Meğer içimizde ne bağımlılar varmış; dün bir konuşmaya kulak misafiri oldum, genç kızın biri 'Sabahtan beri elim ayağım titriyor, İnstagram hesabıma erişemiyorum' diyordu.

Söz konusu platforma erişim engelinin sebebini Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu (BTK) açıkladı; İnstagramın "katalog suçlara uymadığı" gerekçesiyle kapatıldığı duyuruldu.

Peki (erişim olmadığında elimizi ayağımızı titretecek kadar) bizi bu sanal dünyaya bağımlı yapan ne? Meğerki hayatımızda eksik olsun, ne kaybederiz?

Sosyal medya hesaplarımızdan genellikle en güzel, en mutlu, en havalı anlarımızın fotoğraflarını paylaşıyoruz. Kendi çapımızda, masum ama özentili bir gösteriş...

Buralarda herkes kendini parlatma, beğeni alma yarışında, meğerki sahte bir mutluluk gösterisi olsun.

'Apartmanlaşmış gecekondu' mahallemde oturan bir nişanlı çift tanıyorum; biriktirdikleri parayla tatil için İtalya'ya (Venedik) gitmişler.

İki koldan (Facebook ve İnstagram'dan) paylaştıkları fotoğraflara bakılırsa; lüks bir hayatın saadet dolu anlarını yaşayan birer 'kont ve kontes' edasındalar.

Oysa, gerçekte yaşadıkları hayat standardını biliyorum; hayaller Venedik, gerçekler Zeytinburnu işte!

Yalılarda geçen televizyon dizilerinin, lüks hayat paylaşımlarının bir katkısı yok mu bu 'sinematik' pozlarımızda?

Hollywood'un kendi kendini ödüllendirdiği Oscar törenleri mesela... Bizim medyamızda çarşaf çarşaf haberleri verilir; her seferinde de 'kırmızı halıda şıklık yarışı' başlıkları atılır.

Buralarda giyilen kıyafetler ve takıların her biri ayrı bir moda imparatorluğunun imzasını taşır.

Göz görür, gönül ister ama hangi birine yetişeceksin!

Ne var bunda demeyin; bu gönül çelen bir dayatmadır esasında, ışıltılı hayat dayatması... Bir göz boyama, bir özendirme, bir lüks ve modern hayat illüzyonu...

Bu özendirici illüzyon etkisiyledir ki bugün pek çoğumuz kendi sahte kırmızı halılarımızda yürüyoruz.

Mütevazı kalmak geçer akçe değil!