PKK tarafından kaçırılan kızlardan üçü yakalandı. 18 yaşın altındaki ikisi kaçtı ve kendini kurtardı. Geriye Diyarbakır’da eylem yapan birkaç ailenin çocukları kaldı. Onlar da bir şekilde geriye dönerse “tamam” diyeceğiz. Mesele kapanmış olacak.
Acaba öyle mi? Karşı karşıya kaldığımız sıkıntı gerçekten bu kadar basit mi?
Tabii ki değil!
Karşımızdaki problemin çok daha büyük olduğunu BDP’nin Grup Başkanvekili Pervin Buldan söyledi. Adeta göğsünü gere gere gazetecilere açıklama bile yaptı. “Bu durum yeni değil ki” dedi:
-Geçmişten beri dağa giderler. Orada da itinayla yetiştirilirler.
İşte karşımızdaki sıkıntı budur! Çocukların dağa götürülmesini çok doğal karşılayan, üstelik göğsünü gererek “itina ile yetiştirildiklerini” söyleyen bu kafa yapısıdır!
Üstelik bu kafa hep karşımıza çıkıyor. Bütün dünyanın “çocuk istismarı” olarak gördüğü bir suçu savunabiliyor. Doğu ve Güneydoğu’da “taş atan çocukların” arkasında da bu kafa var, Gezi Olayları’nda ellerinde sapan meydanlara salınanların da…
Ve biz işin bu tarafıyla pek ilgili değiliz.
***
Bundan yıllar önce Danimarka’daki Berlingske Tidende Gazetesi, PKK’nın yuvalandığı Kandil Dağı’nı masayla yatırdı. Fotoğraflarıyla 8-9 yaşındaki çocukların bile eylemlere alet olduğunu belgeledi. Bu kadarla kalmadı, 14-15 yaşındaki çocukların ellerinde silahlarla fotoğraflarını yayımladı. PKK kıyafetleri içinde aldıkları “silahlı eğitimi” dünyaya duyurdu.
Ne oldu, kimin kılı kıpırdadı?
Yetmedi, yine Batılı gazetelerde 1998 tahminleri yayımlandı. PKK’nın elinde 3 bine yakın çocuk olduğu ortaya konuldu.
Uluslararası kuruluşlardan hangisi harekete geçti?
UNİCEF Danimarka temsilcisi, göstermelik bir açıklama yaptı. “Dostlar alışverişte görsün” diye bu çocukların militan olarak kullanılmasının “çocuk konvansiyonuna aykırı olduğunu” söyledi. Fazlası yok, hepsi bu kadar.
Oysa UNICEF, BM tarafından büyük paralar harcanarak oluşturulan bir kuruluş. Amacı, çocukları korumak ve hayat şartlarını iyileştirmek! Küresel önceliği ise, tüm çocukları ve ergenleri sömürü ve istismardan korumak.
Ama herhalde PKK hariç!
Zaman zaman tek bir çocuk için dünyayı ayağa kaldıran UNICEF’in, PKK’nın elindeki binlerce çocuk için attığı ciddi bir adım yok. Hatta BM, tam tersi bir tavır izliyor. Denetiminde olan Mahmur Kampı’nda olup biteni görüyoruz. PKK, orada el kadar çocuklara terör aşılıyor. Bu da yetmiyor, terörün eğitimini dahi veriyor.
BM ise, seyretmekle yetiniyor.
Durum maalesef bu!
***
Dışarıda durum bu da içeride çok mu farklı?
Tabii ki değil!
Bu ülkede çocuk ihmalini ve istismarını önlemek için kurulan pek çok dernek var. Lafa geldi mi mangalda kül bırakmıyorlar. Peki, onlardan PKK’nın elindeki çocuklara ilişkin tek bir açıklama ve kınama duydunuz mu?
Devam edelim…
Zaman zaman toplumsal olaylarda polisin çocuklara yönelik küçük bir yanlışı için ortalığı ayağa kaldıranlar neredeler? Hangi birinin aklına Kandil’de PKK’nın elinde tuttuğu çocuklar geldi?
Bu ülkede bir siyasi parti, “PKK’nın asker alma örgütü” gibi çalıştı. Çoluk çocuğu toplayıp Kandil’e taşıdı. Çocuk hakları diye bas bas bağıran hangi sivil toplum kuruluşu bu meseleyi gündeme getirdi?
Soruları çoğaltmak mümkün… Terör örgütünün yıllardır uyguladığı bu iğrenç çocuk istismarına karşı içte de dışta da hep “görmedim, duymadım, bilmem” tavrı sergilendi.
Ne zaman ki anneler isyan ettiler. Kürt aydınlarından Ümit Fırat’ın deyimiyle PKK’nın karizması çizildi. Dikkatler yıllardır kanayan bir yaraya çevrildi. Çocuklar için ümit ışığı ortaya çıktı. Birkaç acılı anne, içte de dışta da herkese ders verdi.
Bu ayıp, başta UNICEF olmak üzere hepimize yeter!