Adana’da işitme engelli bir genç. Minibüste gidiyor. Derken bir sıkışıklık oluyor ve arka taraftaki 4 kişi ona kenara doğru çekilmesini söylüyor. Duymuyor.

Duyamıyor. Çünkü işitme engelli. Bunun üzerine aynı yaşlarda olan 4 genç, onu tartaklamaya başlıyor.

Derdini anlatamıyor. El hareketleriyle duymadığını söylemeye çalışıyor. Sinirleniyorlar. Ve acımadan 20 yaşındaki duyamayan Agit’i ağır şekilde dövüyorlar.

Hepsi minibüsün iç sisteminde bulunan kamerada kayıtlı. Belgesiyle. Yolcuların hiçbiri “Durun, yapmayın” bile demiyor.

Müdahale etmiyor. Korkunç olay, böylece ortaya çıkıyor.

İNSANLIK ÖZÜRLÜLER!

Bu 4 magandanın kimler olduğu da öğreniliyor. Biri bir Tıp Fakültesi öğrencisi, üstelik dövüş sporlarıyla uğraşıyor. Bu adam doktor olup nasıl insanlara iyilik dağıtacak Allah aşkına.

Kendilerini savunmaya çalışırken ortalığı daha da batırıyorlar. Güya engelli olduğunu bilmiyorlarmış, kendilerine el kol hareketi yapmışlarmış, sarhoşlarmış falan filan...

Yakalandıktan sonra mazeret üretmeye çalışan bu gençler aslında özürlü olanlar… İnsanlık özürlüler. İçlerinde acıma duygusunun gramı yok.

Neyse ki adalet devreye girip bu gözü dönmüş saldırganlara müdahale etti. Dördü de kasten yaralama suçundan tutuklandı.

Bu haber vesilesiyle her biri yakınımız, akrabamız, komşumuz olan engelli bireylere karşı kimi zaman gösterilen vahşet ve en azından küçümseme tavırlarına değinmek istiyorum.

Hepimiz birer engelli adayıyız. Bugün sağlıklıysak yarın en ufak bir kazayla engelli olabiliriz.

Hadi bunu geçtim, o dövdüğünüz, kendinizce aşağıladığınız insanlar aslında biziz.

Bir toplum en zayıf bireyine sahip çıktığı kadar uygardır. Maalesef bazı zamanlar anlattığım bu olayda olduğu gibi insanın tüylerini diken diken eden manzaralarla karşılaşıyoruz.

Zaten maalesef engelli bireylerimizin toplum içine karışması için yeterli önlemleri alamıyoruz.

Ne kaldırımlarımız onlara uygun ne de toplu taşıma araçlarımız. Adeta evlerine mahkûm etmek, sokağa çıkmalarını engellemek istermişiz gibi.

UMARIM TEKRAR ETMEZ

Biliyorum, toplumumuzun büyük bir bölümü bu magandalar gibi değil. Hassas ve sevecen...

Ancak onların birazcık olsun engelsiz insanlar gibi dolaşabilmesi için gerekli tüm önlemlerin alınmasına katkıda bulunmamız gerekiyor.

Bu konuda bir bilinç oluşturmalıyız. Bu bilince sahip çıkmalıyız. Belki de okullarda çocuklarımızın eğitimine böylesi bilgiler de eklenmeli.

Bir anne ve bir sanatçı olarak tek dileğim, umarım Adana’da yaşanan bu olay bir daha tekrar etmez.

Ertuğrul Özkök sosyolojisi!

Eşim Necat’ın (Gülseven) doğum günü haftası. Tüm yurtta ve dış temsilciliklerde çeşitli törenlerle kutluyoruz. İlk tören hafta başı Hazine’deydi.

Sürpriz parti organize etmek gerçekten çok zor bir işmiş. Anladım. Öncelikle dostlar tek tek aranacak, tembihler edilecek. Sonrasında teyit alınacak. Bütün bunlar iş, güç ve ikizlerden zaman bulunduğunda yapılacak.

Eh akşam olunca adam da haliyle eve geliyor. Onun yanında konuşulamıyor. Çaresiz sürekli mesaj atıyorum.

Necat, biliyorum ki Koray Avcı hayranı. Bir türlü denk gelip tanışamadık.

Sürpriz partinin içine de bir sürpriz eklemek istediğim için dünyanın en keyifli adamlarından Ahmet Çelenk’ten yardım istedim. Sağ olsun dünya şekeri Koray ile birlikte geldiler.

Dostlarla birlikte eğlendik, kutladık.

Herhalde bir, iki yıl bu sürpriz işlerini bırakırım. Çünkü o kadar yoğun oldu ki etkisi çabuk geçmez.

Sonra dün sabah sevgili Ertuğrul Özkök’ü okuyunca (Bu arada geçmiş olsun) benim sürpriz doğum günü partimden koskoca bir “analiz patlatmış.” Bizim dost toplantısı olmuş sosyolojik bir inceleme konusu.

Öncelikle bu davette sadece aile dostlarımız vardı. Dostlukları katagorize etme, coğrafi sınırlamalar belirleme ve hepsinden ötesi siyasi göndermeler yapmayı ben bilemem.

Ama Ertuğrul Bey’in maaşallahı var. Şöyle bir okumuş ve hepsini bir kalemde yapmış.

Kendisine sıhhatler diliyorum. Çünkü biraz daha yatağa bağlı kalırsa işin ucu nereye varır bilemiyorum.