Pandemi denilen küresel salgın berbat bir şeydi.

Dünya ekonomisinin çarkları bozuldu; tüm insanlık ailesi olarak ceremesini çekmekteyiz.

Uluslararası gündem sancılı; Suriye'de sular durulmadan Rusya-Ukrayna savaşı patlak verdi.

Çin ve Rusya, batılı emperyalistlerden sonra Afrika'da pay ve yer kapma yarışına girdi.

Sığınmacı ve kaçak göçmen meselesi, ülkeleri kara kara düşündüren kriz haline geldi.

Dünya genelinde iklim şartları ağırlaşıyor, orman yangınları bir tarafta, sel baskınları diğer tarafta.

Bir süper güç olarak, gücünü insanlığın hayrına kullanmak şöyle dursun, kriz ihraç eden ülke haline gelen Amerika, terör örgütü PKK'yı silaha boğduğu gibi Türkiye'ye karşı Yunanistan'ı şımartmaya devam ediyor.

Ülkemiz için 2023 zor başladı; yüzyılın felaketi büyük depremler yaşadık, 13 şehrimizle birlikte tüm Türkiye'yi yasa boğan büyük trajedide 50 bin can kaybı yaşandı.

Öte yandan ülke olarak neredeyse son iki yıldır seçim gündemiyle, ittifaklarla yatıp kalktık; haftalar, aylar boyunca muhalefetin sandalye kapma yarışından, Bizans entrikalarından, kumar masalarından yorulduk.

Seçim bitti ama muhalefetin kavgası bitmedi; öyle görünüyor ki Mart 2023'teki yerel seçimlere kadar da bitmeyecek, hatta bu gidişle Türkiye'de muhalefetle imtihanımız hiç bitmeyecek.

Geçim şartları zorlaştı; gıdadan kiraya (dur durak bilmeyen) fiyatlara yetişebilmek ne mümkün!

Bununla beraber, şunca yıllık ömrümde, maaş artış oranlarının, zam meselesinin hiç bu kadar çok konuşulduğu bir dönem hatırlamıyorum.

Ekranlar hemen her gün, her saat, zam hesaplamalarının yapıldığı haberlerle dolu.

Sosyal güvenlik uzmanları popüler isimler haline geldi.

Ara zam, kat sayı, seyyanen zam derken rakamlar ne kadar büyürse büyüsün bir tatminsizlik aldı başına gitti.

Son birkaç yıl içine sığan böylesi bir gündem, en çok da insanın 'huzur ve güven' duygusundan çalıyor.

Öyle çok ve öyle yüksek konuşulmaya başladı ki her şey, kulaklar ne söylendiğini ayıklayamaz hale geldi.

Beyinleri örten bir sersemlik bulutu çöktü üzerimize...