Süreç devam ediyor. Adı bile son derece sıcak ve insana hoş geliyor: Terörsüz Türkiye.

Çok çektik, anlamını ve ne demek olduğunu iyi bilirim. Terörün, silah ve bomba seslerinin arasında, kan ve gözyaşı içinde büyüyen ve yetişen bir nesiliz biz. Bir zamanlar neredeyse hepimizin belinde silah vardı. Silahsız olmazdı çünkü yaşanamazdı, ekmek-su gibi bir ihtiyaçtı.

Şehirlerde hiç beklemediğimiz anda silahlar patlardı. Ummadığımız bir anda yanımızdaki araç havaya uçardı. Altına bomba yerleştirilen aracın kaputunun başımın üzerinden uçup gittiğine tanıklık bile ettim.

Okula polis korumasında gruplar halinde giderdik. Yine de zaman zaman kurşunlanırdık. Çok arkadaşımız yaralandı ya da kaybettik bu tür olaylarda. Hayatın rutinleriydi bunlar bizim için.

Gençliğimizi yaşayamadık, gülmek, eğlenmek gibi en insani duygular olmadı bizim o yıllarımızda. Hep acı ve gözyaşı vardı. Toprağa verdiğimiz arkadaşlarımızın, dostlarımızın anaları ağlarken, gülümsemek bile imkânsızdı. Olmazdı, olamazdı!

Biz içe kapanıp birbirimizi boğazlarken, ülke düşmanları ve emperyalistler zevk içinde ellerini ovuşturuyorlardı.

Çok ilginçtir...

1980 öncesi Türkiye'ye yönelik silah sevkiyatı, Bulgaristan'daki Vitoşa Otel'den yönlendiriliyordu. Oradan gelen silahlar, sağcı ya da solcu demeden, bedeli mukabilinde herkese gidiyordu. Biz birbirimizi yerken, onlar akan kan üzerinden para kazanıyordu.

Bugün pek çok insan inanmaz, ama Suriye bile Türkiye ile oynuyor, adeta alay ediyordu. Katil Beşar Esad'ın katil babası Hafız Esad'ın kontrolünde TİKKO-Acilciler adında bir örgüt vardı. Sözde "solculuk" adına kurşunlama ve bombalama eylemlerinde bulunurdu. Merak edenler açıp internete bakabilir. Bunların Engin Erkiner isimli liderleri her şeyi yıllar sonra tek tek kamuoyuna açıkladı.

Kısacası...

Neler yaşadık biz neler!..

Sonra 1980 Darbesi gerçekleşti. O da bir başka travma ve büyük acıydı. En önemli icraatı, en sağdan en sola kadar bütün siyasetçilerin "hayır, olamaz" dedikleri ABD üsleri ile ilgili bütün talepleri kabul etmesi oldu.

Köprünün altından çok sular geçti. Eskisi gibi değiliz artık, güçlüyüz. Onun bunun etkisinden de çıktık, büyük ölçüde kendi problemlerimizi kendimiz çözebiliyoruz.

Terörsüz Türkiye sürecine bu gözle bakmak lazım!

Tabi ki eleştirilebilir, üzerinde değerlendirmeler yapılabilir, "Şöyle değil de böyle olsa daha iyi" denilebilir. Süreci çarpıtmak, istismar etmek isteyenlere de gerekli tepkiler gösterilebilir.

Ancak, atılan adım doğrudur.

Zaten Doğu ve Güneydoğu bölgelerimizde halk bu süreci çoktan başlattı. Gidiyoruz, geziyoruz ve bizzat görüyoruz. Kalmadı artık o geçmişteki sorunlar ve görüntüler. Geçmişi özleyen ve o günlere dönmek isteyen hemen hemen yok gibi.

Artık yaraları sarıp güçlü bir şekilde yola devam etme zamanı!

Hiç tartışmıyorum, evet Abdullah Özalan bir teröristtir. Bu ülkeye ve bu ülkenin insanına çok zarar vermiştir. Geçmişte Türkiye düşmanı emperyalistlerin taşeronluğunu da yapmıştır. Ama O da artık geri adım attı ve silahların bırakılması gerektiğini açıkladı.

Bitti artık, noktayı koyma zamanı. İstismarlara izin vermeden, durmadan, duraklamadan kararlılıkla bu sürecin devam edip sonlandırılması gerekiyor.