Geçen Pazar, İstanbul özelinde Trabzonlular üzerinden seçimlere değinmiştik.

O zaman dediğimizi bir kez daha tekrarlayarak devam edelim isterseniz:

Hiçbir zaman bir seçimin sonucu bir tek nedene indirgenemez.

Buradan hareketle, bu kez de başka bir cepheden meseleye yaklaşacak olursak;

Yaygın dillendirilen nedenlerden birisi de; kimi hoyratlıkları ve yanlışları nedeniyle bu zamana kadar Ak Parti’ye oy verenlerin bir kısmının, partiye bir ders vermek amacıyla oy kullandığı veya hiç sandığa gitmediği hususudur.

Anlaşılan bu arkadaşların gözünde İstanbul şehirlerden bir şehir, belediyelerden bir belediye.

Ne yazık ki; üzülerek belirtmeliyiz ki bu çok kısır, çok kabız, çok yanlış bir düşünce.

İstanbul’da seçim kazanmak ya da kaybetmek, bir belediye örgütünü kazanmak veya kaybetmek meselesi değildir.

Sahiden Filistinli çocukların çığlıklarını duyabilmek ve bütün dünya mazlumlarına kulak kabartabilmek ve ulaşabilmek meselesidir.

İstanbul şehirlerden bir şehir değil;

Medeniyet üreten ve asırlar boyu bir medeniyeti, bizim medeniyetimizi çoğaltan, koruyan, yaşatan ve bugünlere getiren kutlu bir beldedir.

Velhasıl İstanbul’dan vazgeçmek ve/veya İstanbul’u kaybetmek;

Medeniyet iddiasından vazgeçmektir.

Farkındayım. Ne kadar çabalasam da demek istediğimi tam anlamıyla anlatamıyorum.

Aşağıdaki alıntı, belki bir nebze yardımcı olur…

“Rivayete göre, 2. Mehmed Kostantinopolis’e girerken ve Ayasofya’ya yürürken, önünde Hz. Muhammed’in kılıcını taşıyordu ve şehri Allah adına almıştı. Sultan Mehmed önce atını ‘Kutsal Bilgelik Kilisesi’ne, resmi olarak (…) Ayasofya adı verilen Hagia Sophia’ya sürmüştü. Hz. Peygamber’e ait olduğu söylenen seccadeler getirilmişti kiliseye ve muzaffer ordunun ilk Cuma namazı Justinianus ve Theodora’nın birbirine geçmiş baş harflerinin altında kılınmıştı.” (Bettany Hughes, İstanbul-Üç Şehrin Hikayesi)