Aşağıdaki metin, benim zaviyemden Ak Parti’nin kurulduğu bir haftalık süreyi anlatmak için yazılmış, ama henüz basılmamış ‘194 Saatlik Hikaye’ başlıklı risaleden alıntılanmıştır.

“Bilkent Oteli’nin büyük salonu yavaş yavaş dolmaya başlamış, herkes saat 14’ün gelmesini bekliyordu.

Ne benim farkımda olan vardı ne de ben birisiyle ilgilenecek durumdaydım.

Salonun bir köşesine çekilmiş, büzülmüş bir vaziyette geçmeyen saniye ve dakikaları sayıyordum.

Biliyordum ki salon sadece salondakilerden ibaret değildi. Basının yoğun ilgisi ve canlı yayın arabaları nedeniyle bir anlamda Türkiye o an oradaydı ve herkes kendince bir beklenti içindeydi.

Herhalde bunca insan içinde en tedirgin ve kırılgan olan bendim.

Nihayet Tayyip Erdoğan büyük bir alkış ve tezahürat eşliğinde kürsüye geldi.

(…)

14 Ağustos 2001’in Türkiye siyasetinde ve Türkiyeli Müslümanların hayatında nasıl bir yer işgal edeceğini o gün bilmemiz mümkün değildi.

Ak Parti kurucuları insan ölçeğinde hayatlarını yaşamak ve anlamlı kılmak adına, kendi bireysel hayatlarını kurmak ve toplumsal bir yaşam inşa etmek adına yaratılmış olmanın ve vatandaşlık bilincinin gereği ellerinden geleni ortaya koymuşlardı.

Bu onların cüz’i irade ölçeği içinde yaptıkları ve yapabilecekleriydi.

Ama külli irade devreye girdiğinde 10-15 yıl sonra geriye dönüp 14 Ağustos 2001 tarihine yeniden baktığımızda o günün tarihi bir dönüm noktası, büyük bir değişim ve dönüşümün başlangıç noktası olduğunu görmek mümkün olacaktı.

Konuşma bittiğinde bütün salon ayaktaydı. Eminim ki salondakilerle beraber Türkiye’nin bütün esmer çocukları da ayaktaydı.

Başta Bülent Arınç olmak üzere bir çok kişi ağlıyordu.

Bense, alkışlar ve tezahüratlar sürdükçe büzüştüğüm köşemde yavaş yavaş dikiliyor ve ayağa kalkıyordum.

Kimse bilmiyordu, bilmesi de gerekmiyordu ama başarmıştım.”