Uzun zamandan beri,

‘Dan dan dan

Çekilin yoldan

Geliyor vatman’ kıvamında, katı ve soğuk şeyler yazmakta olduğumu gördüm…

Ürperdim…

Bu şekilde devam etmemeliydim.

Edersem eğer, söz gelimi, içimdeki çocuktan uzaklaşırım, içimdeki çocuk zayıflarsa, fersizleşirse, kaybolursa nasıl merhametli kalabilirim ki.

Alimallah, merhamet beni terk ederse, geriye insana dair ne kalabilir, insanlık kalkarsa üzerimden çulsuz çırılçıplak kalırım.

Ruhum çarpılır, örneğin haber programlarında cinayet haberleri duyduğumda ya televizyonu kapatıyor, ya da başka bir kanala geçiyordum ya; artık öyle yapmam, aksine tecessüsle ve aç bir iştahla seyrederim.

Katı ve soğuk şeylerle münasebetimi sürdürürsem insan onurunu aşağılayan durumlarla karşılaştığımda, bir çocuk masumiyetinin şaşkınlığını ve çaresizliğini gördüğümde, kadının araçsallaştığına şahit olduğumda, inancından, derisinin renginden, coğrafyasından dolayı ötekileştirilen insanların şaşkınlığıyla eskisi gibi ağlayamayabilirim.

Ağlamak yerine öfkemi kuşanıp, kinimi bileyebilirim.

Ne kötü bir duraktır orası…

Öyleyse başka vadilere kaçmak gerekir.

Bilhassa bütün unsurları ve aktörleriyle Kemalizm’in bulaşmadığı vadilere doğru uzanmak gerekir.

Mesela Sezai Karakoç vadisi,

Mesela Karakoç’un Masal isimli şiirinin son bölümü, şifa niyetine.

“Batılılar!

Bilmeden

Altı oğlunu yuttuğunuz

Bir babanın yedinci oğluyum ben

Gömülmek istiyorum buraya hiç değişmeden

Babam öldü acılarından kardeşlerimin

Ruhunu üzmek istemem babamın

Gömün beni değiştirmeden

Doğulu olarak ölmek istiyorum ben

Sizin bir tek ama büyük bir gücünüz var:

Karşınızdakini değiştirmek

Beni öldürseniz de çıkmam buradan

Kemiklerim değişecek toz ve toprak olacak belki

Fakat değişmeyecek ruhum

Onu kandırmak için boşuna dil döktüler

Açlıktan dolayı çıkar diye günlerce beklediler

O gün gün eridi ama çıkmadı dayandı

Bu acıdan yer yarıldı gök yarıldı

O nurdan bir sütuna döndü göğe uzandı

Batı bu sütunu ortadan kaldırmaktan aciz kaldı

Hala onu ziyaret ederler şifa bulurlar

En onulmaz yarası olanlar

Ta kalplerinden vurulmuş olanlar

Yüreğinde insanlıktan bir iz taşıyanlar”