Evet, masumiyet karinesi önemlidir. Hiç kimse, hakkında mahkeme kararı olmadan suçlu ilan edilemez. Hiç itirazım yok, gelişmiş toplumlarda olması gereken budur zaten.

Ancak...

Bir de yaşanan gerçekler, hepimizin gördükleri ve hayatın doğal akışı var. Kimse de yargı önüne çıkmadan aklanamaz. Zanlılar hakkında güzellemeler yapılamaz. İşliyor diye yargıya ve adalet mekanizmasına saldırılamaz. Ona buna hakaret edilemez, sağa sola sövülemez. Kimin suçlu olup olmadığına mahkemeler karar verir, medya ve sosyal medya değil.

Tam tersi oluyor bizde...

Hırsızlıkla, rüşvetle, vurgunla suçlananlara, hatta casusluk suçlaması ile cezaevinde yatanlara güzellemeler yapılıyor. Birileri onları aklamak için kendilerini helak ediyor. Hatta bir siyasi parti işi gücü bırakmış, avukatlıklarını yapıyor. Suçlanan sanıklar değil, işleyen adalet mekanizması yerden yere vuruluyor. Küfürler, hakaretler havada uçuşuyor...

Bu işte bir gariplik var!

Anlamışsınızdır, Ekrem İmamoğlu'ndan, Cumhuriyet Tarihinin en büyük yolsuzluk suçlamasından ve hazırlanan 4 bin sayfalık iddianameden bahsediyorum.

Çok ciddi çalışma yapılmış. İddianameyi günlerdir inceliyorum, bitiremedim. Ayrıca, sadece okumak yetmiyor, neyin ne olduğunu anlayabilmek için ekteki belgelere ve tanık-sanıklarla birlikte itirafçıların ifadelerine de bakmak gerekiyor.

Ama ne gariptir ki, CHP birkaç saat içinde inceleyip bitirdi bunu! Medyanın karşısına geçip, "içi boş" diye bağırmaya başladılar. Grup Başkanvekili Ali Mahir gibi tipler de kameraların önünde şov yaptılar. TBMM'de içi boş klasörleri masaya koyup, yerlere fırlattılar.

Aynı tavrı CHP Genel Başkanı Özgür Özel de sürdürüyor. Adalet mekanizmasını yerden yere vuruyor, İmamoğlu'nu aklama mitinglerine devam ediyor...

Hem gayri ciddi, hem de devlet ve adalet mekanizmasına yapılan saldırılardır bunlar. Toplumu germekten başka bir işe yaramaz. Yetmez, bunu yapanları da sıkıntıya sokar. Alabildiğine aşağılara çeker!

Bu ülkede mahkemeler sergilenen şovlara değil, önlerindeki dosyaya bakar. Titizlikle inceler, gereğini yapar ve adaleti tesis eder.

Şimdi soruyorum:

Yapılan yargılamanın sonunda suçlamalar gerçek çıkar, adalet tecelli eder ve sanıklar ceza alırsa ne olacak?

Üstelik incelediğim kadarıyla, belgelere bakıp, geçmiş tecrübelerimi de üzerine koyunca, bu çok güçlü bir ihtimal. Ben, onların söylediklerinin tersini düşünüyorum. İddianamenin içinin dolu, hatta dopdolu olduğunu görüyorum. Bunun bir müeyyidesi olacağını da biliyorum.

Sahi, o zaman ne yapılacak? Yine yargı ile kavga mı edilecek? Bugün sanık, yarın ise "hükümlü" olma ihtimalleri bulunan kişiler için devlete ve adalete baş mı kaldırılacak? Siyasi hesaplar uğruna bu toplum birbirine düşman mı edilecek?

Nasıl bir politikadır bu, anlamak mümkün değil!

Hele hele, yolsuzluk, rüşvet, vurgun gibi ciddi suçlamaların karşısında takınılan bu tutumun hiçbir izahı yok.

"İddianamenin içi boş" diyorlar. Madem öyle, daha ne istiyorsunuz, sevinin işte. Bekleyin süreci, sonuçlansın. Sanıklar beraat etsin, çıkın toplumun karşısına. Göğsünüzü gere gere konuşun. Sorun hesabını.

Henüz daha karar verilmemişken, bu kadar ciddi iddialar karşısında tavır almak kötü kokular veriyor!