Kapadokya

Tam da denk geldi. CHP'li şarkıcı Zülfü Livaneli, Sosyalist Enternasyonel'de "Kültürel üstünlük bizde. Sağ ne yaparsa yapsın, kültürel hegemonya kuramayacak" dedikten birkaç gün sonra Kapadokya'da "Anadoludakiler Pazarı" kuruldu. Orada gördük el emeği göz nuru ile yoğrulan milli kültürün ne olduğunu. Keşke Livaneli de gelse, kültürün şarkı-türkü ve konserden ibaret olmadığını görseydi.

Gerçi, gelse ve görse işe yarar mıydı, bilemem! Çünkü, kültür denildiğinde Batı'ya bakıyor bunlar. Batı kültürünü üstünlük olarak görüyorlar. Bu millete ve değerlerine çok uzaklar. Halkçılık söylemleri sadece lafta. Ne halkla, ne de onun ürettiği ve yaşadığı kültürle pek işleri olmuyor.

Dün Kapadokya'da gidip bizzat gördüğüm, Emine Erdoğan'ın himayesinde başlatılan bir Anadolu Projesi. Hem yerel üretimi desteklemeyi, hem de Anadolu kültürünü geleceğe taşımayı amaçlıyor. Ucuz bir Batı taklidi değil. Hatta, kültürel üstünlüğü kendilerinde gören Livaneli gibilerin böbürlenerek övündüğü ve "kültür" adını verdiği faaliyetlerden bin kat daha derin ve faydalı!

Tabii, Livaneli gibilere sorsanız, Emine Erdoğan'ı beğenmezler. Oysa, Emine Hanım'ın desteklediği sadece bu proje bile, kültür ve kültüre hizmet anlamında Livaneli'nin bütün konserlerini ve kültür dediği faaliyetleri cebinden çıkarır.

Eskidim bu meslekte. Kenan Evren'den beri ülkeyi yönetenleri takip ederim. Doğal olarak ailelerinin ne yaptığını iyi-kötü bilirim. Evren'in eşi Sekine Hanım'ın pek bu işlerle ilgisi olmazdı. Tipik bir asker hanımıydı.

Ardından Semra Özal'la ve skandallarıyla tanıştı Türkiye. Maalesef, Semra Hanım kültüre destekten çok kültürel yozlaşmaya yol açtı. Rahmetli Hasan Celal Güzel hayatta olsaydı da anlatsaydı o günleri. Başbakanlık Müsteşarlığı döneminde mesaisinin büyük bölümünü Semra Hanım'ın dağıttıklarını toparlamaya harcadı. Çevresine doluşan "papatyaları" tam bir faciaydı!

Demirel Ailesi ile komşuyduk. Güniz Sokak'taki Tercüman Gazetesi Bürosu, evlerinin tam karşısındaydı. Nazmiye Demirel, biz gazetecilere yakın ilgi gösterir, eşine de destek verirdi; ama sadece ev hanımı olarak. Zaten çıkarılan bir ayakkabıcı dedikodusu yüzünden ağzı yanmıştı, uzak dururdu her şeyden.

Deniz Baykal'ın eşi Olcay Hanım pek suya sabuna dokunmazdı.

Rahşan Ecevit'in durumu çok farklıydı. Bülent Ecevit'i O yönetirdi, gırtlağına kadar siyasetin içindeydi. Bir dönem DSP Genel Başkan Yardımcılığı da yaptı. Eşinden daha etkili bir figürdü. Zaman zaman Bülent Bey'in önemli konularda eşine danıştığına bizzat şahit oldum.

Berna Yılmaz, sıkıya gelmez, bu tür işleri sevmez ve pek ilgilenmezdi.

Tansu Çiller'in eşi Özer Uçuran Çiller ise, adeta Başbakanlığa ortaktı. Zaten Tansu Hanım da bazı konuları eşine yönlendirirdi. Mesela Nazlı Ilıcak'la bizi, bir konunun çözümü için eşine göndermişti. Bürokrasideki pek çok konuyla Özer Bey ilgilenirdi. Başbakanlık Konutu'nda çalışır, sağa sola talimatlar gönderirdi. Basın işine bile el atmış, Mesut Yılmaz ve rakipleriyle mücadele için bir gazete çıkartmıştı. Unutmadan ekleyeyim: Meral Akşener de Türk siyasetine Özer Bey'in hediyesidir.

Diğerlerini saymayayım. Biz, eşine sırtını dayayıp, bizlerle ya da başkalarıyla itişip-kakışan Cumhurbaşkanı ve Başbakan eşleri bile gördük...

Emine Erdoğan ise, farklı bir lider eşi. Eşine hiç sıkıntı vermediği gibi en zor günleri dahil, hep destek oldu. Recep Tayyip Erdoğan, bu ülkede çok partili sisteme geçtikten sonra en uzun süre iktidarda kalan isimdir. O süre içinde tek bir skandal ve rahatsız edici tavrına, üstenci bir yaklaşımına tanık olmadık. Tersine, hem mütevazı oldu, hem de büyük ve etkili işlere imza attı...

Geçmişine bakıldığında, kadınların siyasete katılımında öncülükler yapmıştır. Eşinin İBB Başkanı olması ile birlikte de pek çok sosyal sorumluluk projesi içinde yer almıştır. Eşi kadar O da tecrübe sahibidir. Biraz araştırdım, İdealist Kadınlar Derneği'nin isim annesi ve kurucu üyesi olduğunu öğrendim. Sadece bu bile yeter kendisini tanımak ve anlayabilmek için!

Bugün, himayesine aldığı onun üzerinde projeye destek veriyor. En öne çıkanı da BM Genel Kurulu'nda görüşülen ve 105 ülkenin "evet" oyu ile kabul ettiği Sıfır Atık Projesi'dir. Bunu da BM Genel Sekreteri ile lider eşi olarak değil, bizzat Emine Erdoğan sıfatıyla görüşerek sağlamıştır. Artık 30 Mart, bütün dünyada Sıfır Atık Günü olarak kabul ediliyor. Emine Hanım'ın Gönül Elçileri Projesi'ni UNICEF destekliyor. Yetmez, Emine Erdoğan, bugün Afrika'daki pek çok az gelişmiş ve yardıma muhtaç ülkenin de "Emine Ablası" konumunda. Zaten yılları yoksullukla mücadele ile geçmiş, onların ve zulme uğrayanların yanında yer almış.

Kapadokya'ya gittik, himayesine aldığı bir Anadolu Projesi olan Kapadokya Pazarı'nı bizzat yerinde gördük. Sessiz, sakin, gürültüsüz ve reklamsız neler yapılabildiğine tanık olduk. Kültürel üstünlüğün de gerçek anlamda kimde olduğunu net bir şekilde alanda tespit ettik.

Sözün kısası: Ziya Paşa, "Ayinesi iştir kişinin, lafa bakılmaz. Şahsın görünür rütbe-i aklı eserinde" demiş.

Bence, hem Recep Tayyip Erdoğan, hem de eşi Emine Erdoğan'a bu gözle bakmak ve değerlendirmek lazım! Gerisi, çapsız ve hazımsızların ürettiği laf-ı güzaftır.