamına çıkamazlar.

3

Önemine binaen, ayriyeten, hassaten belirtmeliyim ki; siyaseti ve siyasetçiyi de küçümserler. Ancak ne zaman ki toplum nezdinde itibar kazanmış, başarılı olmuş bir siyasetçi ortaya çıksa;

Orada mutlaka; benim gösterdiğim yolda, benim önerdiğim biçimde yürüdü de başarılı oldu... Benim söylediğim altyapı/network sayesinde mesafe katetti... Benim sayemde adam oldu... diyen bir hoca, bir akademisyen vs. görürsünüz...

Böyle durumda yapılacak tek şey; onu/onları kibirleriyle baş başa bırakmaktır...

Öte yandan bunların içinde bazıları siyaset yapmayı denemişlerdir de, hiç birisi güçlü bir siyasetçinin kanatları altına girmeden başarılı olamamıştır... Bir not ile bir öğrencinin hayatına müdahale ettikleri gibi, bir sözle, söylevle toplumları hizaya getireceklerine inanacak kadar asosyaldirler, sahadaki gerçeklikten habersizdirler çünkü...

4

Şimdi! Bu yazıyı okuyan birisi bana; sen bu yazdıklarınla bir kişiyi işaret ediyorsun da ahval/şartlar gereği siret ve suret, isim ve cisim veremediğin için birtakım genellemelerde, soyutlamalarda mı bulunuyorsun... diye sorsa... Bu soru karşısında (en azından şimdilik) susmaktan başka cevabım olmaz... biline...