Artık rutin bir hale geldi. DAEŞ, Katyuşa füzelerini Suriye’den ateşliyor, Kilis ve çevresini vuruyor. Türkiye de Fırtına Obüsleri ile cevap veriyor.

Biz NATO ülkesiyiz. Ancak, ne kurumsal olarak NATO, ne de ABD ve Avrupa’dan ciddi bir destek var. Genellikle kendi başımızın çaresine kendimiz bakıyoruz. “Tırnağın varsa başını kaşı” durumundayız.
Biliyorsunuz…
Daha önce sınırda PATRIOT füze bataryaları vardı. ABD’liler ve Almanlar alıp götürdüler. Hollanda ve İspanya’nınkiler kaldı. Şimdi hemen “zaten işe yaramıyorlar” demeyin. İşe yarasın yaramasın, geri çekmeleri önemli. Bu, bir bakış açısını gösteriyor! Amerikalılar, önümüzdeki günlerde HIMARS füzelerini gönderecekler. Bu füzeler, bizim topların iki katından fazla menzile sahip. Ancak, onların da ne kadar işe yarayacağı belli değil.
Şimdi sakın “Amerikalılar ve Avrupalılar, Suriye ve Irak’taki DAEŞ hedeflerini vuruyor” demeyin. Nasıl vurduğunu görüyoruz. Onlar vuruyor, bizim tepemize yağan füze sayısı giderek daha da artıyor.
Demek ki ciddi ve etkili bir mücadele yok.
*
Zaman zaman ABD uçaklarının havalanıp, daha sonra tek bir mermi atmadan geri döndüklerine dair bilgiler geliyor. Hedeflerin yerini tam tespit edemedikleri için operasyon yapmadıkları iddia ediliyor…
Dün Meclis’te, Kabine’nin etkili bir bakanı ile durumu değerlendirdik. “Yok öyle şey, inandırıcı değil” dedi:
-Bakın, ben size bir hikâye anlatayım.
Sonra bir “asker hikâyesini” bizlerle paylaştı…
Komutan bir gün askerlerinden birini, MG-3 makineli tüfeğin yanına çağırıp, “Oğlum bu ne?” diye sormuş.
Askerde çıt yok.
“Ne işe yarar bu?” demiş.
Asker yine cevap vermemiş.
Komutan bu defa, “Hadi bakalım, önce bunu parçala, sonra da yeniden eski haline getir” diye seslenmiş.
Asker, yerinden kıpırdamamış.
Komutan iyice sinirlenmiş. Tam bağırıp çağıracağı sırada asker önüne atılmış. “Yapma be komutanım” demiş:
-Bu soruların hepsinin cevabını sen de biliyorsun. Ama domuzluğundan bana soruyorsun.
Bakan, bu hikâyeyi anlattıktan sonra, ekledi:
-Bizim durumumuz da buna benziyor. Ne olup bittiğini, ne yapmaları gerektiğini onlar da iyi biliyorlar. Ama domuzluklarından böyle davranıyorlar.
*
Şöyle bir geriye doğru dönüp baktığımızda görünenler net: Suriye ile ilgili olarak bugüne kadar ne dediysek çıktı. Ne söylediysek o gerçekleşti. Batı ise ilk günden itibaren anlamamakta direndi. Hep kendi bildiğini okudu. Sıkıntı, büyüdükçe büyüdü, bugünkü noktaya geldi.
Oysa zamanında gerekli adımlar atılsaydı, bunların hiçbiri yaşanmayacaktı. Ya bilerek ayak sürüdüler ya da basiretsizlikleri sonucu mesele bu noktalara kadar geldi. Ucu kendilerine dokununca, mülteci kitleleri Avrupa kapılarına dayanınca, koşuşturmaya, çare aramaya başladılar.
Ama yine yanlış yapıyorlar.
Bir terörist örgütü, başka bir terör örgütüyle etkisizleştirmeye çalışıyorlar. DAEŞ’e karşı PKK’nın ikiz kardeşi YPG ve PYD’yi kullanıyorlar. Türkiye’nin ise bunu kabul etmesi, rıza göstermesi mümkün değil.
O yüzden de sonuç alamıyorlar.
İki yıldır sürdürdükleri sözde mücadele sonucu 2.000 civarında DAEŞ militanını öldürdüler. Ama örgütü geriletemediler, kalıcı bir başarı elde edemediler. Mülteci akını devam edip gidiyor. Bizim de tepemize bomba yağıyor.
Halbuki yapmaları gereken belli:
Öncelikle PYD ve YPG sevdasından vazgeçecekler. Türkiye’yi de yanlarına alacaklar. Terör örgütlerine verdikleri desteği ılımlı muhalefet unsurlarına kaydıracaklar. Onlara hava desteği vererek, DAEŞ unsurlarını içeriye doğru süpürecekler. Önce “güvenli” ya da “tampon” bölge oluşturup, daha sonra da kalıcı darbeyi indirmenin planlarını yapacaklar. Zaman zaman dillendirseler ve birtakım küçük adımlar atsalar da bunu yapmıyorlar. “Niye?” derseniz, tıpkı Bakan’ın anlattığı hikâyedeki gibi, domuzluklarından!