İki gün önceydi.     Kuğulupark'ın yanından geçerken, dalları çiçek açmış bir ağaçla karşılaştım.
İçimden sessiz bir şaşkınlık yükseldi. Tam sevinmek üzereydim ki, duraksadım.
Çünkü 'sevinmek sanki bir suçtu'.
'Bu da geçer' dedim sonra, yine içimden.
Çünkü  'Bahar gelir fark edilmez olur, insanlar görmeyince'
'Çünkü insanlar günler boyunca, hiç soru sormadan durur.'
Ama bizim işimiz soru sormak. Giderek güçleşse de, soru sormak, cevap aramak bir korku unsuruna dönüşse de gazetecilik yapmak ve gereğini yerine getirerek sormak zorundayız.
Hele ki, ' derin devleti' ortaya çıkarmak gibi güçlü bir iddianın sahibiyseniz, ideolojileri bir kenara bırakarak toplumun tüm kesimlerinin desteğini almanız gerekiyor. Yakın tarihe bakıldığında, bu konuyu kendisine dert edinen bütün ülkelerin yaptığı da başka bir şey değildi.
Derin devletiyle hesaplaşan ülkeler, sağ ve soldaki bütün siyasi aktörlerin ve toplumsal dinamiklerin mutabakatıyla başarabildi.
Gazetecilik yapmanın iyice güçleştiği bir ortamdayız.
'Bi Ermeni Var' kitabı çıktığı gün Adem Yavuz'a, kargoyla Ogün Samast beresi ve mermi gönderiliyor.
Adem şu anda 5 davayla uğraşıyor. Korumayla geziyor.
Yazar Mehmet Metiner'e yönelik PKK'nın suikast planı ortaya çıkarılıyor.
Hrant Dink Cinayeti'nin aydınlatılması için gazeteci olarak en büyük çabayı sergileyen Nedim Şener gözaltına alınıyor. 'Sıra bana gelecek' diye diye üstelik...
Kontrgerilla, derin devlet ve Ergenekon davasıyla ilgili sayısız çalışmaya imza atan ve muhalif duruşuyla bilinen Ahmet Şık, itiraz ettiği 'çete' nin bir parçası olmakla itham ediliyor.
En tehlikelisi de 'ateş olmayan yerden duman çıkmaz' atasözünün, dillere pelesenk olması.
12 Haziran 2007'de Ümraniye'de bir gecekonduda bombalar bulunduğunda bütün Türkiye'ye bir heyecan dalgası yayılmıştı.
Ancak gelinen noktada,  bu heyecan yerini yaygın bir korkuya 'sıra bana da geliyor' kaygısına terk etti.
Kaygılananların arasında, vaktiyle bu davanın sonucunu umutla bekleyenlerin de  olması  düşündürücü değil mi?