Diğer tartışmaları, sarin gazı iddialarını bir kenara koyalım; eğer bir milletvekili “İran-Türkiye karşı karşıya kalırsa, İran’ın safında olurum” diyorsa, bu sözün bittiği yerdir.

Bu ifadenin başında şu varmış, sonuna bu eklenmiş, ne fark eder? Ne demek Türkiye’ye karşı İran’ın safında olmak?
Bırakın dillendirmeyi, düşünülmesi bile korkunç!
Ancak, bugünkü CHP’de düşünülüyor, dillendiriliyor, konuşuluyor, tartışılıyor ve böyle bir zihniyetin sahibine kol kanat gerilebiliyor. Gerçekten inanılır gibi değil. Ortaya çıkan görüntünün, Selahattin Demirtaş’ın HDP’sinden bir farkı yok.
Bir de CHP için “Atatürk’ün partisi” diyorlar. Atatürk döneminde kullanılabilir miydi böyle bir ifade? Kullanılamazdı, çünkü bu zihniyetteki insanlar, o dönemde CHP’de yer bulamazdı.
İsmet İnönü ve Bülent Ecevit izin verir miydi?
İmkansız!
Ya da Deniz Baykal? Çıksın, “Evet, ben bu ifadeyi destekliyorum” desin, ben de herkesten özür dileyeyim. Kılıçdaroğlu’nun CHP Genel Başkanı olduğu 2010 Yılı’ndan beri türedi bu tür davranışlar. Eren Erdem ilk değil, bu gidişle son da olmayacak. CHP, Türk siyasetinden silinip giden SHP görüntüsü vermeye başladı son dönemde.
* * *
Biraz gerilere gidelim, Kılıçdaroğlu’nun CHP’de başlattığı değişim ve dönüşümle birlikte neler yaşandığına bakalım…
Önce “Arama Toplantıları” adı altında Van Skandalı ortaya çıktı. TESEV’ci Oğuz Babüroğlu’nun yönettiği o toplantılarda, PKK ve BDP çizgisinde bir dizi karar alındı.
Sonra Abant toplantıları gerçekleşti. Adana Milletvekili Ümit Özgümüş, “BDP ile aynı dili konuşmaktan korkmamalıyız” açıklamasını yaptı.
23 Aralık 2012’de bir CHP heyeti Diyarbakır’a gitti. Bu heyette bugün HDP milletvekili olan ve o dönemde CHP’de hiçbir görevi bulunmayan Celal Doğan da yer aldı. Diyarbakır Belediye Başkanı Osman Baydemir’le birlikte basının karşısına çıktılar. Baydemir “Türk Ordusu’nun silah bırakmasından” söz etti. CHP’den hiçbir itiraz gelmedi.
Yetmedi, Uludere’de CHP Genel Başkan Yardımcısı Sezgin Tanrıkulu, BDP Grup Başkanvekili Hasip Kaplan ile birlikte basın toplantısı düzenledi. Orada da devlet suçlandı.
“Arama Toplantıları” İstanbul’da da yapıldı. Bu toplantıyı da ABD’li ünlü spekülatör George Soros’tan para alan TESEV’in yöneticisi Oğuz Babüroğlu yönetti. O toplantıda CHP’yi yerden yere vuranlar, sonradan milletvekili ve parti yöneticisi oldu.
Sonra, Kılıçdaroğlu’nun TESEV’in kurucu üyesi olduğu ortaya çıktı.
Kendi ifadesi ile “CHP’li olmayan” CHP Milletvekili Hüseyin Aygün’ü hatırlarsınız. Kılıçdaroğlu sayesinde Parlamento’ya girdi. PKK’lı cenazelerinde taziyeden taziyeye koştu. Neredeyse düzenlediği her basın toplantısında Türkiye Cumhuriyeti Devleti’ni suçladı. Yeter mi, daha sayayım mı?...
O kadar çok ki! Bunlar sadece birkaç örnek.
* * *
Biliyorsunuz, 2013 Yılı’nda CHP milletvekilleri Şafak Pavey, Aytuğ Atıcı, Hasan Akgöl ve Mevlüt Dudu’dan oluşan bir heyet, Şam’a, Esad’ın ayağına gitti.
Esad, o görüşmede “Ben kazanırsam Erdoğan kaybedecek” açıklamasını yaptı. CHP’liler zevkten dört köşe oldular. Ardından Esad’ı ve BASS yönetimini destekleyen açıklamalar geldi.
Demem o ki, yeni değil CHP’nin verdiği görüntü. Eren Erdem olayı sadece bir örnek, bu gidişle son da olmayacak.
Bundan birkaç gün önce CHP’nin Hatay eski milletvekili Mehmet Ali Edipoğlu, Fransız TV kanalı TF 1’de boy gösterdi, “DAEŞ’in kaçak petrolünün bir bölümünü Türkiye’nin aldığı” iddiasında bulundu.
Konu, Türkiye’yi suçlamak, sıkıntıya sokmak olunca, yarışıyorlar HDP’lilerle!
Irak’ta 101 gün DAEŞ’in elinde esir kalan Musul eski Başkonsolosumuz Öztürk Yılmaz, kurtarıldığında, “Türkiye büyük ülke” demişti. Ülkeyi yönetenleri de yere göğe sığdıramamıştı. Sonra CHP’den milletvekili oldu, O da bozuldu. Irak’taki Türk askeri varlığına veryansın etti. “Bu askerler oraya neden gitti? Musul’u mu kurtaracak? Yoksa Musul kurtarılıp birilerine mi verilecek?” dedi.
CHP’deki durum bu. İşte bu yüzden yerinde sayıyor. Bir tek Eren Erdem olsa, dert değil. Partide Erdem gibileri getirip Parlamento’ya sokan, sonra da arkasında yer alan bir yapı var. O yapı devam ettikçe bu CHP iflah olmaz!