Özgecan Olayı, Türkiye’yi ayağa kaldırdı. Eğitim sistemimizden, sosyal dokumuza ve yargının verdiği kararlara kadar her şeyi tartışıyor, çözümler arıyoruz. Hâkim kararları masaya yatırılıyor. Sırf sanık kravat taktı diye verilen iyi hal indirimleri eleştiriliyor. Vesaire, vesaire…

Tam sırası, benim de yargıdan şikâyetim var. Çünkü hırpalandım! Açtığım davayı kazandım ama verilen kararla kaybeden, zarara uğrayan yine ben oldum. Şimdi sıkı durun. Yaşadıklarım son derece ilginç…
Bilenleriniz vardır. O dönemde uğradığım hakaretleri burada paylaştım. Yine paylaşıyorum. Bakın bana neler denildi…
Affedersiniz, “Münasip yerime nişadır sürmem gerektiğinden” başlandı. Hakkımda son derece ağır ifadeler kullanıldı. “Emin Pazarcı gibiler yüzlerine tükürüldüğünde kar yağdı sandıkları için onların nezdinde galiz ifadeler, küfürler, ağır eleştiriler vb. bir kutsama yüceltme ve iltifat ritüeli gibidir” denildi.
Devam edildi:
“Bunların ne eklemi vardır, ne kemiği, ne haysiyeti, ne izzeti nefsi, ne de akletmesi vardır… Uğradığı karakter anomalisi, onları her türlü değeri çiğneyebilecek tipler haline getirmiştir.”
Benim için “kapıya pazar ipliğiyle bağlı”, “gazeteci müsveddesi”, “maskara”, “palyaço”, “sirk cambazı”, “ucuz yazar”, “hafif meşrep” ve “aç gözlü” gibi son derece çirkin ifadeler kullanıldı. Kim mi yaptı? MHP’nin Genel Başkan Yardımcısı Semih Yalçın.
Doğal olarak yasal haklarımı kullandım. Hakkında suç duyurusunda bulundum, dokunulmazlığı olduğu için dönem sonuna ertelendi. Açtığım 20 bin liralık tazminat davası da sonuçlandı. Ankara 2. Asliye Hukuk Mahkemesi, Semih Yalçın’ın “cevap verirken tahammül sınırlarının aştığı” gerekçesiyle tazminata hükmetti.
500 lira kazandım! Hayır, hayır yanlış değil 500 lira kazandım!
* * *
Bu ne demek biliyor musunuz? Kazanıp, borçlu çıkmak demek! Çünkü 1 lira alamayacağım, tersine ben para ödeyeceğim!
Birincisi, karşı tarafa “Reddedilen miktar üzerinden avukatlık ücreti” vereceğim. Allah’tan alacağım miktardan fazla olamıyor, 500 lirayı oraya yatıracağım. Yani, gitti bizim tazminat.
“Yargılama giderleri kabul ve ret oranında paylaşılacağı” için mahkeme masraflarının çoğunu ben ödeyeceğim.
Bitmedi, bir de benim avukatın ücreti var. Ankara Barosu’nun 2015 asgari ücret tarifesine göre, 4.400 lira vermem gerekir. Kısacası, yaklaşık 5 bin lira zarardayım. Şimdi size soruyorum, ben bu davayı kazandım mı, yoksa kaybettim mi?
Bence kazandım ama maddi olarak kaybettim!
Karar, Borçlar Kanunu’nun 58. Maddesi’ne göre verildi. Bu maddeye göre, manevi tazminat, uğranılan “manevi zararın” karşılığıdır. Bir başka ifadeyle uğranılan manevi acı ve elemi dindirmek içindir.
Peki bu mahkeme kararı, manevi zararı karşılamış ve uğranılan acıyı, elemi dindirmiş midir? Hayır, tam tersine yeni bir acıya, eleme ve zarara yol açmıştır. Çünkü ben borçlu çıktım!
Peki, kararı veren hâkim bunları bilmiyor mu? Bilmemesi mümkün değil! Buna rağmen, verdiği miktar 500 lira!
* * *
Biliyorum, şimdi “Hâkim takdir hakkını kullandı” denilecek…
Ama bu hak sınırsız değil ki! Hâkim, tazminat miktarını belirlerken, Borçlar Kanunu’na göre tarafların sıfatını, işgal ettikleri makamı ve ekonomik durumlarını dikkate almak zorundadır.
Bir milletvekilinin maaşı 13.000 lira, emekli aylığı da 7.500 liradır! Siyasi partilerin genel başkan yardımcılarının pek çok harcaması da parti tarafından karşılanır.
Yetmedi, hâkim manevi tazminat miktarını belirlerken, ihlalin ve kusurun ağırlığına bakıp, ihlal edilen kişilik değerlerini de göz önüne almak zorundadır!
Dahası da var: Bir mahkeme kararı, zarara uğrayan tarafın yeni bir zararla karşı karşıya kalmasına yol açamaz. Yeni bir acı ve eleme sebebiyet veremez.
Elbette kararı temyiz ettim. Şimdi şikâyetçiyim. Evet, hırpalandım. Hem de bir yargı kararıyla! Derdimi de sizlerle paylaştım. Yargı kararlarının alabildiğine tartışıldığı şu günlerde, belki benim de çorbada tuzum olur diye düşündüm!