Muhsin Bey, Eşkıya, Gönül Yarası, Av Mevsimi… Defalarca izlemiş olsak da karşımıza çıktığında yeniden izleyeceğimiz ve her seferinde ya oyunculuklara ya senaryoya ya da hikâyesini anlatım biçimine vurulacağımız filmlere ‘Yol Ayrımı’ ile Yavuz Turgul bir yenisini daha ekledi. Sadece yönetmenliğini yaptığı filmleri hatırlamak eksik kalır kuşkusuz… Ya Züğürt Ağa, Çiçek Abbas ve Banker Bilo filmlerinin zekâ kıvılcımları çaktıran metnine ve zamanı geçmeyen mizahına ne demeli? Tüm bu sevdiğimiz, unutamadığımız filmlerde Yavuz Turgul ve Şener Şen’in olması tesadüf olmamalı… Bunun bir yönetmenin tercihinden ziyade birlikte çok iyi çalışan iki zihnin ortak ürünü olduğunu düşünmüşümdür hep ve şimdi de ‘Av Mevsimi’nden tam 7 yıl sonra bu iki usta yeniden ‘Yol Ayrımı’ filmiyle karşımızda.

Şen’den zor karakter

Filmi izlerken bir an filmden ziyade Şener Şen’i beyazperdede görmeyi ne kadar özlediğimi hissettim. Turgul’un senaryosu, günümüzün duygusallık kabul etmeyen ve acımasız olmanın değer gördüğü çalışma koşullarını ‘halen görememiş olanlar için’ yazılmışçasına gözümüze sokmaktan kaçınmıyor. Şener Şen ise belki de kariyerinde ilk kez empati kurulması bu kadar zor bir karaktere ve bu karakterin dönüşümüne hayat verirken yine içimizde bir yerlere dokunuyor ve bir adamın hayatı ıskalayışının en acı ve en şiirsel yönünü resmediyor.

Seçtiğimiz yollar

Filmin konusuna gelince Şener Şen’in canlandırdığı, sert mizaçlı ve acımasız olmaktan çekinmeyen Mazhar Kozanlı’yı aile şirketinde birlikte çalıştıkları çocuklarından, evde eşine ve hatta sahibi olduğu tekstil imparatorluğunun bir nevi kurucusu olan annesine bile duygusuz davranan bir işadamı olarak izliyoruz. Hile karıştırarak satın almaya çalıştığı ‘Yeni Hayat’ firmasının ihalesi devam ederken, geçirdiği trafik kazası sonucu hayata bakışı değişen Mazhar Kozanlı, ironik bir şekilde gerçekten de yeni bir hayata kollarını açıyor. Patron zihniyetini terkedip işçi sınıfının sıkıntılarına duyarlı hale gelen yeni Mazhar Bey, hem kendisine hem de birlikte çalıştığı insanlara hayatlarında ikinci bir şans yaratmak için fabrika çalışanlarını da hissedar yaparak yönetimde söz vermek ve hayatlarını garantiye almak üzere harekete geçince başına yeni dertler de açıyor. Gerek oyuncu gerekse de izleyici için empati kurulması zor olan bu tip bir karaktere antipatik olma tuzağına düşmeden hayat verebilmek ve yine bir o kadar büyüleyici bir zarafetle dönüştürebilmek her oyuncunun harcı değil. Şener Şen ustalığı, işte bu yol ayrımını eşsiz bir performansla anlatıyor. ‘Yol Ayrımı’ nasıl akıp gittiğini anlayamadığımız 2,5 saat boyunca ‘günümüz iş hayatı ve profesyonellik’ eleştirisiyle hayatımızı nelerle kuşattığımızı ve aslında neleri kaybettiğimizi Mazhar Kozanlı karakteriyle naif bir şekilde yüzümüze vuruyor. Şener Şen’i keşke daha sık izlesek diye içimizden geçirip, Turgul’un sinemasının güzelliği aklımızda salondan ayrılıyoruz.