Daha önce de yaşadık biz bunları. Sürpriz değil. Milli Şairimiz Mehmet Akif Ersoy, bu sahte medeniyet şampiyonlarını "Tek dişi kalmış canavara" benzetmişti.

Bugün neler oluyorsa, aynısını bizzat dün yaşadık biz. O yüzden de Mehmet Akif, "Cani geziyor dipdiri, can vermede masum. Suç başkasınındır da niçin başkası mahkûm?" diye sormuştu.

Ömer Seyfettin, "Bizim Ashab-ı Kehfimiz" isimli kısa hikâyesinde Osmanlı dönemindeki 7 gencin durumunu yazıp uyarmıştı. Yıllar boyunca sadece biz uyumuştuk. İçimizdeki müsilaj takımı hep uyanıktı!

Ve Mehmet Akif, bu tabloya dikkat çekip, "Eyvah" demişti:

"Beş-on kâfirin imanına kandık. Bir uykuya daldık ki, cehennemde uyandık."

Dinledik mi, ders aldık mı?

Tabii ki hayır... Unuttuk bütün yaşananları. Bu canilerin peşlerine takılıp gittik. Bize büyük acılar yaşatanlarda insanlık, medeniyet, vicdan aradık. İşte bu yüzden yeni bir cehennemin içine düştük. Bakın, yanıyor bugün Gazze. İnsani bütün değerler ayaklar altında.

Yine Mehmet Akif'le devam edelim isterseniz...

Sormuştu:

"Kim demiş Avrupa insanı medeni? Ne edep var, ne hayâ çırılçıplak bedeni."

İstiklal Marşımızın Şairi Akif, geçmişi hatırlatıp milletin önüne de bir perspektif koymuştu:

"Bir zamanlar biz de millet, hem de nasıl milletmişiz! Gelmişiz dünyaya, millet nedir öğrenmişiz."

Ama ne yaptık biz? O'nu dinlemedik, bir dönemin Başbakanı Tansu Çiller'in, "Haydi Türkiye ileri" diye uzatıp, Avrupa'yı işaret eden parmağına baktık. Mesut Yılmaz'ın "Avrupa treni kaçıyor" sözlerine kandık.

Cumhuriyetimizin Kurucusu Mustafa Kemal Atatürk'ün söylediklerini de kulak arkası ettik. Hâlbuki uyarmıştı hepimizi, "Hangi istiklal vardır ki, ecnebilerin nasihat ve planları ile yükselebilsin? Tarih böyle bir hadiseyi kaydetmemiştir" demişti.

Bir ütopyanın peşinden koştuk. Medeniyet, insanlık, demokrasi aradık Batı'da. Şimdi bunun hayal kırıklığını yaşıyoruz.

Yıllar boyunca yol gösterip rota çizdiler bize. Önümüze "yol haritaları" koydular. Raporlar yazdılar hakkımızda. Nizam ve intizam vermeye kalktılar. Zaman zaman da havuç ve sopa gösterdiler. Tabir-i caizse bizi "ehlileştirmeye" çalıştılar.

Hep sineye çektik. Aramızdan "Hakkı aliniz var efendim" diyenler çıktı. Ne dedilerse yapmaya ve gösterdikleri yoldan yürümeye çalıştık. Sonuçta bu günlere kadar geldik.

Büyük hayal kırıklıkları yaşıyoruz şimdi. "Batılılaşma" idealine çok inanmış olanlar ise, bahaneler üretip çıkış yolları arıyorlar kendilerine.

Tam bir sırtlan sürüsü var karşımızda. Barbarlık ve vandallığın her türlü örneğini sergiliyorlar. Yakıyor, yıkıyor, yok ediyorlar. Savunmasız kadınları öldürüp, çocukları boğazlıyorlar. Her akıttıkları kanın ardından "daha" diye naralar atıyorlar.

Hastane bombaladılar. Daha ötesi var mı? Gerçi onu Çanakkale'de de yapmışlardı. Tayyarelerle sahra hastanelerimize ölüm yağdırmışlardı. Unuttuk hepsini, hafızamızı sildiğimiz için yadırgıyoruz.

Her şey aslına rücu etti işte. Alın size Batı Medeniyeti. Mehmet Akif'in deyimi ile tek dişe kalmış canavar! Yüz küsur yıldır hiç değişmemişler, hamam da tas da aynı değil mi?