Yurttaş gazeteciliği, dilimize İngilizce’den geçen bir terim, ‘citizen journalism’den geliyor! Vatandaşın ‘haber yapma ve paylaşma durumu’ kısaca!

Dedim, bir bakayım sosyal medyaya neler var, neler yok! Dedikodu alayım, canım okuyucumu bilgilendireyim. Sırasıyla medyaradar, sacitaslan, huffington post derken, twitter’a baktım, ki ne göreyim? Kendi fotoğrafım! Bir zamanlar Serdar Turgut’un ‘en seksi on Türk erkeği’ arasında gösterdiği ama, sanırım artık seksi bulmadığı Ertuğrul Özkök’le çekilmiş bir fotoğrafım tweet âleminde dolanmakta! İki hafta kadar önce Harvey Nichols’ta Sayın Özkök’le karşılaşmış ve ayaküstü sohbet etmiştik. Görüyorum ki, okuyucu artık sadece bir okuyucu değil, aynı zamanda ajan! Bir daha sadece fotoğraf çekmekle kalmayın bence, bir ses kaydı da alın şekerim... Daha heyecanlı olur. Hem kaydetseydiniz bir sonraki Ertuğrul Özkök buluşmamızın tarihini ve yerini de atlamamış olurdunuz!
Profesyonel işi gazetecilik olmayan bireylerin, dijital araçlar yardımıyla haber yapıp paylaşmasına yurttaş gazeteciliği deniyor, hatta üniversitelerde ders olarak okutuluyor; uzun vadede ne kadar faydalı olacak göreceğiz.
Gazeteci olmayanların haber yapmasından hoşlanmıyorum, ciddiye almıyorum; ancak ben almıyorum diye dünya duracak değil, hatta dünya ciddiye alınmayacak haberlerle çalkalanmaya bayılıyor.
Paparazzi kavramı ne kadar ciddi ve etik bir müessese olarak kaldı değil mi? Oysa durum şimdi paranoya halini aldı, iki yıl önce Kenan Doğulu ve Beren Saat ilişkisini biz bile böyle öğrenmedik mi? Haber yayılmıştı, birlikte olduklarını duyuyorduk ama görüntülenmemişlerdi, bir tatil sırasında hayranlarıyla çektirdikleri fotoğraf ertesi gün magazin sayfalarına manşet olmuştu...
Ancak yurttaş gazeteciliğinin iyi taraflarını da gördük yaşanan süreçlerde, Arap baharını, Londra’daki yağmalama olaylarını, 11 Eylül saldırısında sokaklarda yaşananları hep vatandaş kaydetmişti kamerasına...
“Teknolojinin gelişmesi herkesi daha iyi vatandaş yapacak” demişti bir işadamı, bir röportajımız sırasında. Çok şaşırmıştım, korkarak, çekinerek, düşünerek adım atmak olurdu, çok sıkıcı ve heyecansız olurdu hayat! Kast etiği tam da buydu aslında, “sıkıcı olacak kabul ama yanlış yapmayacaksın, kırmızı ışıkta geçmeyeceksin, birinin arkasında konuşmayacaksın, yere çöp atmayacaksın” ama kime neye göre yanlışı kastettiğini anlamamıştım. Batı bunu teknoloji bu kadar gelişmeden, basit kurallarla çözmemiş miydi?
Herkesin herkesi gözetlediği, gözetlettiği, peşine adam taktığı bir dünya oldu madem burası; takip edilenlerin de takip edenler kadar cesur olması gerekiyor. 
İyi vatandaş olacak mıyız bilmiyorum ama dikkatli olmak gerektiği kesin; akıllı telefonu eline alan akıllı demek değil neticede...
Fotoğrafımı çeken takipçime de “Keşke biraz net çekseydin”den başka diyecek şey bulamıyorum! 

Haftalık

- Yolanthe Yenge, iki haftadır ortada yoktu üzülüyordum. Bir dergiye röportaj vermiş içim rahatladı. Bebek istiyormuş, anlatmış da anlatmış; ne kadar samimi bir insan. 
- Petek Dinçöz 12 kilo mu vermiş? Zaten dal gibiydi, son bir iki aydır görmedim ama meraklandım doğrusu. Geçen yıl Çarkıfelek yarışmasına iki defa katılmış ve elbette iki defa kazanmıştım; Petek’le de çok yakındık. Nereden gider 12 kilo o kadar zayıf kadından, yakından bakmam lazım... 
- Miss. America yarışması yarın yapılacak, en favori aday da Nicole Kelly. Doğuştan bir kolu olmayan sarışın güzel bakalım taç takabilecek mi? Eğer alırsa çok sevineceğim, güzelliğin başka bir şey olduğunu göstermenin vakti geldi de geçiyor...
- Demet Akalın hamileymiş, yaşasın. Kız olursa Hira, erkek olursa Mirali olacakmış, yine yaşasın. Eminim çocuğun ilkokulunu falan da seçmiştir Demet, çoktandır bekliyordu bebişini neticede...