Mikroplar her yerdedir. Görünmezler ama etkilidirler. Sessizdirler ama yıkıcıdırlar. Uygun zemini buldukları, fırsatı yakaladıkları an kaleyi içeriden fethederler.

İnsan bedeni de bu istilaya karşı boş değildir elbet. Dost kuvvetler, yani bağışıklık sistemi, canhıraş bir mücadele verir. Galip gelinirse ne âlâ... Mağlubiyet halinde insan, yatağa düşer.

Bir grip mikrobundan söz ediyorsak mesele basittir. Fakat bazı mikroplar vardır ki yalnızca bedeni değil, ruhu da çürütür. Bazıları kalıcı hasar bırakır; bazıları ise toplumları felç eder. Allah muhafaza...

Söz konusu mikroplar aslında mikroplar hep vardır. Bünyemizde mevcutturlar. Sanıldığı gibi kışın ortaya çıkmazlar; biz üşüttüğümüzde harekete geçerler. Biz tedbiri elden bıraktığımızda, ihmali alışkanlık hâline getirdiğimizde güçlenirler. Yani düşman dışarıdan gelmez çoğu zaman; kapıyı biz açarız.

Rahmetli şair-yazar Cahit Zarifoğlu, kötülüğü mikroba benzetirken tam da bunu anlatır. Ona göre kötülük, her zaman pusudadır. Dışımızda da olabilir, içimizde de... Zemin bulduğu an yayılır; durdurulmazsa bünyeyi ele geçirir.

Hiç unutmadığım bir söz vardır:

"İnsan, gözünden kirlenmeye başlar."

Bu söz, modern çağ insanının yaşadığı felaketin özeti gibidir.

Eskiden bir kötülüğün yayılması zaman alırdı. Şenaatin toplumu sarması için aylar, yıllar gerekirdi. Söz gelimi, bünyemizi bozmak isteyen bir misyoner, kalkar memleketinden gelir, Taksim'in göbeğinde, İstiklal Caddesi'nde dolanır, tek tek insan avlamaya çalışır, bazen elinize bir broşür tutuşturur, bazen de sizi 'ruh aydınlanması'(!) yaşayacağınız falanca derneğe davet ederdi.

Şimdi ise zahmete gerek yok.

Bir dizi çek, bir film yap...

Oturduğun yerden milyonlara ulaş.

Evlerin içine gir.

Çocukların zihnine sız.

Aileyi hedef al.

Ahlâkı aşındır.

Buraya nereden geldim?

Akşam gazetesinde yer alan bir haberden... Radyo ve Televizyon Üst Kurulu (RTÜK), dijital bir platformda yayımlanan "Jasmine" adlı dizi hakkında inceleme başlatmış. Gerekçe son derece net: Aile yapısını hedef alan, millî ve manevi değerlerle açıkça çelişen, kadını istismar eden ve genel ahlâka aykırı içerikler...

Peki bu yeni mi?

Elbette hayır.

Sadece adı konulmuş hâli bu.

Dizinin başrolünde yer alan ve bir başka oyuncu tarafından psikolojik ve fiziksel şiddete maruz kaldığını iddia eden Asena Keskinci'nin, toplumu ifsat eden böyle bir projede rol almayı sorun etmemesi ise trajedinin bir başka boyutu. Şiddetten şikâyet ederken, ahlâkî şiddetin bir parçası olmak nasıl bir çelişkidir?

RTÜK'ün tarif ettiği çerçeveye uyan onlarca dizi, sayısız program hâlâ yayınlanıyor. Aileyi değersizleştiren, iffeti alaya alan, sapkınlığı özgürlük diye pazarlayan bu içerikler, evlerimizin başköşesinde boy gösteriyor.

Dediğim gibi; mikroplar her yerde. Bir anlık gevşememizi, küçük bir ihmali kolluyorlar. Bir, iki, üç derken sonunda mutlaka bir açığımızı buluyorlar.

Ve ne yazık ki o mikrop artık evimizde.

Salonumuzda.

Oturma odamızda.

Ekranın içinden bize bakıyor.

Gözümüzden giriyor.

Zihnimizi bulandırıyor.

Ruhumuzu kirletiyor.

Mesele bir dizi meselesi değil.

Mesele, neyi normalleştirdiğimiz meselesidir.

Ve normalleşen her kötülük, yarının felaketidir.