Daha önce turist gibi gidip gelmişti. Yüzüne bakacak muhatap bulamamıştı. Şimdi durum farklı. Moskova’da bir dizi görüşme yapacak. Rusya Dışişleri Bakanı Sargey Lavrov’la bir araya gelecek.

Ne oldu, ne değişti?
Çok şey değişti. O zaman Rusya ile ilişkiler iyiydi. Şimdi ise kanlı-bıçaklı durumdayız. Dün Moskova’nın Selahattin Demirtaş gibilere ihtiyacı yoktu, bugün var. Zamanı geldi, Türkiye aleyhine kullanacak.
Demirtaş’ın da işi bu zaten! O yüzden Moskova’ya uçtu.
Yıllardır hep aynı faaliyeti yapıyor. Türkiye’yi sağa sola gammazlayıp, sıkıntıya sokmaya çalışıyor. Zamanının çoğunu dışarıda geçiriyor. Bir oraya koşuyor, bir buraya. Kandil’in, PKK’nın postalığını üstlenmiş durumda. Batıdan, doğudan destekçi arıyor.
Bu faaliyet, hayattaki en önemli gayesi haline gelmiş durumda!
* * *
Türkiye, bir süredir ağır bir saldırı altında…
Terörle yürütülen mücadele ortada: Millet düşmanları, bazı şehirleri harabeye çevirdi. Bu milletin okullarını tahrip ediyor, camilerini kundaklıyor. Karakolları roketleyip, devlet binalarına saldırıyor. Asker ve polise hain pusular kuruyor.
Hiçbir kutsalı yok!
Adı üstünde terörist. İnsanlık dışı bir yaratık. Vicdansız, ahlak yoksunu ve değersiz. Kundaktaki bebeğe de acımaz, 80’lik dede ve ninelere de. Görüyorsunuz işte, öldürüyor, yakıyor, yıkıyor, yok ediyor.
İhanetin her türünden de örnekler sergiliyor…
Bugün teröre destek verenlerin de yok aslında onlardan herhangi bir farkı. Onlar da gırtlaklarına kadar pisliğin içinde. El ele verip, daha fazla kan dökülmesi için çabalıyorlar. Birlikte hareket edip, insani ve insana ait olan bütün değerleri hançerlemeyi sürdürüyorlar.
* * *
Kim Türkiye ile problemliyse onlarla beraberler…
Dün, Hatay üzerinde hak iddia eden Türkiye düşmanı Hafız Esad’ın koruma ve kontrolündeydiler. Sovyetlerin merkezi Moskova tarafından destekleniyorlardı. Sonra Batı’ya sırtlarını dayadılar. “Amerikancı” olup, “Biji Obama” diye bağırmaya başladılar.
Gün oldu, oğul Esad’la işbirliği yaptılar…
Gün geldi, İran’ın ağzının içine baktılar.
Rus uçağının düşürülmesinin ardından tekrar yüzlerini Moskova’ya döndüler. Şimdilerde dansöz misali bir Batı’ya, bir oraya hizmet ediyorlar. Türkiye’ye kim düşmansa onunla birlikte iş tutuyorlar.
Taşeronluk, ruhlarının derinliğine kadar işlemiş. Kimin Türkiye ile problemi varsa, onunla el ele, kol kolalar. İçeride de durum bu, dışarıda da manzara aynı. Bize ait ve bizden olan her şeye düşmanlar.
* * *
“Demokrasi” diyorlar, demokrasinin “d”si ile ilgileri yok. “İnsan haklarından” bahsediyorlar, insanlıktan nasiplerini almamışlar. “Halk” diyorlar, yaptıkları iş halk düşmanlığı.
Yakıp yıktıkları yerlerde bavulunu kapan kaçıyor. Çünkü o insanlara ya hayatı zindan ediyor, ya da öldürüyorlar. Dün gördük işte, TBMM’de toplanan Şırnaklılar, bütün Türkiye’nin gözleri önünde haykırdılar:
-Yaşasın kardeşlik, kahrolsun PKK.
Diğer yerlerde de durum farklı değil. Diyarbakır’dan her gün telefonlar geliyor. Kürt vatandaşlarımız, “Niye bu kadar uzun sürdü” diyorlar:
-Yeter artık, bitirsinler bunları.
* * *
İşte böyle bir ortamda uçtu Demirtaş Moskova’ya.
Bence çok da iyi oldu. Her şey milletin gözünün önünde cereyan ediyor. Kürt vatandaşlarımız da görüyor bütün olup biteni.
Yıllardır deniyorlar, olmuyor. Dün Karl Marks’ın, Lenin’in, Stalin’in peşine takılmayanlar, bugün Putin ve Lavrov’un peşinden mi gidecekler? Gitmezler, yerlidir, millidir bu toprakların insanları. İletişimin bu kadar yaygınlaştığı, gerçek bilgiye rahatça ulaşılabildiği günümüzde algı operasyonları da tutmaz eskisi gibi.
ABD’deki Fetullah, Moskova’dan destek alan Kandil yönlendirmeli Demirtaş, Silivri’deki Can Dündar ve yandaşları değil, yüzlercesi bir araya gelse olmaz. İmalat hataları bir yana, yüzlerce, binlerce yıllık maya kolay kolay bozulmaz!