Simavi Ailesi ile Süleyman Demirel'in arası çok iyiydi. Hatta Hürriyet Gazetesi, Ragıp Gümüşpala'nın ölümüyle boşalan Adalet Partisi Genel Başkanlık koltuğu için yapılacak seçimde doğrudan genç DSİ Genel Müdürü Süleyman Demirel'i desteklemişti. Onun mason olduğuna dair yayınlanan belgeye (kendileri de mason olan) Simavi kardeşler hiç itibar etmemiş ve Süleyman Demirel'in AP Genel Başkanlığı'na oturmasına attıkları manşetlerle yardımcı olmuşlardı.

SADECE bu mu? 
ELBETTE hayır...
DEMİREL'E halkın gözünde sempatik gelecek 'Çoban Sülü' lakabı da yine Haldun Simavi'nin Günaydın Gazetesi'nde takılmıştı. Ergin Konuksever'in İslamköy'e giderek yaptığı röportaj ve yazı dizisinde Süleyman Bey'in çocukluk yıllarındaki koyun gütmesi ballandıra ballandıra anlatılmıştı. Çoban Sülü lakabı da o günden sonra Süleyman Bey'e yapışmıştı.
YANİ Simaviler'le Demireller arası güllük gülistanlıktı. 15 Kasım 1969 gününe kadar.
O gün olanlar oldu...

BİR İLGİNÇ İDDİA
GÜNAYDIN Gazetesi'nin o günkü (Ankara baskısının) manşeti şöyleydi:
"İlginç bir iddia var! Ayko Oteli'nin sahibi Ali Tepe, notere tevdi ettiği ifadesinde diyor ki; kardeşim Nazmiye Demirel'in yakın dostu olduğu için öldürüldü."
HABERİN devamında ise ayrıntılara yer veriliyordu:
"Başbakan S. Demirel'in eşi Nazmiye Hanım'ın adı dolaylı olarak cinayete karışmıştır. Ayko Otel'in sahibi Ali Tepe 05.09.1969 tarihinde bir trafik kazasına kurban giden kardeşinin aslında kasten öldürülerek, olaya bir kaza süsü verildiğini ileri sürmüştür."

ATLANMAYACAK HABER
CİNAYET iddiasının yanı sıra haberde aslında Nazmiye Hanım üzerinden Demirel Ailesi'ne belaltı vuruluyordu. İma yollu ağır bir saldırı vardı.
AMA ortada da atlanmayacak bir haber vardı.
'AİLE'YE yakın bir kunduracı (Osman Nuri Tepe) şaibeli bir kazaya kurban gitmiş, dahası kardeşi Ali Tepe notere giderek elindeki belgeleri tastik ettirerek cinayetten Başbakan ve ailesini sorumlu tutan iddialarda bulunuyordu.
BU, dünyanın her yerinde haber olmasına haberdi de bunu Demirel'e yakın Günaydın Gazetesi neden manşete çekmişti?
HABER, Necdet Onur tarafından yazılmıştı. Ankara yazı işleri müdürü Başkurt Okaygün yazıyı 'tedbirli' olarak İstanbul'a geçmişti. Yani ister yayınlayın isterseniz çöpe atın demekti bu. Ama her ne olduysa olmuş ve yazıya gazetenin Ankara baskısı için izin çıkmıştı.
BUGÜN bile tam olarak anlaşılabilmiş bir durum değildir. Gazetenin bizzat her sayfasına karışan Haldun Bey, bu manşete neden izin verdi? Ya da Süleyman Bey'e bir ayar vereyim derken kantarın topuzunu mu kaçırdı? Tam bilemiyoruz. Tıpkı Tayyip Bey'e yakınlığıyla bilinen Demirören'in 'İmralı faciası' gibi.

NEYSE...
BİZ yine 15 Kasım 1969'a dönelim...

'HİLTON'A GEÇEBİLİRİM'
MANŞET gazetenin Ankara baskısındaki 12 bin nüshada yer aldı. İstanbul baskısı bu haberi görmedi. Ancak Ankara'da haberi görmesi gereken yerler görmüştü. Başbakan Demirel çılgına döndü. Demirel'in kontrolsüz öfkesini ilk haber veren Ankara Emniyet Müdürü oldu. Gazeteyi arayarak hemen yeni bir baskı yapmalarını ve bir özür yazısı koymalarını 'rica' etti.
ANKARA Yazı İşleri Müdürü Okaygün telefona sarılıp İstanbul'a felaketi bildirecekti ki; ahize elinde kaldı. Arayan Necdet Onur'du:
"Ağabey beni basın savcılığına çağırıyorlar. Ama bu hayırlı bir çağırma değil. Hilton'a geçebilirim."
NECDET Onur'un kara mizahla Hilton dediği yer Ankara Kapalı Cezaevi'nden başka bir yer değildi. 
NECDET Onur'un korktuğu başına geldi. Tutuklandı. Ama Süleyman Bey'in öfkesi dinecek gibi değildi. Gazetenin tümden yok olmasını istiyordu.
HALDUN Simavi işin gelip geçici bir öfkeden ibaret olmadığını anlamıştı. Bir de fısıltı gazetesi çalışmaya başlamıştı. İslamköylüler Isparta'dan yola çıkmak için haber bekliyorlardı. Demirel'in silaha sarılacak köylülerini zor durdurduğu şeklinde haberler geliyordu.

