Sinemanın bilinçaltımıza işleyen o görünmez mayası vardır ya...

Hani dev tanıtımların, kırmızı halı şovlarının, magazin köpürtmesinin ötesine geçen...

İşte o dünyanın üzerinde yıllardır kimseciklerin konuşmadığı bir "gizli özne" sessiz sedasız dolaşıyor: Kiliseler.

Evet, yanlış duymadınız.

Ne Cannes'da poz veriyorlar, ne Berlin'de şov yapıyorlar. Ama festival programlarını biraz kurcalayın; mutlaka çıkarlar karşınıza: Ekümenik Jüri.

Katolikler, Protestanlar... Hepsi el birliğiyle yarım yüzyıldır sinemanın "insani değerler" dediğimiz o geniş, esnek ama etkili alanında dolaşıyor.

Küçücük bir plaketleri var ama bazen filmin kaderini Altın Ayı'dan daha çok belirliyor.

Şimdi diyeceksiniz ki:

"E bizde niye olmasın?"

Vallahi ben de onu diyorum.

Diyanet İşleri Başkanlığı, ülkenin festivallerine bir zahmet uğrasa; aileyi, adaleti, insan onurunu, tevazuyu dert eden filmleri ödüllendirse — fena mı olur?

En fazla memleketçe bir şey öğrenmiş oluruz.

Bakın, "elin sinemacıları" bile Papa'nın huzuruna çıkıyor. Spike Lee'si, Gus Van Sant'ı, Cate Blanchett'ı, Monica Bellucci'si... Hatta bizim Ferzan Özpetek de var aralarında.

Papa da onlara "dünyanın yaralarına bakmaktan korkmayın, dünyanın acılarına sırtınızı dönmeyin" diyor. Yani Hollywood'a insanlık dersi veriyor.

Gelelim bizi ilgilendiren kısma.

Şimdi desem ki, "Bizim Diyanet İşleri Başkanlığı da festival ekosistemine girse; iyi, kaliteli filmlere ödüller verse..."

Ne olur?

Muhtemelen bir kesim bunu sanata müdahale sayar, diğer kesim yıllardır beklediği adımı sonunda görür.

Şimdi gözlerimi kapatıyorum... Bizim Şener Şen, Haluk Bilginer, Kıvanç Tatlıtuğ, Yılmaz Erdoğan, Gülse Birsel, Cem Yılmaz falan — hep birlikte Diyanet İşleri Başkanı'nı ziyaret etmiş, sinema ve insani değerler üzerine çay eşliğinde muhabbet ediyor...

Sizce mümkün mü?

Neden olmasın?

"Sadece papaz olursan olur," diyeceksiniz belki.

E, onu da yaptık zamanında!

1991'de yönetmen İsmail Güneş, dönemin ceberut, aileye ve hatta Malazgirt'e bile düşman olduğunu düşündüğü zihniyeti protesto etmek için papaz kıyafeti giyip Çemberlitaş'tan Sultanahmet'e protesto yürüyüşü yapmıştı.

"Bir dakika, ne protestosu? Ne Malazgirt'i? Ne aile düşmanlığı?" diye soruyorsunuz; haklısınız.

Hızlı bir özet:

ANAP iktidarda.

Aile Bakanı Cemil Çiçek aile dizileri istiyor; Ömer Lütfi Mete senaryoyu yazıyor; İsmail Güneş çekiyor.

TRT'ye teslim ediyorlar.

Ama işler orada karışıyor.

TRT Denetleme Kurulu Başkanı Gülben Dinçmen — ki kendisi Malazgirt'e "işgal" demişliği olan biridir — dizideki 'olumlu imam' karakterini laikliğe aykırı buluyor ve diziyi yayınlamıyor.

İşte bunun üzerine İsmail Güneş, "Küçük Ev" gibi Hristiyanlık temalı dizileri hiç sorun etmeden, şeker verir gibi, yıllarca yayınlayan TRT'nin, sıra "Bizim Ev"e gelince, laiklik kalkanını devreye sokmasını protesto etmek üzere, "TRT nezdinde kabul görmek için illa papaz mı olmak gerekiyor?" diyerek papaz kıyafetiyle yürüyüş yapıyor.

Aradan yıllar geçti.

Hem köprünün altından çok sular aktı, hem de suyun altından Marmaray geçti. Türkiye büyüdü, gelişti.

Peki sinema camiasındaki zihniyet değişti mi?

Orası hâlâ sisli.

Belki bir gün bizim sinemacılar da Papa'yı ziyaret eden meslektaşları gibi Diyanet'e uğrayacak olursa, işte o zaman gerçekten bir şeylerin değişmeye başladığını anlayabiliriz.

Gerçi, bizim memlekette sinema camiasının önemli bir kısmı bırakın bir dini otoriteyle buluşmayı, devletle kültür arasındaki mesafeyi bile konuşmaya çekiniyor.

Yine de tohum misali içimizde bir yerde dursun umut.

Son olarak...

Lütfen teklifim kaynamasın:

Hazır Aile Yılı'ndayız. Diyanet Ödülleri bir an önce sinema dünyasına giriş yapsın.

Yoksa bu gidişle —sözde insanlık dersi veren— Papa, (yanına Ferzan'ı da alıp) yarın bir gün bize de ders vermeye kalkar!