Sevgili dostum Kaan Koç'un F.Bahçe-Eskişehir maçı yazısının sonuna eklediği cümle, ben ve benim gibi Aykut Kocaman'ın performansından memnun olmayanların bakış açısını matematik olarak formüle ediyor; "F.Bahçe bu sene hemen hemen 6 "büyük maçta" iyi oynadı ama toplam 61 maç yaptı. Koca sezonu ve direkten dönen Amsterdam umudunu matematik cevaplıyor; 55 > 6..." 
Bu sezon takımın oynadığı 61 maçtan taraftarın, basının memnun ayrıldığı maç sayısı Kaan'a göre 6... Benim aklıma gelenler: İçerideki Benfica maçının 20. dakikadan sonrası, içerideki Lazio maçının rakip eksildikten sonraki bölümü, deplasmandaki M.Gladbach maçı, hem Kadıköy'deki hem de kaybedilse de İnönü'de oynanan Beşiktaş maçının özellikle ilk yarısı, Sezer'in parladığı İstanbul'daki G.Birliği maçı ve Trabzon deplasmanı... Ben 7 maç sayabildim 61 maçlık koşuda. 
Oyuna dair eleştirilerde karşımıza çıkan "F.Bahçe taraftarı ne zaman nisan ayında üç kupada birden iddialı oldu ki, buldunuz da bunuyorsunuz" savunması nereden baksanız elinizde kalıyor. Eğer saha içi bir oyun kalitesinden bahsedemiyorsanız, en azından çıktığı karşılaşmaların yarısında "iyi futbol" oynayan bir takımınız yoksa, nisan ayında iddialı iken mayıs ayında elinizde üç hedeften sadece biri kalıyor, o da Eskişehir maçında olduğu gibi, ite kaka... Kocaman'ın bu yıl empoze ettiği, oyunun kalitesini bir kenara itip sadece skor almaya odaklı strateji ile "kazanmak" zorundasınız. Yunanistan o meşhur 2004 Avrupa Şampiyonluğu'na giderken oynadığı oyunla hepimizin nefretini, yanında da kupayı kazandı. Eğer Portekiz finali kazansa, Otto Rehhagel ve oynattığı "şey" sonsuza kadar lanetlenecekti. Bu kadar itici, estetikten uzak bir futbol anlayışı benimsiyorsanız, insanların buna tahammül etmesinin tek yolu başarıdan geçer.   
Kaan'a göre 61'de 6, bana göre 61'de 7 iyi maç... Bu kadar sıkıcı bir sezona daha tahammülü olabilir mi F.Bahçe taraftarının?