Cumhurbaşkanı Erdoğan, Kolombiya’da Ermenistan’a yaptığı Çanakkale davetini hatırlatarak, “Elimiz havada kaldı” dedi.

Normal, bu bir Ermenistan klasiği!
Ermenistan’ın bağımsızlığını kazandığı günden beri durum böyle. Türkiye elini uzatıyor, Ermeniler kaçış için bahaneler buluyor. Her seferinde elimiz havada kalıyor.
İlişkilerin en iyi olduğu dönemlerde bile hep böyle oldu. Ter Petrosyan’ın, sözde Türkiye’ye göz kırptığı yıllarda dahi Ermeniler “bir adım ileri, iki adım geri” politikası uyguladılar. Petrosyan, Özal’ın ziyaretine geldi. Burada güzel fotoğraflar verdi. Erivan’a döndükten sonra da bildik politikalara devam etti.
25 bin kişinin öldüğü 1988 Büyük Ermenistan Depremi’nde buğday yardımı yaptık. Elimizden gelen desteği verdik.
Ermenistan’a hava koridorunu açtık.
Karadeniz’e kıyısı bulunmamasına rağmen, iyi niyet gösterip Karadeniz İşbirliği Teşkilatı’na aldık.
Yetmedi, dönemin Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, Erivan’a gitti. Ermenistan’a defne dalı uzatıp maç seyretti.
Bunların hiçbiri işe yaramadı.
Olmuyor, olmayacak da. Geçmiş tecrübelerle sabit, Türkiye ağzıyla kuş tutsa, Ermenistan “Senin elin yok mu?” diyecek.
Üstelik Ermeni sorununu uluslar arası platforma taşıyan Koçaryan gibi, bugünkü Cumhurbaşkanı Sarkisyan da Karabağlı. Hamasi nutuklar ve milliyetçi söylemlerle yetişmiş bir isim. Türkiye ve Türklerle ilgili peşin kabulleri var.
* * *
Türkiye-Ermenistan ilişkilerini engelleyen en büyük faktör ise Rusya…
Bugün, Erivan-Ankara ilişkilerini tek başına düşünmek son derece yanlış. Çünkü Kafkasya’da gerçek anlamda bir Ermeni devleti yok. Sınırları bile Ruslar tarafından korunan bir yapı var. Bugünkü Ermenistan, her anlamda Rusların kontrolünde olan bir bölge.
Ermenistan devlet başkanları, seçildikten sonra ilk ziyaretlerini Moskova’ya yapıyorlar. Ardından da Ruslar ne derse o oluyor. Moskova da Kafkasya’da stabil bir yapı istemiyor.
Gürcistan’ı Batı’ya kaptıran Rusya, Güney Kafkasya’da kontrolünde tuttuğu tek kale olan Ermenistan’ı elinden kaçırmak niyetinde değil. Batı ile yakınlaşmasını her fırsatta önlemeye çalışıyor.
Türkiye-Ermenistan yakınlaşmasının önündeki en büyük engel Rusya.
* * *
Ermenistan, Türkiye’ye karşı takındığı tutumdan dolayı öyle büyük zararda ki…
Son 25 yıldır ülkede çivi çakılmadı, yerinde sayıyor. Ekonomik olarak bir arpa boyu yol kat edebilmiş değil. Kapalı bir toplum olduğu için de halk olan bitenden habersiz ve tepkisiz. Hamasi nutukların ve milliyetçi söylemlerin peşine takılmış, gidiyor.
Durumun farkında olanlar ise, Ermenistan’dan kaçıp kurtulmaya çalışıyorlar. 2000 Yılı’nda yapılan nüfus sayımında Ermenistan’da 3 milyon civarında insan vardı. Bugün 1 milyon 200 bine düştüğü tahmin ediliyor. Onlar da açlık sınırında yaşıyor.
Bugün 600 bin Ermeni Rusya’da, 200 bin Ermeni de Türkiye’de çalışıyor. Üstelik son derece kötü şartlarda. Özellikle gençlerin hangi sektörlerin eline düştüğünü de Türkiye’deki örneklerinden görüyoruz.
* * *
Bizim uzattığımız eli hep itiyorlar itmesine de… Kaybeden de hep kendileri oluyor. Bugün Azerbaycan, Avrupa seviyesini yakalamaya çalışıyor. Gürcistan, her geçen gün daha da gelişiyor. Batum bir rüya şehir olma yolunda.
Ermenistan ise sefil ve perişan. Azerbaycan topraklarını işgal etmiş, haline bakmadan Türkiye ile Gürcistan’dan toprak talep eder durumda. Bölgede bir tek İran ile ilişkileri var.
Rusya, sürekli frene basıyor, Ermenistan’ın dünya ile entegre olmasını istemiyor. Bu yüzden Bakü-Tiflis-Ceyhan başta olmak üzere, bütün enerji koridorlarından tecrit edildiler.
Sefil ve perişan durumdalar!
Meseleye halen “hilal-haç mücadelesi” olarak bakan Batı sırtlarını sıvazlıyor. Tarihleri soykırımlarla dolu olan Batılı ülkeler, Ermenileri kullanarak bir İslam Devleti olan Osmanlı’nın da “soykırım yaptığını” kabul ettirip, rahatlamaya çalışıyor.
Yazık, Ermenistan’daki garibanlar da olan bitenden habersiz yaşam mücadelesi veriyor!