Gezi Olayları’ndan beri “kütük kafalarla” uğraşıp duruyoruz. Kütük öyle bir kelime ki, düzden de tersten de okusan “kütük!”
Üstelik bizim kütükler tek tip değil. Değişik değişik türleri var. Hepsi “çevreci” ama çevre ile ilgileri yok. Gerçekte büyük bölümü istismarcı! İçlerinde her kesimden insan mevcut. Neredeyse tamamına yakını, bırakın fidanı, hayatında bir domates fidesi bile dikmemiştir.
Ama “ağaç” dedin mi mangalda kül bırakmazlar. Maşallah hep birlikte “yeşil sevdalısı” kesilirler.
Çok iyi tanırım onları, hatta uzman bile sayılırım…
Yıllar yıllar önce biri yanıma takılıp, araziye geldi. Traktörle delik açıp fidan dikiyordum. O da “Ne yapıyor bu?” diye hayretle izliyordu. Ardından bir afet koptu ki sormayın! Sel, fidanları sürükledi, traktör çamura gömüldü. Ben onları kurtarmaya çalışırken, bizimkisi bağırıyordu:
-Bırakalım, kaçalım. Deli misin sen?
Aradan yıllar geçti. Baktım, Gezi Olayları’nda en ön saflarda. Bu defa ben O’na “deli misin?” derken, O da bana ağaç ve yeşil dersleri vermeye kalktı.
Çoğunu tanıdığım için rahat konuşuyorum. Gezi Olayları’nda boy gösteren güruh içinde hayatında eline kazma, kürek, bel almayan, çam görse “işte kavak” diyen çok insan vardı.
Sonra onlara Validebağ ekibi dahil oldu…
En son olarak da Yalova’daki Köprülü Kavşakçılar eklendi.
* * *
Yüzlerce değil, hayatı boyunca bizzat dikerek ve dağıtarak binlerce fidanın yeşermesine vesile olmuş bir insan olarak yazıyorum…
Bunlar gerçekten kütük!
Gezi Olayları sırasında gördük ve yaşadık, içlerinde orman yakan zihniyetin temsilcileri bile vardı. Amaçları başkaydı ve zaten artık ortaya da çıktı.
Nihayet, Yalova’daki 200’e yakın ağacın kesilmesi sırasında gördük ki ağaç mağaç umurlarında bile değil. O geçmişte mangalda kül bırakmayanların tamamına yakını kör, sağır ve dilsizi oynadı.
Televizyonlar sustu…
Gazeteler de olan biten sanki başka bir ülkede yaşanıyormuş gibi bir tavır içine girdi. Özellikle paralel olanlar.
Göstermelik ve şova yönelik tepkiler ise zaten sırıttı!
* * *
Şimdi garipseyeceksiniz biliyorum ama yazmak zorundayım…
Ağaç kesilir mi, gerekirse kesilir. Dünyanın her tarafında bu böyle! Medeniyet gerektiriyorsa kesilir. Gerektiği yerde bir kesersiniz, yerine on dikersiniz.
Bunu da hayatı boyunca Ankara Kalesi çevresindeki ağaçlar dahil, Türkiye’nin pek çok yerinde karınca kararınca yeşile katkı yapmaya çalışan bir insan olarak söylüyorum.
Şimdi “cahil uzmanlar” karşıma çıkıp, “keseceğinize nakledin” demesinler. Nakledilecek ağaç var, nakledilmeyecek var. Ayrıca, geçmişte göz boyamak için nakledilenlerin sonunu gördük; çoğu kurudu gitti.
Şimdi eğri oturup doğru konuşalım. CHP’li Yalova Belediyesi de o ağaçların tamamını değil, sadece bir kısmını nakledebilirdi.
Ama yapmadı…
Bunun da tartışılması ve sonuna kadar eleştirilmesi gerekir.
* * *
Ben konuya farklı bir boyuttan bakmak istiyorum. Amacım “kütüklere” dikkati çekmek. Her birinin içinden onlarca kalas çıkar.
Birincisi örümcek kafalıdırlar. Genellikle “takoz” görevi görür, karşı çıkma ve engelleme işi ile uğraşırlar. Karşıdırlar onlar, her şeye karşı. Bu amaçla, gerekirse “yeşil sevdalısı” olur, gerektiğinde de ellerine sopa alıp, parklardaki çiçeklere saldırırlar.
Herhangi bir standartları yoktur onların. Duruma ve halin icaplarına göre pozisyonlarını alırlar. Gerektiğinde sirkenin baldan bile tatlı olduğunu savunabilirler.
Kin ve düşmanlık duyguları alabildiğine gelişmiştir. Düşünme yeteneklerini rafa kaldırırlar ve sezmezler. Bu yüzden de içeride ve dışarıdaki herkes tarafından rahatlıkla kullanılabilirler.
Kütük diyorum kütük... Neresinden bakarsanız bakın kütük! Normal okusanız da tersten başa doğru okusanız da kütük! Kütük işte!