ÇOK ÖZÜR: Pazar günkü yazımızda 'Abdurrahim Karakoç' ismini şaşkınlıkla 'Bahattin Karakoç' olarak yazmışız. Usta'nın ruhaniyetinden ve siz okuyucularımızdan özür dileriz...

"Biz kaldırım çocukları ve kaldırım köpekleri, insanların ve hayvanların en kuvvetlisiyiz. Ölümden korkmuyoruz ki hastalıktan korkalım, hastalıktan korkmuyoruz ki sefaletten korkalım, sefaletten korkmuyoruz ki dolgun bir karın sıvamak ihtiyacıyla hamilerimizin önünde el pençe divan durup ve onlara 'Afiyeti devletiniz nasıldır efendim?' diye soralım... (...)

"İyi olmadık ki fena olup olmadığımıza bakalım." (...)

"-Nereye?

-Kim bilir?

-Nereye gittiğimizi kim bilir?

-İşe, eve, kadına, hastaya, arkadaşa, anaya, babaya, oğula, vazifeye, iyiliğe, kötülüğe, mefkureye ve hakikate gidenler

-Yolun başında ve sonunda cahiliz (aciziz hb)

-Bilmiyoruz

-Ver bir cigara. Bir tane mi var? Kes yarısını ver..."

(Peyami Safa, Bir Tereddüdün Romanı)

"Fakir, zenginliği bilmez ya, fakir, fakirliği de bilmez. (..) Elde avuçta varı bilmeyen, elde avuçta yoku ne bilsin, hep böyle olan, öyle olmanın ne olduğunu ne bilsin."

(Güray Süngü, Büyük Irmaklardan Bile)

"Masa dirsek çökmekti, halı yumuşak sanmaktı, lamba karanlıktan kaçamamak ve ışık aslında gözlerini kısmaktı. Yorulmak çaresizlik, görmek bakışsızlıktı. Anlamak sızı duymak, ağlamak kanamaktı..."

(Şule Gürbüz, Öyle miymiş?)

Geçiş paragrafı: Eğer, yukarıdaki alıntılarla aşağıdaki okuyacaklarınız arasında çelişki görürseniz; Dünyanın kabuğunun kırıldığı, yeryüzünün hercümerç olduğu, canlı-cansız, insan bedeninin toprakla karıştığı, gözyaşının ve kanın birbirlerinin içine doğru aktığı, iyinin ve kötünün hizalandığı, güzelin ve çirkinin anlamını yitirdiği, ovaların utançtan yüzlerinin karartıp yarıldığı, dağın şaşıp kaldığı hengamede benim de aklımın karıştığına hükmedebilirsiniz...

6 Şubat 2023'te,

Kadim dinlerin ve medeniyetlerin doğduğu ve neşvünema bulduğu, Asya'yı Avrupa'ya bağlayan Anadolu'da biz; bir kez daha, hüznün ve acının dibini gördük.

Öte yandan; mutluluğun, huzurun, sükûnun, sekinenin ne kadar yüce bir yerde durduğunu anladık ve kıymetini bir kez daha içimize doğru haykırdık.

Dedik ki; aha şurada depremde de canımızı verebilirdik. Öyleyken bu yücede olan değerleri korumak için başımızı verebilir miyiz, veririz...

6 Şubat 2023 günü;

Gördük ki; yer kabuğu yarıldı; kimi şeyleri içine alırken, kimilerini de dışarı saçtı.

Olur ya birileri bu karışıklıktan istifade edip bizi de; toplumu, cemiyeti, milleti, evi-barkı yarmaya kalkışırsa, onların tabiatta açılan yarıktan içeri tıkılanlar olmayacağının hiçbir garantisi olamaz, eminim.

6 Şubat 2023 itibarıyla görünen odur ki; gazap tedbire, tedbirsizliğe de denilebilir, galebe çalmıştır. (Ortalık biraz sakinleşince bu konuyu tekrar ele alabiliriz.)

Biz; ha kaldırımların çocuğuyuz, ha değiliz... Fakir, yoksun ve yoksul çocuklar olarak dünyanın merkezine doğru yürüyenler olduğumuz kadar; dünyaya çivi çaktığına inanan ve pervasız ve patavatsız ve mağrur; Romalı senatörler gibi, daha fazla yiyebilmek için önceden tıkındıklarını çıkarmaya çalışanları; geldikleri bilinsin ve hazır ola geçilsin diye ayaklarını yere vura vura yürüyenleri de biliriz ve tanırız.

Kadim Anadolu'nun asıl ve asil evlatları olarak durmasını da biliriz yürümesini de, ağlamasını da biliriz gülmesini de; velakin çoğu kez basitliğin cüretkar 'gücü'nün farkına varmadan süslü cümleler kurar kendimizi avuttuğumuzu, kandırdığımızı mı yoksa, sanırız...