Tanımlamalardan, etiketlerden elbette hoşlanmayız ama bir durumu izah etmek için de, bazen ister istemez bu etiketleri kullanıyoruz.

Sağcı, solcu, dindar, laik, muhalif vs.

Memlekette onca televizyon kanalı, gazete var ama kültür ve sanata ayırdıkları yer malumunuz.

Son kertede kendini 'orta' çizgide tanımlayan kanallarda da durum farklı değil.

Ne zaman sanatı, sanatçıyı gündemlerine alıyorlar?

Sanatçının biri falanca ödül töreninde dengesiz bir lakırdı edecek de bunlar da savunmaya geçecek, sanatı hatırlayacak!

Antalya Film Festivali'nde Metin Akpınar'ın sözleri olay olmuştu.

Allahtan cep telefonuyla çektik, yazı yazdık da gündeme geldi; ardından TV kanalları haber yaptı, internet medyası alıntıladı, köşe yazarlarının gündeminde oldu, sosyal medyada gün boyu en çok konuşulan konu haline geldi.

Ne diyordu Akpınar, 'Türk milletinin cehaletinden ödü patlayan bir sanatçıyım. Tek adamı indirmeliyiz. Karşımızda yüzde 51'lik seçmen kitlesi var, bunların seviyesi ilkokul beş...'

Kitle karşısında söylenmiş böylesi bir söz yüzde yüz tahriktir.

Bir yönetmen var; adı Özcan Alper.

Pozisyonunu sırf 'Erdoğan düşmanlığı' üzerine kurmadığı için bazıları tarafından linç edilmiş Semih Kaplanoğlu'nun jüri başkanı olduğu bir festivalde bu Özcan Alper 'en iyi yönetmen' seçilmiş, ödülünü de 'terör örgütü propagandası yapmak'tan tutuklu bulunan Tabipler Birliği Başkanı Şebnem Korur Fincancı'ya ithaf etmiş.

Alper'in filmi Antalya'da da 'en iyi film' ödülü almış, yönetmen burada da Gezi tutuklusu bir başka mahkum için 'gözyaşı' dökmüştü.

Önce bir 'taş' gelecek, sonra 'vay sen misin bunu yapan...'

Bazı 'orta meşrep' medya kanallarının sanatla ilişkisi aşağı yukarı bu minvalde; kafi miktarda 'gazı alındıysa' vicdanlar rahat...

Gerisi lüks.

Oturulan deri koltuğun konforundan bile daha geri bir mesele sanat...

Yetti gitti işte!

İlgili yöneticilere sorsanız 'kültür sanat olmazsa olmaz' ama iş gemiyi yürütmeye gelince 'Canım, sanatın da izleyicisi yok ki' derler, sanatı reytingle ölçerler, çay ikram edip 'gadanızı' alırlar.

Zaman zaman Erdoğan da benzer serzenişte bulunuyor, 'Eğitimde ve sanatta olmamız gereken yerde değiliz' diyor ama medya dünyası bu serzenişi üstüne almıyor; kapı duvar... Sanki Halk TV'ye, Fox TV'ye konuşuyor.

Nasıl olsa siyaset programı yapanlar gerektiğinde sanatçılara da hadlerini bildirmiyorlar mı, daha ne!

Ha, hiç mi sanat programı yok?

Var; masanın bir başına sunucu, diğer ucuna sanatçı oturup laflıyorlar.

Bunun adı da 'sanat programı' oluyor.

Biri de çıkıp demiyor ki 'Kardeşim sen görüntülü radyo musun, televizyon mu?!'

Dün meslektaşım Sevda Dursun aradı.

Ona da söyledim; siyasetin güdümünde bir sanat ne kadar kulağa itici geliyorsa, sanatçının da bir siyasetçi edasıyla toplumsal fay hatlarına saldırması, hakim savcı gibi, hukuk profesörü gibi ona buna güya adalet dağıtması, teröristin başına okşayana ödül ithaf etmesi 'sanatçı duyarlılığı' ile ilgili değildir.

Sanat dünyasında bir kesimin 'sadece benim doğrularım önemlidir, gerisinin canı cehenneme' yaklaşımı bozuktur.

İBB başkanı değişir değişmez, daha Bismillah demeden, Şehir Tiyatrosu repertuvarından Necip Fazıl'ı çıkarmak, Mustafa Kutlu'nun Mavi Kuş oyununu kapı dışarı etmek demokratik bir tutum olmaz.

Film festivallerinin ödül törenlerini siyasi parti kürsüsüne çevirmek, kurnazlığa getirip 'Al sana ödül' dercesine siyasi propaganda fırsatçılığı yapmak hoş bir yaklaşım değildir.

Terör propagandası yapanları mağdur göstermek şehitlerimize, şehit ailelerine, millete ve adalet duygusuna haksızlıktır.

NOT: Sanat kurumlarının başındaki arkadaşlar olayı ona buna 'şirinlik yapmak' olarak algılamamalı, yol arkadaşlarını iyi seçmeliler. Aksi takdirde yol kazaları kaçınılmaz olur.

Mühim olan lüks otomobil ile yol alırken yanınızda neşeli arkadaşlarınızın olması değil, teker patladığında da sizinle yola devam edecek dostlarınızın olmasıdır.