1 MİLYON'LUK DAVA
DEMİREL aynı gün tarihin en büyük tazminat davasını açtı. Tam 1 milyon lira. 1969 yılına göre bu inanılmaz bir rakamdı. (Bu dava aylar sonra sonuçlandı. Demirel 1 milyon olmasa da epey yüklü bir tazminat kazandı. Tamamını Körler Derneği'ne bağışladı.)
BU arada Ankara üzerinden dağıtılan taşra gazeteleri gasp edilip yakılmaya başlandı. İş ciddiye binmişti.
YAZI İşleri Müdürü Rahmi Turan sıranın kendisine geldiğini anlayınca hemen kaçtı. Rahatsızlığını bahane göstererek matbaaya ve gazeteye gitmedi. 
DEMİREL'e yakın isimlerden Necati Zincirkıran, Cumhurbaşkanı Cevdet Sunay'la beraber Moskova gezisinin dönüşünde Demirel'le karşılaştığında bir şeylerin olduğunu sezmişti. Sunay'ı karşılamaya gelen Demirel havaalanında Zincirkıran'ı görünce başını çevirmiş tokalaşmamıştı.
AMA Haldun Simavi yine de Necati Zincirkıran'dan ümitliydi. Süleyman Bey'le aralarındaki zincirleri kırmasını bekliyordu.
O telefon görüşmesini yıllar sonra gazeteci İrem Barutçu'ya anlatan Necati Zincirkıran, Haldun Bey'in heyecanını şöyle özetledi:
"Necati. Hemen bir çiçek yaptır. Evlerine git. Ve başta Nazmiye Hanım olmak üzere Demirel Ailesi'nden özür dile. Süleyman Bey'e de benim saygı ve selamlarımı ilet. Gazeteyi cezalandırmak istiyorlarsa diledikleri cezayı kessinler biz bir hayır kurumuna bağış yapalım." (Simavi Ailesi/İrem Barutçu)
ZİNCİRKIRAN randevu almak için telefonu kaldırdı. Bugüne değin onlarca kez görüşmüşlerdi. Telefon açıldı. Süleyman Bey telefona direkt çıktı:
"MERHABALAR efendim. Ben Necati Zincirkıran" demesiyle telefon yüzüne kapandı.
ZİNCİRKIRAN pes edecek gibi değildi.
DEVLET Bakanı Turhan Bilgin'e gitti. Yakın dostu Bilgin'e durumu anlatacaktı. Ancak Bakan'ın odası 'omzu düşük' abilerle doluydu. İnci Baba ve adamları çoktan yerlerini almışlardı.
ZİNCİRKIRAN çaresiz gazeteye döndü.
İSTANBUL'u aradı. Durumu özetledi.

BAŞBAKAN'IN ÖFKESİ
HALDUN Bey, Demirel'in işi bu kadar büyütmesine bir anlam verememişti. Ama işin kontrolden çıktığının farkındaydı. "Necati atla gel İstanbul'a bu işi manşetlerle düzeltmeye çalışalım" dedi.
GÜNAYDIN, Demirel Ailesi'ne desteğe kaldığı yerden devam etmeye başladı. Ama Demirel'le tam anlamıyla barışmaları zaman aldı.
İŞTE böyle...
BİR gazetecinin hapse girdiği, yazı işleri müdürünün firar ettiği, patronun hayır kurumlarına ceza ödemeye razı olduğu 'çıldırtan manşet'in hikâyesi...
NE dersiniz ? Tayyip Bey'in Milliyet'e öfkesi Demirel'e göre daha mı az daha mı çok?

Başbakanları çıldırtan manşetler
İmralı tutanaklarının Milliyet Gazetesi'nde yayınlanmasından sonra kopan büyük fırtınayı hep birlikte izliyoruz. Tutanaklarda yazılanlar bir tarafa bırakıldı, kimin sızdırdığı tartışılıyor. İş onunla da kalmadı, Başbakan Erdoğan "Batsın böyle gazetecilik" diyerek Milliyet'in çiçeği burnunda yayın yönetmeni Derya Sazak'a ayarı verdi. Tabii patron Demirören durur mu... Hemen görevden vazife çıkardı ve tüm gazete çalışanlarına uyarısını yaptı.
AMA iş bununla da sınırlı kalmadı. Gazeteye bir çekidüzen verilmesine kadar gitti. Can Dündar'ın yazısı tıraşlandı, Başbakan'ın bir dönem Hasan Abi dediği Hasan Cemal'in yazısı sansürlendi. 
ERDOĞAN'IN öfkesi dinecek gibi değildi. Rivayetlere bakacak olursak Başbakan Erdoğan, Milliyet'in patronu Demirören'e "Böyle gazetecilik yapmak için mi gazete sahibi oldun" demişti.
YANİ anlayacağımız o ki Başbakan, Milliyet'in haberiyle öfkelenmiş; İmralı'da gizliden yürütülen pazarlıkların ortalığa dökülmesine çok kızmıştı.
PEKİ tarihimizde başbakan çıldırtan manşetler hiç atılmadı mı?
ATILMAZ olur mu... Hem de nasıl çıldırma... Bakın ben size Süleyman Demirel'in öfkeden çılgına döndüğü bir manşet ve haberin hikâyesini anlatayım. Kararı siz verin...