Eğer mesele sadece Barzani, avanesi ve Kuzey Irak’taki bölgesel yönetim olsa hiç dert değil. Üzerinde kafa yormaya bile değmez. Basit bir değerlendirmeyle bir sıkımlık canları var…

Su vanaları bizim elimizde. Elektriği bizden alıyorlar. Rafinerileri yok, ham petrolü bize gönderiyorlar; işleyip, benzin ve mazot olarak geri veriyoruz. Gıdaları bizden gidiyor. Karınlarını bile Türkiye sayesinde doyuruyorlar.

Kısa süre içinde boğulmaları için vanaları ve sınırları kapatmamız bile yeter de artar. Nefes dahi alamazlar. Bakın İran’ı ve Irak’ı hiç saymıyorum. Üç ülkenin el ele vermesi, Barzani için ölüm demek!

Kendisi de farkında bunun. İşte o yüzden oy kullanırken bile Türkiye’ye övgüler düzdü. Adamları da bizden yükselen sert tepkiler karşısında “Referandum yapmak, bağımsızlık ilan etmek değildir” türünden açıklamalar yaptı.

Ama yine de bildiğini okuyor.

Çünkü, sırtını dayadığı yerler var. Çünkü, ABD ve İsrail’e güveniyor. Çünkü, ipin ucu puştun elinde. Biliyorsunuz “puşt” kelimesi ağır ve kaba bir sövgü sözüdür. Ben de aynen bu amaçla kullanıyorum.

ABD bir yandan “Tek taraflı referandum, bizi derin hayal kırıklığına uğrattı” diyor. Diğer taraftan engellemek için kılını bile kıpırdatmıyor. Lafa geldi mi “Birleşik Irak’ın yanındayız” diyor. İş icraata geldiğinde ortalıkta görünmüyor.

Bu arada Pentagon da ABD Ordusu’nun Peşmerge’ye desteğinin süreceğini açıklıyor.

Yani, ABD daha önce olduğu gibi oynuyor. Tavırlarında dünden bu güne herhangi bir değişiklik yok. Bizi de yıllarca kullanıp, Çekiç Güç ile o bölgede bu yapıyı ortaya çıkaran onlar değil mi?

Baksanıza, ABD ile Barzani’nin söylemleri bile aynı:

Her ikisi de “Referandum yapmak, yarın bağımsızlık ilan edileceği anlamına gelmez” ifadelerini kullanıyor. Böylece, ortalığı yatıştırmak, zaman kazanmak ve bölge ülkelerini duruma alıştırmak istiyorlar.

İsrail ise, kartları açıktan oynuyor. İlerisi için “çok kullanışlı bir eleman” olarak gördüğü Barzani’nin yanında yer alıyor. İsrail’in ABD’den ya da ABD’nin İsrail’den ayrı hareket etmesi düşünülebilir mi?

***

Tabii, Amerika böyle yapıyor diye, teslim olacak ve havlu atacak halimiz yok. Teslimiyetçi politikalar geride kaldı artık. Türkiye, Suriye’de gösterdi bunu. Aynı tavrı, Irak konusunda da sürdürüyor.

Bugün, “Yapamayız, Irak’a giremeyiz” diyenlere hatırlatmak lazım. Biz zaten uzun süredir oradayız.

Başika’da 1.000 civarında askerimiz var.

Kanimasi’de 600 civarında asker bulunduruyoruz.

Bamarni’deki askeri varlığımız 400’ü buluyor.

Erbil’de bile 150 askerimiz var bizim.

Bakın, Kuzey Irak’taki 20’ye yakın noktada oluşturduğumuz küçük karakolları hiç saymıyorum.

İlaveten, Irak Ordusu ile sınırda Türk topraklarında ortak tatbikat yapıyoruz. Irak Merkezi Hükümeti isterse, Kuzey’e doğru kaymamıza hiçbir engel yok. Irak’ın tamamı, Merkezi Hükümet’in egemenlik alanı.

Ayrıca…

Irak’a da gerek yok. Türkiye en üst düzeyde tavrını ortaya koydu. Cumhurbaşkanı, “Bir gece ansızın gelebiliriz” dedi. Gerekirse tek başımıza yaparız bunu. Türkiye, o güce de kararlılığa da sahip.

***

Şimdi eğri oturup, doğru konuşalım…

Bizim asıl sıkıntımız, sözde “müttefikimiz” Amerika. Samimi değil, sürekli olarak oynuyor. Kuzey Irak’ta 15 bine yakın askeri var. Hem, Barzani’ye “Yanlış yapıyorsunuz, bizi hayal kırıklığına uğratıyorsunuz” diyor. Hem de o askeri çekmiyor, orada tutuyor.

Sadece bu değil, her konuda aynı tutum içinde…

PYD-PKK terör örgütüne destek veriyor. Akılalmaz silah takviyeleri yapıyor. Onlarla Türkiye’yi kuşatmaya çalışıyor.

FETÖ’ye kol-kanat geriyor. Bu terör örgütünün başına ülkesinde arazi tahsis ediyor. Türkiye aleyhindeki faaliyetlerini destekliyor.

Basın-yayın organlarıyla da Ankara’ya savaş açmış durumda.

Bütün bunlar yaşanırken, Trump da Türkiye ile çok iyi ilişkiler içinde olduklarını söyleyebiliyor.

Yeni değil bu tavır. Yıllar boyunca böyle yaptılar aslında. Dün teslim olup sesimizi çıkarmıyorduk. Bugün “yeter artık” diyoruz. Onlar değil, değişen biziz. Ve artık doğru yolda ilerliyoruz.