Dilek Ergül işkadını, amatör denizci. 14 aylık okyanus yolculuğundaydı. Dokuz metrelik küçük yelkenlisiyle. Atlantik’i geçen ilk Türk kadını olacaktı, bir de Darüşşafakalı 10 kız öğrencinin tüm öğrenimi boyunca eğitim masraflarının karşılanması için kampanyaya öncülük edecekti.
Dilek Ergül, Darüşşafaka mezunu değil. Yola çıkmadan önce şöyle diyordu:
“151 yıllık tarihleri boyunca ilk defa böyle bir projeyi destekleyecekler. Resmen kapılarına dayandım, ‘Siz 10 çocuğu daha okutun diye ben Atlantik’i geçeceğim’ dedim, kabul ettiler. Darüşşafaka muazzam bir okul, gidin görün. Lüks hiçbir şey yok. Ama verilen dersler ve öğrencilerin donanımı inanılmaz. Hayalleri olan kızlar gördüm o okulda. Pilot, araba yarışçısı, beyin cerrahı, bilim kadını olmak isteyenler... İnanılmaz iyi İngilizce konuşuyorlar. Ve o okulda eşitler. Kız-erkek tam olarak eşitliğin keyfini yaşıyorlar.”
Dilek Ergül yolculuk masrafını kendi cebinden ve sponsorlarla karşıladı. 1863’e ROTA yazıp 5 liralık bağışta bulunanlar sayesinde de bir kızımızın 10 yıllık eğitimini karşılayacak 100 bin liralık bağış toplandı.
Darüşşafaka’nın internet sitesinden takip ediyordum merakla.
Geçenlerde Dilek Ergül’den mektup geldi.

Hayalini kimsenin elinden almasına izin verme

Dilek Ergül’ün bizlere yazdığı mektubu okumak ister misiniz?
“Sevgili dostlarım, bu bir hayalin sonu değil. Vazgeçmeyeceğim! Asla… Bunu herkese duyurmanızı istiyorum.
Teknem Symina ile Atlantik Okyanusu’nu geçmek üzere Santiago Adası Tarrafal Koyu’ndan yola çıktım. 100-120 deniz mili geçebilmiştim ki önce bir çarpma sesi geldi, ardından tekne dümen dinlememeye başladı.”
Üşümüş, ıslanmış, aç ve uykusuz, saatlerce 4 metrelik dalgalara karşı mücadele veriyor. Yine sözü Dilek Ergül’e bırakayım:
“KP Albatross gemisinin bana 8.5 deniz mili uzaklıkta olduğunu AIS cihazımdan gördüm. Symina’yi bırakmak düşüncesi beni delirtiyordu. O beni nerelerden taşımıştı ve bu hayali birlikte gerçekleştirmiştik. Önümde 2150 deniz mili vardı. Ve ben aslında bu yolun bu şekilde bitmeyeceğini biliyordum.1 saat kendimle savaştım. Symina benimleydi. Ve hâlâ beni korumaya devam ediyordu.”
Rüzgar kuvvetini daha da artırıyor ve Dilek Ergül en sonunda yardım istiyor. Hava ve deniz öyle çıldırmış ki, geminin Dilek Ergül’ü kurtarması üç saat sürüyor.
“Beni güverteye almayı başardılar. Ancak teknemi o hava ve deniz koşullarında yedekleyemeyeceklerini belirttiler. Artık Symina başka bir yola gitti… ‘Ne yapabilirdim başka?’ diyorum ‘Ne yapabilirdim de onu tutabilirdim…’ Bulamıyorum. Hiç korkmadım desem belki inanmayacaksınız ama gerçekten hiç korkmadım. Symina ile kendimi daima güvende hissettim. Sevgili Symina, daha iyi bir denizciyi hak ediyordun benim güzel dostum, yoldaşım… Senin için elimden geleni yaptım inan bana ne olur. Bir gün, derin maviliklerde karşılaşacağımızı umuyorum. O güne kadar hakkını helal et. Belki bir başka denizci rastlar, bulur onu diye her yere haber verdik…
Neden olmasın? Her şey hayal etmekle başlamadı mı sanki… Bana dönmek isterse o döner biliyorum. Benim için okyanus bir semboldü. Ve zaten geçtim… Sistemin çarklarına teslim olmadan, ev, araba, kariyer peşinde koşmadan, her şeyden vazgeçerek bu yolculuğa çıktım… Söylemek istediklerimi insanlara aktarmak için ki aktardım da… 12 yaşında kızların gelin edildiği bir coğrafyada halen daha kız çocuklarının okutulmasının okyanusunu geçemediğimizi hatırlayın… İşte şimdi okyanusu asıl geçmek zamanıdır dostlarım…Gençlere yazdığım öğütleri hatırlayın… Senin hayalin bu, kimsenin elinden almasına izin verme… Ben öyle yapacağım.”