İşadamı örgütlerinin, sivil toplum kuruluşlarının peş peşe yayımladığı taziye mesajlarını okurken, “Soma’da ateşin düştüğü yerin insanlarına ne faydası var” diye düşünmeden edemiyorum. Önceki gece işkadını Yasemin Tutal arıyor: “Sabaha kadar oturdum, gün ışıyordu aklıma geldi. Facebook’ta bir sayfa açtım: SOMA babasız kalan çocuklar. Sabah 5 kişiydik, şimdi 10 bin kişi olduk. Ben yetimim, sen Darüşşafakalı yetimsin iyi bilirsin, Soma’da yetim kalan çocukların Darüşşafaka’da okumasını sağlayabilir miyiz?”
Benim Darüşşafakam, Daçkam çoktan harekete geçti bile, Cemiyet yönetim kurulu üyesi, sınıf arkadaşım Feza (Koca) ile konuşuyorum: “Okul müdürümüz, Manisa, Soma Milli Eğitim Müdürleri ile konuştu. Yetim çocukları tespit edebilir miyiz diye.”
Feza “Biz de mümkün olduğu kadar çok çocuğa el uzatmaya çalışıyoruz” diyor.
Darüşşafaka’nın sınavına her yıl 1500 civarı yetim veya annesini kaybetmiş öksüz çocuk giriyor. 31 Mayıs başvuru için son tarih, 1 Haziran’da sınav var. Soma’da yetim kalan 4’üncü sınıf öğrencileri bu sınavda başarılı olabilir mi, şüpheli. Sonuçta toplumsal bir travma yaşanıyor orada. Kimileri diyor ki, Darüşşafaka sınavsız, ara sınıflara da alsın. Şimdi yazacaklarımı, kimileri büyük bir çaba gösterip yanlış da anlayabilir. Unutmayın ki bu satırları Darüşşafaka’da okumuş, hayata tutunmuş bir yetim yazıyor. Okulumun tek gayesi var, eğitimde fırsat eşitliği ve sonuçta sınırsız kaynakları da yok. Her yıl sınavda başarılı olan 100 çocuğumuza eğitim imkanı veriliyor. Aksi zaten, diğer yetim ve öksüzlerin hakkını yemek olur. Benim okulum sadece bugün değil, 1863’ten beri yetimlerin kaderini değiştiriyor.

El uzatanlar çoğalıyor

Yasemin Tutal, “Psikolog ve psikiyatrlar Soma’ya gidecek. Kadın Girişimciler Kurulu-KAGİDER’i harekete geçireceğiz, dul kalan kadınları meslek edindirmek için” diye anlatıyor.
‘Anne, hala, teyze, abla olmaya hazırım’ mesajları çığ gibi büyüyor, beraberinde ‘Şu kadar evladımızın eğitim hayatı boyunca hamiliğini üstleneceğiz’ duyuruları.
Amerika’dan ATA-DC Derneği açıklama yapıyor: “Üyelerimiz arasında maddi yardım kampanyasını başlattık.”
Kimileri diyor ki, “Cenaze evine yemek götürme âdetimiz var. Haydi, iş başa düştü.”

TED de devrede

Türk Eğitim Derneği, TED okulları adına Başkan Selçuk Pehlivanoğlu ile konuşuyorum: “Valiliğe yazı gönderiyoruz, Soma’daki çocuklar için sınav yapacağız, uyum sağlayanları TED'de yatılı okutacağız.”
Büyük acı yaşanırken, uyum kelimesini ‘vahşi’ bulanlar vardır. Selçuk Pehlivanoğlu’na “Konuşurken çekincenizi anlıyorum. Darüşşafaka’da da aynı şey yaşandı, (adını yazmamayım) büyük bir travmanın olduğu yerden okulumuza sınavsız öğrenci alınmıştı. Maalesef ki o çocuklar uyum sağlayamadı, sınıfta kalan, bir kez daha okuyan oldu, hatta biri vazgeçip, köyüne döndü. Çocukların psikolojisini de düşünmek zorundayız. Onlara da yazık oluyor” diyorum.
Selçuk Pehlivanoğlu “Geçmişte biz de benzer sıkıntı yaşadık, sınavda başarılı olanları okullarımıza alacağız, olmayanlara da okudukları okul bitene kadar yılda bin 600 liralık okul giderini karşılayacağız” diye anlatıyor. Destek çığ gibi büyüyor, Selçuk Bey, “Biraz önce Denizbank adına Hakan Ateş ile konuştum, onlar da bir kampanya başlatıyormuş, tüm kaynağı TED’e vereceklermiş.” Çok şükür ki bu ülkede başkasının acısını dert edinen, çare arayan çok insan var.