Devlet parasız yatılı okulunu kazanıp İstanbul'a adım attığım gün, takvimler 5 Aralık 1985 tarihini gösteriyordu.

Üsküdar'daki okulumuzdan hafta sonları 'evci' çıkarken bindiğim otobüs ya da dolmuş Rami taraflarında bir harabenin önünden geçerdi; her seferinde, ısrarla, beni kendine baktıran bir harabe...

Duvar diplerine fırlatılmış çer-çöp, bira şişeleri, izmaritler, yakılmış ateşten geriye kalmış is izleri, adam boyu uzamış yabani otlarıyla (13 yaşındaki bir çocuk için) yeterince ürkütücü bir manzara...

Bir kışladan arta kalan yıkık dökük duvarların arasında sıkışıp kalmış, mütevazı fakat asil duruşlu bir taç kapı ise adeta İmdat, kurtarın beni' diye haykırıyor!

Kıymet bilmeyişimizin fotoğrafıymışçasına hafızama kazınan bu mermer kapıya bakıp bakıp hüzünlenirdim.

Kevgire dönmüş şu taş duvarların ardında ne vardı acaba? Bu mermer kapı neye, nereye açılıyordu? Merak etmiyor değildim amma o kapıdan içeri girmem pek mümkün görünmezdi bana, zira tekinsiz yerdi, belli!..

Hem büyüklerimizden işitmiyor muyduk; böyle yerlerde iti, hırlısı, hırsızı, uğursuzu yuvalanırdı.

Aradan 37 yıl geçmiş, o harabe bina, bayındır bir abideye dönüşmek için bunca sene bekleyip durmuş...

13 yaş çocukluğumun harabe binasının, çer-çöpten arındırılıp, 37 yıl sonra Türkiye'nin en büyük kütüphanesi olacağını kim söyleyebilirdi.

Şöyle geriye dönüp bakıyorum da son 20 yılda ne çok kültür merkezi, konser salonu, kütüphaneler, millet bahçeleri, tiyatrolar, müzeler, tarihi mescitler, vakıf eserler ihya edilerek, yeniden nefes alıp vermeye başlamış...

İşte mazisi 250 yıla uzanan Rami Kışlası'nın kütüphaneye dönüştürülmesi bu büyük kültürel hamlelerin en yeni halkası...

Hoş geldin.

Rami kütüphanesi, dün, Cumhurbaşkanı Erdoğan tarafından milletin istifadesine sunuldu.

'Aman ne olacak, bir kütüphane daha' deyip geçemeyeceğimiz, Türkiye Yüzyılı'na yaraşır, dört başı mamur bir eser var ortada.

220 dönümlük bir yerleşkede, 51 bin metrekarelik peyzaj alanı ve 4 bin 200 kişilik oturma kapasitesi ile Türkiye'nin en büyük, Avrupa'nın sayılı kütüphanelerinden...

Dikdörtgen şeklinde konumlanmış tarihi yapının tam orta yeri havuzların, göletlerin, yemyeşil yürüyüş alanlarının olduğu bir millet bahçesi olmuş. Etrafı kitapla donanmış bir bahçe...

0-3 yaştan ileri yaşlara kadar herkesin yararlanacağı bir kütüphane... Akademisyeninden öğrencisine, araştırmacısından sporcusuna herkese hitap eden, (içinde10 civarında) konsept kütüphanenin olduğu bir yerleşke...

Yazma Eserler Kütüphanesi bünyesindeki kitap şifahanesinden tutun da etkinlik salonlarına, atölye ve sergi mekanlarına kadar, 7/24 açık ihtisas kütüphanesi ve okuma salonlarıyla yaşayan bir mahalle adeta.

Misafirlerine günde 2 defa çorba, sınırsız çay ikram eden bir kütüphane mahallesi.

Terk edilmiş Rami Kışlası, fırlatılmış çer-çöpten, bira şişelerinden, tinerci istilasından kurtarılıp kütüphane olacağı günleri beklerken ben de yarım asrı devirmişim.

13 yaşında bir çocuk olarak önünden geçerken irkildiğim, mezbeleliğin ortasında kalmış, 'imdat kurtarın beni' diye bağırdığını tahayyül ettiğim o asil duruşlu, tarihi mermer taç kapı, şimdi bir ilim yuvasına bekçilik ediyor.

İlk taşı koyandan bugüne bu muhteşem esere emeği geçenlere sonsuz teşekkür...