Dışarıdan Türkiye’yi hiç tanımayan biri tarafsız bir gözle baksa… Halk oylaması için yürütülen kampanyada yapılan bütün açıklamaları değerlendirse… Sonra da yine tarafsız bir hüküm verse…

Kemal Kılıçdaroğlu’nu “evet” cephesine koyardı.

Şaka filan yaptığımı sanmayın. Sadece bir tespitte bulunmaya çalışıyorum. Ben de tarafsız bir gözle bakmaya çalışınca bunu görüyorum. Hem vallahi, hem de billahi.

Hatta dahası bile var…

Kemal Bey öyle bir görüntü veriyor ki, 16 Nisan akşamı sandıktan “evet” çıktıktan sonra televizyon programlarına katılıp, “Başardık, çok çalıştık kazandık” derse şaşırtıcı olmaz. Tabii, bizim için değil, Türkiye’yi tanımayan, gelişmelere dışarıdan bakan biri için söylüyorum.

***

Ben bu sonuca biraz da Kılıçdaroğlu mantığıylavardım…

Ne dedi, Türkiye’deki halk oylamasında “hayır” cephesine destek veren, koruyup kollayan Avrupalılar için:

-Referandumda “evet” oyu çıkmasını en çok bu Avrupalılar istiyor. Gazetelerinde manşet atıyorlar, “hayır” oyu kullanın, diye. Ne demektir bu, ‘evet’ oyu kullanın demek.

Bu mantıkla hareket edersek eğer…

Kemal Kılıçdaroğlu’nu da alıp, “evet” cephesine koyabiliriz. Hem de bu zorlama değil, çok kolay olur. Çünkü, Kemal Bey’in bu yönde bize verdiği ipuçları bile var. Daha yeni söylemedi mi:

-Yeni sistemde Cumhurbaşkanı ile Başbakan’ın farklı partilerden olması durumunda asıl kavga o zaman başlar.

Sakın “gaf” demeyin buna…

Yeni sistemde Başbakan’ın bulunmayacağı için kavga yaşanmasının mümkün olmadığından da hiç bahsetmeyin. “Kılıçdaroğlu bunu bilmiyor muydu, bu lafları ederken?” diye de boşuna sormayın.

Hepsi doğru, ama bana göre ayrıntı.

Kılıçdaroğlu bilmese de gaf yapsa da sistemin özünü ortaya koyuyor. Bizim yıllardır yaşadığımız devletin zirvesindeki çekişmelere atıfta bulunuyor. Bu itiş-kakışın ülkenin önünü tıkadığını söylemeye çalışıyor. Sonuçta, Türkiye’de yapılan sistem değişikliğinin ne kadar gerekli olduğunu göstermiş oluyor.

“Allah söyletti” derler ya. İşte Kılıçdaroğlu’nun bu sözleri de öyle! “Evet” cephesine bundan büyük destek olur mu?

***

Ne olup bittiğini görmek ve durumu yorumlamak için bazen ne söylendiğine değil, bunu kimin söylediğine bakılır…

Kılıçdaroğlu “hayır” diyorsa, oturulur ve üzerinde düşünülür. Çünkü, sürekli olarak bir ileri, bir geri gidiyor. Zikzaklar yapıyor. Bugün bir şey söylüyor, yarın tersini iddia ediyor. Çoğu zaman da söyledikleri gerçeklerle taban tabana zıt oluyor. Mesela, en son olarak, Türkiye’nin açıkladığı Hollanda’ya yönelik yaptırım kararlarına kızdı; oturduğu yerden Hükümet’e veryansın etti:

-Neymiş Büyükelçi (Hollanda Elçisi) gelmeyecekmiş. Zaten burada değil ki. Sen kendi Büyükelçini çektin mi? Çekmedin. Niye çekmiyorsun? Niye sert önlemler almıyorsun?

Olsa can feda, çekeriz olur biter. Ancak, bizim Hollanda’da büyükelçimiz yok ki. O Büyükelçi, bu olaylar ortaya çıkmadan önce Türkiye’ye geldi. Cumhurbaşkanı’na danışman oldu.

Boş o makam! Olmayan elçiyi nasıl çekeceğiz ki?

Durum bu olunca, Kılıçdaroğlu’nun söylediklerinin hiçbir ciddiyeti kalmıyor. Gerilimin yaşandığı sırada, televizyonlar canlı yayınlarla “Hollanda’daki maslahatgüzardan” bahsediyor, Elçilik makamının boş olduğunu bütün Türkiye’ye ilan ediyor. Herkesin duyduğunu Kılıçdaroğlu duymuyor!

Garip bir durum! Üstelik, Kılıçdaroğlu çarşıda pazarda dolaşan, ununu elemiş, eleğini asmış tekaüt Kemal Bey değil. Bu ülkenin Anamuhalefet Partisi’nin Genel Başkanı.

Bitmiyor, yetmiyor, Kemal Bey celallendikçe celalleniyor:

-Sen rencide olmayabilirsin, ben rencide oluyorum. Ben bu ülkenin çıkarlarını savunmak zorundayım.

Hükümet O’nun dediği gibi yapıyor. Hollanda’ya bazı yaptırımlar uygulanması kararını alıyor. Bu defa Kemal Bey daha da celalleniyor. “Niye yaptın” türünden eleştirileri peş peşe sıralıyor…

Tablo ortada. Ben sadece onlarcası içinden birkaç örnek verdim. Hepsini yan yana koyduğunuzda, CHP Genel Başkanı’nın “hayır” kampanyasına yararlı olduğu ve söylediklerinin işe yaradığını ifade etmek o kadar zor ki!..

Durum bu olunca, insan “Kılıçdaroğlu da evetçi” demekten kendini alamıyor!