Türkiye kronik bir sorununu aştı. Milletin başörtüsü artık Meclis’te. Geçtiğimiz ay kamusal alanda özgürlüğüne kavuşan başörtülü kadınlar dün Meclis’e girdiler. Böylece yıllardır başörtüsü aleyhinde üretilen onca mesnetsiz söylem, teori ve kavram hükümsüz kaldı. Türkiye bir şey kaybetmedi, bilakis daha çok demokrasi kazandı. 
***
Ama daha önemlisi gençler hayallerini kazandı. Zira bu ülkede bir genç kız için başını örtmek, rejimin belirlediği sınırlarda yaşamaya razı olmaktı. İdealize edilen ‘çağdaş kadın’ profilinin dışında olmayı kabullenmekti. Kamusal alandan tecrit edilmeyi göze almaktı. Girdiği her ortamda ayrıma ve meşruiyet sorgulamasına tahammül göstermekti. 
Üniversiteye girebilmek, zorlu bir sınavdan çok öte bir mücadele gerektiriyordu. Bilinçli bir kariyer planlaması yapmaksa yalnızca bir hayaldi. Bölüm tercihini, aldığı puan değil, yasağın uygulanıp uygulanmadığı belirliyordu. En az yasak olan üniversite gidilebilecek olandı. Mezuniyet, herkesin parlak bir kariyer için CV gönderme telaşında olduğu bir dönemde, kendine alternatif alanlar açmak için gelinen yol ayrımıydı. Hasbelkader girilebilen özel sektörde, görünmez pozisyonlarda düşük ücretlerle çalışmaktı. Daha çok ev-içi rollerin şekillendirdiği kadın-erkek ilişkisi içinde bir yasağın psikolojik, sosyal ve tarihsel yüküyle yaşamayı hazmetmekti. 
***
Neyse ki sabırları, metanetleri ve dirençleri başını örten genç kadınları hep diri tuttu. Çünkü kendilerine yeni yollar açmayı başardılar. Rejimin dayattığı tek boyutlu dünyada sıkışmak yerine bazen fikrin derinliğinde, bazen yeryüzünün genişliğinde kendilerini inşa ettiler. Entelektüel okuma grupları, yurtdışı seyahatleri, farklı akademik tecrübeler ufuklarını açtı. Çok şey öğrendiler. Tabii öğrendikleri arasında, demokrasi ve insan hakları gibi kavramların vicdan ve haysiyet ortadan kalktığında içinin nasıl boşaltılabildiği de oldu. İslamofobyanın uzaklarda değil hemen yanı başlarında olduğunu gördüler. Sözde kadın hakları savunucularının bu ülkede yalnızca bazı kadınların haklarını savunmaya değer bulduklarını fark ettiler. Onları en çok anlayabilecek muhafazakâr erkeklerin kariyerleri söz konusu olduğunda hayatlarını hiç düşünmeden ayırabildiklerini gördüler. 
Ama en çok, yıllardır herkesin demokrasi için AB’den medet umduğu bir ülkede, bir toplumun kendi demokrasisini kendi iç dinamikleriyle nasıl inşa edebileceğini tecrübe ettiler. 
***
Evet, başörtüsü yasakları kiminin hayatının tam ortasından, kiminin hayatından teğet geçti ama bir şekilde herkese dokundu. Kuşkusuz yapılanları çoğu unutmadı, unutmayacak da. Ama yapanları hiç olmazsa kendi vicdanlarında affettiler. Çünkü unuturlarsa demokrasinin samimiyetsiz bir iktidarın elinde içi boşaltılmış bir etikete dönüşebileceğini de unutabilirlerdi. Affetmezlerse, hayatlarını darmadağın edenlere karşı içlerinde oluşabilecek kin, bundan sonra başkalarının demokratik haklarına karşı duyarsızlığa dönüşebilirdi. Bu nedenle meseleyi Türk yargısına emanet ettiler, şimdi adalet bekliyorlar. Ama bir yandan da herkes için demokrasi yolunda çalışmaya devam ediyorlar. 
Bu vesileyle, 1980’lerden bu yana bu toplumsal sorun için mücadele veren herkese ve bu süreçte o can yakıcı muameleyi göze alan Merve Kavakçı’ya hepimiz teşekkür borçluyuz. Ve tabii toplumu demokrasi yolunda böylesi bir olgunluğa taşıyan AK Parti vizyonuna müteşekkiriz. Bundan sonra bu ülkede inançları gereği başını örtmek isteyen genç kızlar, hayalleri ve rejimin dayatmaları arasında kalmadan kendilerine tıpkı yaşıtları gibi bir gelecek planlayabilecek. Bu nedenle 31 Ekim yalnızca başörtülü vekillerin meclise girdiği gün değil, geleceğe yepyeni yollar açtığımızın üst düzeyde tescil edildiği bir gündür.