Günlerin hızla uzadığı mevsimi, günlerin hızla kısaldığı mevsimin duygusunda yaşıyoruz.  
Tarihe şimdiden, “Gezi Parkı Eylemleri” olarak geçen şu son 15 gün; Fransız şair Mallarme’nin  “Birçok kelimeden teşekkül etmiş, büyük ve hususi bir dalgalanma olan tek bir kelime” diye tanımladığı tek “mısra” gibi aktı durdu:   
Öfkeden mizaha, cesaretten korkuya, acıdan umuda, sabırdan patlamaya, inattan sağduyuya, hoşgörünün gerçeğinden sahtesine,  fitneden dayanışmaya, şarkılardan bombalara uzanan büyük bir mısra...   
Ve ne tuhaftır ki, bazı sözcüklerin hükmü ile kaderi, zamanında verilmemiş kararlara çok benziyor... 
Vaktinde söylense, ocaklara ateş düşürmeyebilecek, genç bedenleri sakatlamayacak kudretteki tek, evet tek bir kelimenin, onca kayıptan sonra, kıymetini nasıl yitirdiğine, de tanıklık ediyoruz. 
Gezi Parkı eylemlerinin ilk günlerinde telaffuz edilse, edilebilseydi; olağanüstü bir sihir yaratma kabiliyetine sahip “referandum” sözcüğü, -biz bugünden itibaren onu ne kadar tartışacak olursak olalım-, ağırlığını kaybetmiş, baştan sakatlanmış bir tercih olarak çıktı karşımıza. 
Değersizliğinden değil elbet. Tersine; kolektif hafızamızdaki yegâne karşılığı anayasa olan “referandum” da otantik anlamına bir geri dönüş söz konusu. Bu yanıyla, siyasi ve hukuki açıdan zihin açıcı bir tartışma potansiyeli taşıyor. Verimli ve yararlı olma ihtimali dahi mevcut. 
Gelgelelim, o çok sevilen “İnsanı yaşat ki devlet yaşasın” sözünün zaviyesinden bakıldığında; çok ama çok gecikmiş, arkasında duran dehşet verici tablodan sonra, hükmü azalmış bir seçenektir bu.  
Üç kişi ölmeden, 12 kişi gözünü kaybetmeden, 35 kişi beyin travması ve kafatası kırığı teşhisiyle yoğun bakımda tutulmadan, toplamda beş bine yakın insan yaralanmadan, toplumun hatırlı bir kesimi polise korku ve güvensizlik besler hale gelmeden alınması; çok mu zor bir karardı? 
Abdullah’ın, Mustafa’nın, Mehmet’in annesine soracak cesaretimiz var mı referandumu, “Gezi Parkı’na Topçu Kışlası yapılsın mı yapılmasın mı” diye? 
En değerli varlıklarını gencecik yaşında toprağa verenlerin gözünde, acılarını çoğaltmaktan başka bir işe yarar mı böyle bir soru? 
Bu sözcük 15 gün önce edilse, muhtemelen birkaç günde sonuçlanabilecek bir demokratik hak arama girişimi; Gezi Parkı’nda uyuyanlara sabah karanlığında gaz bombasıyla saldırılmasıyla, Anadolu’ya sokaklara, karakter değiştire değiştire yaygınlaşarak, siyasi, sosyo-kültürel, ekonomik, adli binlerce sonuç üreten ve analizi yıllar sürecek bambaşka bir mecraya oturdu. 
Gelinen noktada, Gezi Parkı eylemlerinin, her kesim için farklı sınav alanlarına dönüştüğü bir vakıadır. Kayıplar ve acılar artmamalı.