1

CHP Genel Başkan Yardımcısı ve İstanbul Milletvekili Ahmet Ünal Çeviköz, TBMM’de yaptığı bir basın toplantısında, Türkiye-Libya ilişkileri bağlamında; “Türkiye’nin Libya politikası, yani Osmanlıcı dış politikanın bir boyutudur…” demiş.

Çeviköz’ün Osmanlı’dan kastettiği her halde Osmanlı’nın son 2-3 asrı değildir. Çünkü bu dönemde Osmanlı bile Osmanlıcılık yapmamıştır, yapamamıştır.

2

Uzun yıllar Avusturya Dışişleri Bakanlığı ve Başbakanlığı yapmış, sadece aktif siyaset yapmakla yetinmeyip siyaset teorisiyle de meşgul olan Klemens Von Metternich 3 Aralık 1839 tarihinde Mustafa Reşit Paşa’ya gönderdiği mektubunda; “Kuvvetli olmak isteyen bir devlet her şeyden evvel kendine benzemelidir.” dedikten sonra aynı mektupta Osmanlı’nın kendine veya başkalarına benzemesini dinle yani İslam’la olan ilişkisinin belirleyeceğini söylüyor.

Buradan tarihe baktığımızda, bir-iki münferit istisna bir tarafa son dönem Osmanlı’da siyasetçisinden-ulemasına, askerinden-bürokratına, edebiyatçısından-sanatkarına herkesin Osmanlı yerine Batı’ya benzemeye çalıştığını görürüz.

O kadar ki; aleyhinde onlarca, hatta yüzlerce reddiye yazılmasına rağmen Osmanlı entelijansyası Ernest Renan’ın yazdığı meşhur ‘İslam Terakkiye Manidir’ makalesine inanmış gibidir.

Bu anlayış, yani mağlup olduğu Batı’ya benzeme isteği Osmanlı’nın yerine kurulan Cumhuriyet Türkiye’sinde de aynen devam etmiştir.

3

Neredeyse 2 asır sonra, sanki kendisini Mustafa Reşit Paşa’nın yerine koyarak Recep Tayyip Erdoğan Metternich’in mektubunda tavsiye edilene uyarak güçlü olmak için Türkiye’yi kendine benzetmeye, yani dinle/İslam’la barıştırmaya çalışmıştır.

Türkiye’nin Suriye-Irak-Libya-Akdeniz politikası bu anlayışın gereği olarak ifa edilmektedir.

Buna karşılık; “Türkiye’nin Suriye’de, Akdeniz’de, Libya’da ne işi var” diyenler ise behemehal her şeyiyle Batı’ya benzememiz gerektiğine inananların beyanıdır.

Çünkü bu sözler Batı’nın sözleri, tezleridir.

Çok kutuplaştığı söylenen Türkiye’de hangi kutupta yer alacağımız tek tek kendimizi Metternich’in mektubuna muhatap kılıp, kabul veya reddedişimize bağlı bir şeydir.