Malum, öğrenciler (gençler) yarıyıl karnelerini aldılar.

Yine malumunuzdur, her çocuk, her karnede, küçük veya büyük ‘karne hediyesi’ bekler.
Ben de, torunlarıma ve torunlarım mesabesinde ki bütün öğrencilere karne hediyesi olarak geçmişte yayımlanan bir yazımı aynen aktarmak/sunmak istedim.
ANLATILAMAYAN ŞİİRLER
1
Çoktandır böylesine heyecanlanmamıştım. Heyecanımın nedeni; genç, diri bir yüreği ve beyni yanı başımda hissetmemdi… Yüreğine ve beynine, onların tüm ürettiklerine saygı duyduğum genç bir dostun ziyaretiyle mutlu oldum. Bana insanları ve insancıkları sordu. Ayrıldığında kucağıma; insanın varlığını sorgulayan, davranışlarını merak eden, insan-tabiat ilişkilerini mıncıklayan yığınla sorular bırakarak gittiğini fark ettim. Bunlar bana kalmıştı, çünkü; konuşmaktan çok onu dinlemeye çalışmıştım. Hayallerini, özlemlerini, sıkıntılarını, saçmalıklarını… En çok da kendisinin ‘saçmalıklar’ olarak tanımladıklarını sevdim.
2
Dostum; arayanlar bulamazmış, ama bulanların mutlak arayanlar olduğu söylenir. Ne zaman, nerede olacağını bilemem, ama sorularının ve arayışlarının seni bulunmaya değer olana götüreceğine inanıyorum ve bunu bütün gönlümle istiyorum. Ancak seni izlerken ince bir korku dolaştı içimde, eğer bir gün aradığını bulursan bulduğun şeyi kurban edecekmişsin gibi geldi bana. Sanki kurbanını arıyorsun ve sunulacak bir kurbanın olmadıkça hayatının anlamsız kalacağına inanıyorsun.
3
Küçük arkadaş… Sana her şeyi anlatabilecek bir bilgeliğim olsun isterdim. Senin için sevinci boyamayı, acıyı anlatabilmeyi isterdim. Güzellikleri avucuna koymayı, ‘bunlar da çirkinliklerdir’ diye göstermek isterdim. Becerebilseydim ağaçların ölümünün ve dirilişinin öyküsünü anlatırdım. Denizin ve dalgaların şiirini yazar, soluduğumuz havayı besteler bir enstrümanın teline kondururdum.
4
Bunların hiçbirisini yapamam ve yapmayacağım. Ama seni hep gözleyeceğim heyecanımı canlı tutarak… Varlığın özünü ve ondan neşet edeni anlamak için önce sevmek gerektiğini keşfedişini ve bu keşifle atacağın çığlığı… Ama yine de ufak bir önlenemez yaşlılık dayatması: “Anlamak yaşamaktır” arkadaş ve üstelik anlama alanımızı sınırlandırmak için sadece kendi hayatımıza kapanmamak gerekir. Eğer okumasını bilirsen; bütün şiirler, şarkılar, romanlar, öyküler, destanlar, kırık bir cümle bazen ustaca, bazen acemice anlatılan yaşantıların hülasasıdır. Onlarda kendimizi bulduğumuz nispette onlar bizim de hayatımız, tecrübemiz ve zenginliklerimizdir. Anlamak için kendi hayat maceranı yaşarken bunları da yanına almayı unutma. Ben, sana, belki bir gün, niçin ve nasıl sigara içtiğimi anlatabilirim.