Günümüz dünyasında savaşlar artık sadece cephede, namluların ucunda verilmiyor; asıl büyük çarpışma anlatılar ve algılar üzerinden yürütülüyor.

İnsanoğlu var olduğu günden beri hikâyeler anlattı, onlara inandı ve hatta o hikâyeler uğruna canını verdi. Ancak ne yazık ki tarihi de, bu hikâyeleri de her zaman masanın güçlü tarafında oturanlar yazdı. Özellikle de uluslararası siyaset arenasında...

Örneğin, Yahudi soykırımı üzerinden on yıllardır adeta bir "mağduriyet estetiğiyle" örülen Batı anlatısı; edebiyattan sinemaya, müzelerden siyaset kürsülerine kadar her alanı kuşatmış durumda. Öyle bir kuşatma ki bu, Fransız düşünür Roger Garaudy sırf bu "İsrail mitini" sorgulamaya cüret ettiği için koca bir Avrupa tarafından entelektüel bir aforozla yüzleşti, adeta yok sayıldı.

Geçen hafta İstanbul'da düzenlenen World Decolonization Forum, tam da emperyalizmin zihnimize vurduğu bu prangaları kırmak adına mühim bir adımdı. Forumun en sarsıcı çıkışlarından biri, İranlı ünlü yönetmen Mecid Mecidi'den geldi. Mecidi, modern dünyanın en büyük illüzyonunu şu sözlerle deşifre ediyordu:

"Hikâyeyi yazan Batı medyası olduğu için, bizler yıllarca Filistin ve İran halkının 'vahşi ve terörist' olduğuna inandırıldık. Ancak zaman, asıl katillerin o kalemi tutanlar olduğunu ispatladı."

Sinemanın çok boyutlu ve sarsıcı gücünü Batı'nın bir hegemonya aracına dönüştürdüğünü söyleyen Mecidi, çok önemli bir noktaya parmak basıyor: İsrail'in her yıl piyasaya sürdüğü Holokost temalı filmler sadece geçmişi anmıyor; aksine, bugünkü saldırganlıkları meşrulaştıran bir "ebedi savunma hakkı" kalkanı inşa ediyor. Kısacası sömürülen şey sadece topraklar değil, milyarlarca insanın algısı.

Sektörün içinden bir isim olan yapımcı Mehmet Bozdağ'ın özeleştirisi ise bu zihinsel sömürünün içimizdeki yansımasını gösteriyor. Kanallara "naif bir aile hikâyesi" götürüldüğünde "bu tutmaz" yanıtını veren televizyon yöneticisi, aslında zihni sömürgeleştirilmiş bir figürden başkası değil. Temiz hikâyelerin reyting ve gişe uğruna feda ediliyor olması toplumun kendi köklerine yabancılaşmasının önünü açıyor.

Prof. Dr. Kemal Sayar ise bu sömürgeciliğin ruhsal anatomisini çıkarıyor: Sömürgeci güç sadece toprağınızı işgal etmez; kendinizi ifade etme kudretinizi elinizden alır. Sizi "ilkel" olarak tanımlayıp, kendinizi ancak onun size sunduğu "cüce aynasında" görmenizi sağlar. Yerli kültürlerin sadece folklorik birer süs eşyasına dönüştürülmesi, ruhların işgal edilmesidir.

Forumdan çıkan net bir gerçek var: Eğer kendi hikâyemizin yazarı olamazsak, başkalarının yazdığı karanlık senaryolarda figüran olmaktan kurtulamayız.

İşte bu yüzden, Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın "Dünya beşten büyüktür" haykırışı, sadece siyasi bir rest değil; küresel adaletsizliğe ve bu zihinsel sömürüye karşı tüm dünya adına yapılmış bir kurtuluş çağrısıdır.