1

Bu kavramı ilk defa Murat Kurum için kullanmıştım bir dost sohbetinde...

2

Bilindiği gibi Milli Görüş/Ak Parti belediyeciliği hizmet/yatırım belediyeciliği olarak temayüz etmiştir. (Bu arada, ifade etmeliyiz ki Milli Görüş'ün ümmet ve millet anlayışı, ahlaki ve manevi değerleri üste tutan tavrı Ak Parti'nin şahsı manevisinde mündemiçtir.)

Böyle olmak mecburiyetindeydi.

Merkez ve merkezin kontrolündeki/izindeki halk tarafından pek kabul görmeyen hatta yer yer tehlikeli olarak vasıflandırılan bir hareket olarak, insanların dikkatini celp etmek ve hayatlarını kolaylaştıracak işler yapmak mecburiyetindeydiler. Ancak bu şekilde geniş kitlelerce kabul görebilirlerdi.

Kaldı ki beldelerin bakıma, insanların da hizmete ihtiyacı vardı...

Zamanla bu anlayış/işleyiş biçimi Ak Parti belediyeciliğinin alameti farikası haline gelirken, belki de haklı olarak başka şeylere yeterince kıymet veriyor muyuz? sorusu pek akla gelmedi...

Acaba; vicdani, ahlaki, manevi müteal/aşkın olanı ihmal mi ediyorduk?

Hakkı teslim etmek gerekir ki; Ak Parti zaman içinde, hem yerel yönetimlerde hem de merkezi idarede sayılabilir/ölçülebilir şeyler yapma konusunda büyük başarılar elde ederek çıtayı çok yüksek bir yere koydu.

Neredeyse 'hizmet yoğunluğu' insanları artık bu hususta duyarsız/tepkisiz hale getirdi, körleştirdi...

Tabii ki bunların hepsi bir mühendislik başarısı/harikasıydı...

3

Evet! 'Hizmet Siyaseti'ni ta 1994'te İBB'de Tayyip Erdoğan başlatmıştı.

Lakin, Tayyip Erdoğan İBB başkanlığını kazandığında Marksist gelenekten gelme bir arkadaşım bana, Erdoğan'ı kastederek "İstanbul'da ümmetin masum vicdanı" kazandı demişti.

Buraya özellikle dikkatinizi çekmek isterim: Türk siyasi tarihinde ön ismiyle hitap edilen tek siyasetçi olma vasfını Erdoğan işte bu masum vicdanı temsiliyle elde ediyordu... Bu vicdani duruş ve eylemler sayesinde tereddütsüz bir şekilde 'kimsesizlerin kimi, sessiz yığınların sesi' oluyordu... Bu vicdani/ahlaki/insani tarafı Erdoğan'ı ve arkadaşlarını başkalarından farklı ve de üstün kılıyordu... Özündeki bu cevher sayesinde Erdoğan hiç tereddüt etmeden bir fakir sofrasına diz kırıyor, bir düşkün tabutuna omuz verebiliyordu... Hiçbir şey ama hiçbir şey milletle arasına mesafe koyamıyordu...

Sonraki süreçte de Erdoğan hep 'hizmet' ile 'vicdan'ı paralel götürmeye çalıştı.

Ne var ki gün geçtikçe 'hizmet'in temsil gücü ve görünürlüğü, yani işin mühendislik tarafı vicdan tarafına ağır basmaya başladı.

O kadar ki; Erdoğan'ın kendisi dahi; kültür ve eğitim konusunda istenilen seviyede bir başarı gösteremedik... diye şikayetlenebiliyordu...

4

Dedik ya zamanla Ak Parti'nin mühendislik tarafı çok ön plana çıktı.

Artık her meseleye bir hesap-kitap işi olarak, bir toplama çıkarma meselesi olarak bakılmaya başlandığına dair söylemler düştü ortaya.

Bu söylenenlere bağlı olarak şu tür yorumlar toplumda makes bulmaya başladı; 'Mühendisliğin' baskın bir özellik kazanması kaçınılmaz olarak Ak Parti'nin dilini ve siyaset yapma üslubunu da değiştirdi. öyle ki son iki-üç seçimlerdeki kampanyaların diline bile yansıdı bu 'fazla mühendislik' anlayışı...

Kaldı ki siyaset biliminin çıktılarına göre fazla mühendislik, siyasette 'sağcı'laşmayı getirmiştir. (Mevzu ile doğrudan ilişkisi olmasa da: Sol siyasetin hiçbir zaman yatırım veya hizmet gibi bir derdi olmamıştır. Yaptığı mevcudu eleştirmek, sağın mevzilerine saldırmaktan ibarettir.

5

Geldiğimiz noktada yapılması gereken;

Mehmet Akif'in: 'Asrın idrakine söyletmeliyiz İslam'ı" deyişinden mülhem: bir tarafıyla zamanın ruhuna uygun, öbür tarafıyla tarihsiz toplumlar köksüz ağaçlar gibidir düsturunca;

Yeni bir siyaset, yeni bir dil, yeni bir üslupla, dünyaya karşı seferberlik çağrısını yenilemektir...

İnsanlarla vicdan, merhamet, adalet ve ahlak temelinde yeniden mesafesiz ilişkiler kurabilmektir...

Allah izin verirse bıraktığımız yerden devam edeceğiz.

Neydi şiarımız: 'İman varsa imkan da vardır."