Hırvatların Tucman isminde bir Cumhurbaşkanları vardı. Soykırım suçu ile yargılanırken hapiste ölen Sırp Karaciç’in suç ortağı idi. Bir yemek sırasında peçete üzerinde Boşnak topraklarının paylaşımını birlikte yapmışlardı. O büyük katliamlar, işte bu paylaşımın üzerine gelmişti.

Tucman öldüğünde Süleyman Demirel, Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı sıfatıyla cenazesine gitti. Çünkü, Tucman batının güvenilir ve has adamıydı. Suç işleme imtiyazı vardı! Demirel de batının peşine takılıp, O’nu kutsayan konvoya katıldı.

Bugün de benzer bir fotoğrafla karşı karşıyayız. Geçmişte olan bitenler hiç yaşanmamış gibi, Sırp Katil Ratko Mladiç’e ömür boyu hapis cezası verildi diye bayram yapıyoruz. Gazetelerimiz başlıklar atıyorlar:

“Adalet yerini buldu.”

Oysa yerini bulan adalet filan yok. Azmettiriciler ellerini kollarını sallayarak ortalıkta geziyorlar. Sadece onların emri ve desteğiyle suç işleyen katillerden biri cezalandırılmış durumda.

Gelinen noktada belki şu yorum yapılabilir:

“Bu karar önemlidir. Sırpların soykırım yaptıkları uluslararası mahkemece tescil edildi. Sırplar soykırım suçlusu olarak tarihe geçti.”

Ama yeterli olmaz. Böyle bir yorum, Balkanlar’da yaşanan o acı gerçeğin üzerini örtmez. Sadece, asıl suçluların Sırpları feda ederek, işin içinden sıyrılmalarına yardımcı olur.

***

Gelin o günleri hatırlayalım…

Avrupa’nın dört bir yanında “Hafta Sonu Siniperleri” vardı. Cumartesi ve pazar günleri Bosna’ya giderlerdi. Dağlardaki mevzilere yerleşip Müslüman avlarlardı. Dürbünlü tüfeklerini ayarlarlar, çoluk, çocuk, yaşlı kim dışarı çıkarsa öldürürlerdi. Bilirdi bunları bütün Avrupa. Bu iş için özel turlar düzenlenirdi.

Mesela, Bosna Cumhurbaşkanı Yardımcısı Hakkı Turayliç, Sırplar tarafından BM aracından indirilerek kurşuna dizildi.

Sırplar, BM Barış Gücü askerleri için eşlerini öldürdükleri Boşnak kadınlardan özel genelevler oluşturmuştu. Bu Avrupalılar, düzenli olarak oralara giderlerdi.

Sırplara silah yığanlar ve soykırımı destekleyenler batılılardı. Almanlar ve Ruslar ise özel eğitim verirdi.

Şimdi kimse kalkıp bana “Ama onlar müdahale edip, katliamı durdurdular” demesin. Müdahale ettiler, çünkü Boşnaklar önemli silahlar elde etmişlerdi. Boşnak Ordusu, Sırpların Başkenti Banya Luka’ya doğru ilerliyordu. Biraz geç kalsalar, Sırplar büyük hezimete uğrayacaktı.

İşte tam o noktada devreye girdiler. Boşnakları değil, Sırpları kurtardılar.

***

Sanki bütün bunlar yaşanmamış gibi, şimdi biz Ratko Mladiç müebbet hapse mahkûm oldu diye bayram yapıyoruz.

Soykırımın arkasındakilerden ve batıda yerleşik hale gelen zihniyetten hiç bahsetmiyoruz. Bilenleriniz vardır elbet, 1800’lerin başında bir Yunanlı, Girit’te 2 Türk’ü öldürmüş ve Yunanistan’a kaçmıştı. Atina, diplomatik baskılar sonucu katili yakalamak ve yargılamak zorunda kaldı. Ardından Yunan mahkemesinden aynen şu karar çıktı:

“Girit’in içinde bulunduğu şartlarda Türk öldürmek suç değildir.”

Ratko Mladiç gibilere, Srebrenitsa’daki o büyük katliamı işte bu zihniyet yaptırdı. Bugün de aynı zihniyetin sahipleri İslam Coğrafyasını yangın yerine çevirmiş durumlalar. “Ilımlı İslam” söylemleri ile İslam Dünyasına ayar vermeye ve kendilerinin dümen suyuna sokmaya çalışıyorlar.

Bizim en büyük hatamız ne biliyor musunuz?

Zaman zaman canımız çok yandığında silkiniyoruz, bağırıyoruz, ama çabuk unutuyoruz. Aradaki irtibatları, kirli oyunları, kurulan kumpasları görmüyoruz ya da görmemek için özel bir çaba gösteriyoruz. Bakın, özellikle medya olarak sınıfta kaldık yine… Algıya teslim olduk hemen. Mladiç ömür boyu hapis cezası aldı diye mesele bitti sanıyoruz. İstenen de bu zaten. Önümüze bir yem atıp, bütün olan biteni unutturmak. Hafızamızı sıfırlamak. Aksi takdirde yeni planlar kurup, yeni oyunlar oynayamazlar ki!