Konuştuğum birçok akil insan son zamanlarda yaşadıklarımızı yorumlarken, "Türkiye kaybediyor" diyor.
Evet, kaybediyoruz.
Ve bu tespiti yapmak için öyle çok sofistike okumalara da ihtiyacımız yok.
Doğrudur, Türkiye'nin başındaki bu musibet ortadan kalksa bile, bunun faturasını uzun süre ödemeye devam edeceğiz.
Çünkü zarar gören, insanların "hayır" ve "güven" duygusu.
Hiç lafı dolandırmadan söyleyeceğim, bunun müsebbibi Gülen Hareketi.
İki şey yaptı Gülen Hareketi:
1) Kendisini yıllar yılı bir hizmet hareketi, bir hayır yapılanması, bir sivil toplum örgütü olarak tanıtmasına rağmen, gayrımeşru yöntem ve araçlarla bir iktidar oyununa girdi ve bu oyun ifşa oldu.
2) Türkiye'de başta kendisinin kullandığı "enformel yardım ağları"nı öyle olmadığını bildiği halde, hiç çekinmeden "yolsuzluk faaliyeti" olarak yansıttı. Evet, bile bile yaptı bunu. Ve fakat, bunun kendisine uzun dönemli maliyetini görebildi mi, ondan emin değilim. Zira böylelikle kendi finans kaynaklarını gayrımeşru hale getirdi.
Bununla da sınırlı kalmadı.
-
1990'lar Türkiye İslamcıları'nın bir hesaplaşma içine girdikleri, dönüştükleri, farklılaştıkları, yeni sorular sordukları bir dönemdi.
"Türdeş bir toplum" iddiasından, "yukarıdan aşağıya dönüşüm" fikrinden, "illegal mücadele yöntemleri"nden vazgeçildiği bir dönem.
Medine vesikası tartışmalarının, bir arada yaşama kültürünün, demokratikleşme taleplerinin bizatihi İslamcılar tarafından dile getirildiği bir dönem.
Bu söylemler, belirli yayınevleri etrafında örgütlenen İslamcı entelektüeller tarafından da, Milli Görüş çizgisinin temsilcisi konumundaki Refah Partisi'nin sözcüleri tarafından da, dönemin popüler cemaat lideri Gülen (ve ona yakın isimler) tarafından da dillendirildi.
-
Söz konusu aktörlerin siyaset ve iktidara ilişkin söylemlerinin 3 ortak teması vardı:
1) Yöneticiler mutlak bir iktidarla donatılmamalı, sınırlı ve şeffaf bir hükümranlık anlayışı ile hareket etmelidir.
2) Toplumsal sözleşmeye dayalı bir yönetim anlayışı benimsenmeli, dinin toplumsal temsilini engelleyen Kemalist hegemonya ile hesaplaşılmalıdır.
3) Siyaset üzerindeki bürokratik vesayet yok edilmeli, siyasal katılımın önündeki engeller ortadan kaldırılmalıdır.
Gülen Hareketi, kendisini "ılımlı İslam"ın gerçek temsilcisi olarak yansıttı ve "hoşgörü", "demokrasi", "birlikte yaşama" temaları üzerinden ulusal ve uluslararası düzlemlerde kendisine alan açtı.
Bu sürecin siyaset sahasındaki kavgasını ise Gülen Hareketi değil AK Parti verdi. Dünya düzeni ve yerel statüko karşısında risk aldı.
-
Gülen Hareketi AK Parti'nin açtığı alanları maliyet almadan doldurmaya çalıştı. Ve bu süreçte "demokrasi", "birlikte yaşama" ve "sivil toplum" söylemlerini sündüre sündüre kullandı.
Eğer 7 Şubat ve 17 Aralık'ı yaşamamış olsaydık, hiçbirimiz bunların birer "söylemsel kamuflaj" olduğunu söylemeyecek, görmeyecektik. Ancak bu süreçleri yaşadık.
Önümüzdeki dönemde bu söylemleri siyasal alanda yeniden devreye sokabilmek için çok uğraş vermek gerekecek.
Ve bu süreçte kaybettiğimiz her şeyden öncelikle, AK Parti'nin uzun uğraşlar neticesinde somut bir siyasal programa dönüştürdüğü söylemleri kirletenler sorumlu olacaklar.
Kusura bakmayın ama Türkiye'nin daha fazla kaybetmesini istemeyenlerin bu mücadelenin gerisinde kalma lüksü yok.