Bu yazı; babasız geçireceğim ilk bayramda torunlar(ım)a ithafen yazılmıştır.

1

Bayram ol bayramdır ki,

O günde büyükler büyük, küçükler küçüktürler.

Kimse kimseden rol çalmaya kalkışmaz.

Herkes kendi yerinde kendi oyununu oynar.

Mesela; başka zamanlarda; başkalarından daha fazla mal biriktirdiği için, kariyer basamağının yukarılarında durduğu için, iyi dirsek atmayı ve çelme takmayı bilmesi sayesinde daha görünür siyasetçiyim diye; ayaklarını sertçe yere vurarak yürüyen, ‘alçak dağları ben yarattım’ edasıyla yeryüzünde dolaşanlar dahi; bir-kaç günlüğüne de olsa, ulu çınarlara tepeden bakarak, dallarını yukarıdan aşağıya budamaya kalkışmazlar bayram günlerinde.

Hatta gölgesine sığınıp serinlemek ve nefeslenmek ister.

Durup bakmak ister, görebileceği kadarıyla.

Durup bakmak;

Sahiden, durup bakabilmemiz için bir fırsat(mı)dır bayram günleri?

2

Bir Cuma namazı sonrasıydı.

Çengelköy, Çınaraltı’nda;

“Selahattin Abi bize biraz çocukluğundan, gençliğinden bahsetsene” teklifine Furkan’ın,

Selahattin;

“Benim çocukluğum olmadı” diye cevap verince, muhtemelen Furkan içinden ‘hastalık işte, en basit soruyu bile kavrayamadı’, diye düşünmüş olacak ki;

“Ama olur mu Selahattin Abi, herkesin çocukluğu, gençliği vardır” demesi üzerine,

“Bak!” demişti Selahattin.

“Bak, insanın çocuk olması için büyüğünün olması lazım. Oysa benim hiç büyüğüm olmadı.”

3

Fert olarak, toplum olarak, millet olarak, devlet olarak bir gelecek beklentimiz ve geleceğe dair tasavvurlarımız varsa eğer;

Bizim çocuklarımız olmalı çok çok;

Sahici ve gürbüz çocuklarımız.

Çocuklar için de büyüklerimiz olmalı.

Yoksa; gün gelip etrafımızı şizofrenler sardığında ‘bunlar da nereden çıktı?’ demenin hiçbir kıymeti harbiyesi olmaz.

Hal böyleyken;

Sonsuz ihtiraslarımız, biraz daha fazla para kazanma yolunda bilediğimiz hırslarımız, biraz daha yüksek statü ve itibar arayışımız, siyaseten bitmeyen kavgalarımız, TEOG’larımız, YGS’lerimiz, twitterlarımız, facebooklarımız, instagramlarımız, projelerimiz, evlerimiz-arabalarımız, yarış atlarımız yüzünden...

Şişkin egolarımız, kör inatlarımız, gem tutmaz nefislerimiz, övündüğümüz çokluklar, evladüiyalimiz, kulak diktiğimiz dünyalarımız, yüksek duvarlar arkasında korumaya aldığımız mezheplerimiz-meşreplerimiz, yarıştırdığımız kavimlerimiz, derneklerimiz, vakıflarımız, STK’larımız, fetişleştirdiğimiz bireyselliklerimiz yüzünden

Çocuklarımız için oynayabilecekleri bir alan,

Koşabilecekleri bir saha,

Var olabilecekleri bir dünya kalmadığının farkında değil miyiz?

Oysa;

Çocuklar, çocukluk yoksa eğer gelecekte olmayacaktır;

Bu kadar net ve açık.

4

Ben ise bugün;

Varlığının farkına varmaya çalışan bir insan olarak.

Bir aylık orucun imanı cilaladığına inanan bir Müslüman olarak.

Geleceğe dair umutlarımı seslendirmek istiyorum.

Aile fertlerimle, yakın dost ve akrabalarımla, arkadaşlarımla, komşularımla kucaklaşmak;

Herkesle bayramlaşmak istiyorum.

Bayramınız mübarek olsun.