Tarih tekerrür ediyor, farkında mısınız? Ukrayna'da namlular sivillere döndü, ölüm kusuyor. Artık alt yapı tesislerinin yanında binalar- hastaneler bile bombalanıyor.

Dünyanın dört yanından ipten kazıktan kurtulmuş "savaşçılar" toplanıyor. Ukraynalıların üzerine sevk ediliyor. Batının gözleri önünde bir millet yok ediliyor!

Yüz küsur yıl önce bize de yaptılar bunu. Bir nesil yok oldu Çanakkale'de. Liseler mezun veremedi. 15 yaşındaki çocuklar sevk edildi cepheye. "Hey on beşli, on beşli, Tokat yolları taşlı" sözleriyle türkülerimize yansıdı.

Kimse pek dillendirmiyor, ama Çanakkale'de şehitliklerdeki mezar taşları bağırıyor gerçeği. Yorgolar yatıyor orada, Vensanlar toprağa düştü. Teresalar hayatlarını kaybetti. Onlar, sahra hastanelerinde yaralılarımıza şifa bulmaya çalışan gayrimüslim vatandaşlarımızdı. İngiliz tayyareleri o hastaneleri bile yerle bir etti.

Tıpkı bugün Ukrayna'da olduğu gibi!

Milli Şairimiz Mehmet Akif Ersoy ne diyor:

"Kimi Hindu, kimi yamyam, kimi bilmem ne bela" diye tarif ediyor işgalcileri. Dünyanın dört bir yanından toplanıp getirildiler. Hep birlikte yüklendiler Mehmetçik'in üzerine.

Ne değişti bugün? Hiçbir şey! Sadece aktörler değişti. His yoksulu sırtlan kümeleri, yine geziyor dört bir yanda.

Dün bizim evlerimize düşmüştü bu ateş. Bugün Ukrayna'da alevlendi. O günlerde Bulgaristan Krallığı içinde yaşıyordu atalarım. Dedem Şerif Efendi küçüktü. Ama ağabeyi Feyzullah, İslam topraklarını koruyabilecek yaştaydı. Bulgaristan'ın Kırcaali İlçesi, İğridere Kasabası, Alfatlı Köyü'nden 50'ye yakın arkadaşı ile birlikte Çanakkale'ye geldi. Vatan savunmasına katıldı. Hepsi toprağa düştü, hiçbiri geri dönemedi.

İşgalci emperyalist kafa, o dönemde bizim üzerimize çökmüştü!

O günlerde ne yaşanıyorsa, bugün de aynısı gündemde...

Mandacılar vardı içimizde. Onlar ve değer yoksunu ecnebi hayranı vurdumduymazlar yüzünden 1915'te dünya tarihine damga vuran biz, 1918'de Mondros Mütarekesi ile uyandık. Üç yıl gibi kısa bir süre içinde Çanakkale Ruhunu kaybettik. Tarihi bir zilletin içine düştük. Ordumuz teslim oldu. Silahlarımızı bıraktık.

Bugün de Ukrayna'dan istenen budur!

O gün olduğu gibi yine mandacılar var içimizde. Biz dün olduğu gibi bugün de yedi düvelle mücadele ederken, kapalı kapılar ardında büyükelçilerle halvet oluyorlar. Zaman zaman da gidip onlara bu ülkeyi şikâyet ediyorlar.

Bir de utanmadan, Mondros'un ardından Çanakkale Ruhu'nu dirilten ve Milli Mücadele'yi başlatan Mustafa Kemal'in gölgesine sığınıyorlar. O'nu ve mücadelesini paspas gibi çiğneyip, alabildiğine istismar ediyorlar.

Tarihi yeniden yaşıyoruz hepimiz. Dün izin günlerinde Saraybosna'da Müslüman avlayan "Hafta sonu sniperlarının" benzerleri bugün de Ukrayna'da boy gösteriyor. Kimi Ruslar, kimi Ukraynalılar adına insan avlıyor.

Dünya üzerindeki kir temizlenmedi. Emperyalist kafalar hiç ama hiç değişmedi. Yine acı, kan ve gözyaşı üretiyorlar.

Akif'in dediği gibi çehreler ve lisanlar başka olsa bile vahşetler denk!